25 Οκτωβρίου. Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών καθιερώθηκε το 1998, με πρωτοβουλία της Ένωσης των Ευρωπαίων Βιομηχάνων Ζυμαρικών (UNAFPA) για να γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό τη γευστική και θρεπτική αξία των ζυμαρικών.

Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 Οκτωβρίου, σε ανάμνηση του πρώτου συνεδρίου της Ένωσης το 1995.

Και σκέφτομαι:

Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να μην του αρέσουν τα ζυμαρικά. Δεν τους κάνω ένα αφιέρωμα?

Η καταγωγή των ζυμαρικών είναι μία πολύπλοκη ιστορία με πολλούς μύθους και αντιφάσεις. Ο ευρύτατα διαδεδομένος θρύλος ότι τα μακαρόνια έφερε στην Ιταλία ο Μάρκο Πόλο με την επιστροφή του από την Άπω Ανατολή τον 13ο αιώνα απορρίπτεται πλέον από τους μελετητές.

Η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη των ζυμαρικών χρονολογείται γύρω στο 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα, όπου η λέξη "λάγανον" περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία έκοβαν σε λωρίδες. Η ζύμη αυτή μεταφέρθηκε και στην Ιταλία από τους πρώτους Έλληνες έποικους γύρω στον 8ο αιώνα π.χ., και μετονομάστηκε σε "laganum" στα λατινικά, τα σημερινά Λαζάνια. Το γεγονός πιστοποιείται από Λατίνους συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Οράτιος και από τον περίφημο καλοφαγά Απίκιο, ο οποίος στην πρώτη ίσως συμπληρωμένη μαγειρική στην ιστορία περιγράφει αυτοκρατορικά γεύματα με "laganum".

Η πρώτη όμως χειροπιαστή απόδειξη για την ύπαρξη των ζυμαρικών ανήκει σε ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.χ., σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, όπου αναπαριστούνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και ένα εργαλείο κοπής, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα για να κόβουμε τα ζυμαρικά.

Τα ζυμαρικά υπήρχαν χωρίς αμφιβολία και στην αρχαία Κίνα, καθώς και στον Αραβικό κόσμο, αφού υπάρχουν γραπτές αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα του Ισλάμ για κάποια ζυμαρικά με την ονομασία "rishta". Aυτό που παραμένει άγνωστο είναι το κατά πόσον αυτά προϋπήρχαν της Ελληνικής εκδοχής.

Η πρώτη συγκεκριμένη γραπτή αναφορά σε χυλοπίτες μαγειρεμένες με βράσιμο βρίσκεται στο Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ, είναι γραμμένη στα αραμαϊκά και χρονολογείται στο 5 αιώνα μ.Χ. Οι χυλοπίτες αυτές αναφέρονται ως itriyah

Όταν η Σικελία καταλήφθηκε τον 9ο αιώνα από τους Σαρακηνούς αυτοί μετέφεραν και τις διατροφικές τους συνήθειες οι οποίες περιελάμβαναν και τα ζυμαρικά. Σε κείμενα του 12ου αιώνα γίνεται αναφορά στην παραγωγή ενός είδους σπαγγέτι στο Παλέρμο, με το όνομα "itria", λέξη Περσική που σημαίνει "κορδόνια". Το είδος αυτό παράγεται μέχρι και σήμερα στην Σικελία και αποκαλείται "trii".

Η πρώτη συμπληρωμένη συνταγή ζυμαρικών καταγράφεται στα μέσα του 15ου αιώνα στο βιβλίο του μάγειρα Martino da Como και αργότερα συναντάμε τα ζυμαρικά στα κείμενα του Bartolomeo Sacchi, ο οποίος μας λέει ότι τα μακαρόνια πρέπει να βράζονται για όσο διαρκούν τρία "Πάτερ Ημών".

Αναφορές στα μακαρόνια γίνονται και στα κείμενα του Βοκκάκιου, ο οποίος στο "Δεκαήμερο" περιγράφει μία φανταστική χώρα με βουνά από τριμμένη παρμεζάνα όπου ζει ένας λαός που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να φτιάχνει μακαρόνια και ραβιόλια, αποδεικνύοντας ότι τα μακαρόνια αποτελούσαν πια μέρος της ζωής στην Ιταλία.

Από τον 15ο αιώνα και μετά τα μακαρόνια αρχίζουν να κατασκευάζονται και σε εμπορική βάση αλλά είναι τον 18ο αιώνα που τα μακαρόνια γνώρισαν την μεγάλη τους άνθηση. Το 1700 υπήρχαν στην Νάπολη κάπου 60 καταστήματα που πουλούσαν ζυμαρικά, τα οποία έφτασαν τα 280 το 1785. Το κλίμα της Νάπολης ήταν ιδανικό για την σωστή αποξήρανση των μακαρονιών τα οποία άπλωναν σε ξύλινες βέργες στον ήλιο να στεγνώσουν σε κάθε γωνιά της πόλης.

Ο Goethe στο ημερολόγιο του, Ταξίδια στην Ιταλία (από το 1787) ορίζει το μακαρόνι ως «περίτεχνο ζυμάρι, φτιαγμένο με ψιλό σιμιγδάλι, λεπτοδουλεμένο, βρασμένο και κομμένο σε διάφορα σχέδια»

Επίσης περιγράφει απολαυστικά επεισόδια από τη ζωή στη Νάπολη, δίνοντας μία περιγραφή του έργου των μακαρονοποιών που στη γωνιά σχεδόν κάθε δρόμου «δραστήριοι φτιάχνουν μακαρόνια και τα λαδώνουν χρησιμοποιώντας καυτό λάδι σε τηγάνια, ειδικά τις μέρες εκείνες όπου πρέπει να απαρνείσαι το κρέας. Πουλούν τα προϊόντα τους τόσο πετυχημένα που χιλιάδες άνθρωποι κουβαλούν το γεύμα τους σε κομμάτια χαρτιού».

Η ανάμιξη της ζύμης  τότε γινόταν με τα πόδια, όπως το πάτημα των σταφυλιών, μέχρι που ο Βασιλιάς Φερδινάρδος ο 2ος ανάθεσε στον Cesare Spadaccini να κατασκευάσει τον πρώτο μηχανικό πατητήρι από χαλκό. Σύντομα αρχίζουν να λειτουργούν και τα πρώτα εργοστάσια μακαρονιών.

Τα μακαρόνια μέχρι τότε συνδυάζονταν κυρίως με πιπέρι και τυρί και τρώγονταν με τα δάκτυλα. Με την εισαγωγή της ντομάτας από τον Νέο Κόσμο αρχίζουν γύρω στο 1800 να εμφανίζονται και οι πρώτες σάλτσες ντομάτας για μακαρόνια, που ήταν κυρίως ντομάτες που βράζονταν με αλάτι και βασιλικό και σύντομα αρχίζει να χρησιμοποιείται το πιρούνι με τα 4 δόντια το οποίο μπορεί να μεταφέρει με λιγότερες απώλειες τα σπαγγέτι από το πιάτο στο στόμα.

Η όλη διαδικασία παραγωγής των ζυμαρικών αρχίζει περί τα τέλη του 19ου αιώνα να αυτοματοποιείται και να απλώνεται όχι μόνο σε ολόκληρη την Ιταλία αλλά και σε όλο τον κόσμο γενικότερα, και αρχίζουμε πλέον να μιλούμε για την Βιομηχανία Ζυμαρικών.
Σήμερα, τα ζυμαρικά αποτελούν ένα από τα βασικά διατροφικά προϊόντα πολλών λαών και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής, άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες απολαμβάνουν τις φημισμένες παραδοσιακές Ιταλικές συνταγές αλλά και χιλιάδες παραλλαγές, προσαρμοσμένες στις ιδιομορφίες και τα γούστα της κάθε χώρας.

Παρ' όλο που είναι πλέον επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι τα ζυμαρικά σαν συνηθισμένο τρόφιμο δεν παχαίνουν περισσότερο από ότι το ρύζι ή τα όσπρια, η λανθασμένη αντίληψη ότι τα ζυμαρικά παχαίνουν μόλις πρόσφατα άρχισε να ξεπερνιέται στον Κυπριακό χώρο. Βέβαια, η κατανάλωση ζυμαρικών στη χώρα μας είναι ακόμα σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα από ότι σε πολλές άλλες αναπτυγμένες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, η Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία, Ελλάδα, σημειώνει όμως σταθερή αύξηση χρόνο με χρόνο.

Τα μακαρόνια θεωρούνται σήμερα σαν ένα από τα βασικά πιάτα της περίφημης "Μεσογειακής Δίαιτας". Μία πηγή ενέργειας εύπεπτη και υγιεινή, με ευεργετικές επιδράσεις στον οργανισμό και χαμηλή περιεκτικότητα σε λίπη.
Σε πολλά καρδιολογικά Συνέδρια υποστηρίζεται η άποψη ότι η κατανάλωση ζυμαρικών βοηθά στην αποφυγή της υπέρτασης και των καρδιακών ασθενειών.

Τα ζυμαρικά είναι μία τροφή πλούσια σε σύνθετους υδατάνθρακες, σίδηρο, ασβέστιο, πρωτεΐνες και βιταμίνες της ομάδας Β ( Θειαμίνη, Ριβοφλαβίνη, Νιασίνη), και ιδιαίτερα χαμηλής περιεκτικότητας σε λίπη, χοληστερόλη και νάτριο.

Μία κανονική μερίδα από μακαρόνια ( 100 γρ περίπου ) περιέχει λιγότερο από 2 γραμμάρια λίπους και μόνο 342 θερμίδες, δηλαδή κάπου 14% των καθημερινών μας αναγκών σε θερμίδες, ενώ μας δίνει 75 γρ υδατάνθρακες και 13 γρ πρωτεΐνες. Συνδυάζοντας τα με απλές σάλτσες με λαχανικά, ψαχνό κρέας, πουλερικά ή ψάρια, και γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά μπορούν να αποτελέσουν ένα πλούσιο σε γεύση και χαμηλό σε θερμίδες γεύμα.

Επιπλέον, οι σύνθετοι υδατάνθρακες που περιέχουν αποτελούν την καλύτερη πηγή ενέργειας που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός.

Τα σάκχαρα "αργής καύσης" που περιέχουν οι σύνθετοι υδατάνθρακες, αφομοιώνονται σιγά-σιγά από τον οργανισμό, σε αντίθεση με τα σάκχαρα "ταχείας καύσης" τα οποία αφομοιώνονται αμέσως και αυξάνουν απότομα το ποσοστό σακχάρου στο αίμα, κάτι που συχνά προκαλεί καρδιαγγειακές διαταραχές.

Αυτή η αργή καύση των σύνθετων υδατανθράκων διατηρεί την ενέργεια στο σώμα για μεγάλα χρονικά διαστήματα και είναι γι' αυτό τον λόγο που τα ζυμαρικά συστήνονται ιδιαίτερα για τους αθλητές, αλλά και για τα παιδιά. Τα ζυμαρικά είναι εξ' ίσου ιδανικά και για την τρίτη ηλικία, λόγω του ότι είναι από τα πιο εύπεπτα, αλλά και πιο εύκολα στην προετοιμασία φαγητά.

Η ιστορία της ελληνικής βιομηχανίας ζυμαρικών είναι συνομήλικη της τεχνολογίας της. Προτού εμφανισθούν στην ελληνική αγορά τα κατά περιόδους σύγχρονα μηχανήματα παραγωγής, η κινητήριος δύναμη του πιεστηρίου, ξύλινου κατά περίπτωση, δεν ήταν άλλη από το γαϊδουράκι ή το άλογο!

Η επιχείρηση ζυμαρικών Αφοί Χαραλαμπόπουλοι ΑΕ, η αρχαιότερη εν Ελλάδι σήμερα εταιρεία του κλάδου, με τα μακαρόνια «Star», όπως την ξέρουν οι καταναλωτές, πέρασε από όλα τα στάδια της βιομηχανικής επανάστασης, έτσι όπως τα έζησε η ελληνική βιομηχανία από τον περασμένο αιώνα ως σήμερα. Πρωτίστως λειτούργησε ως οικοτεχνία, ακολούθως ως βιοτεχνία και εν συνεχεία μετασχηματίστηκε σε βιομηχανία. Και προτού τα προϊόντα της γίνουν γνωστά με την επωνυμία «Star», οι καταναλωτές στα τέλη του περασμένου αιώνα και στις αρχές του 20ού γνώριζαν τα ζυμαρικά «Βεζούβιος».

* Η πρώτη οικοτεχνία

Η ιστορική διαδρομή της αρχίζει το 1875 στην περιοχή της Αρκαδίας και συγκεκριμένα στην Τεγέα, όταν ο Β. Χαραλαμπόπουλος δημιούργησε μια οικοτεχνία που παρήγαγε μακαρόνια. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1890, η οικοτεχνία της Τεγέας μεταφέρεται στο Ναύπλιο και μετατρέπεται σε βιοτεχνία από τους Χαρ. Χαραλαμπόπουλο και Θ. Χαραλαμπόπουλο (παππού του σημερινού διευθύνοντος συμβούλου). Τότε στο Ναύπλιο λανσάρεται και η πρώτη μάρκα ζυμαρικών με την επωνυμία «Βεζούβιος» ­ ίσως να είναι και τα πρώτα επώνυμα ζυμαρικά στην ιστορία του κλάδου ­ και η επιχείρηση ονομάζεται «Χαραλαμπόπουλος Μακαρόνια». Και η οικοτεχνία αλλά και η μετέπειτα βιοτεχνία ήταν ιπποκίνητες, δηλαδή το συμπιεστήριο το έθεταν σε κίνηση με γαϊδουράκι ή άλογο.

Μετά από περίπου 20 χρόνια, το 1909, ο Θ. Χαραλαμπόπουλος φεύγει από το Ναύπλιο και αναζητεί την τύχη του στον Πειραιά, που λόγω του λιμανιού είχε αρχίσει να γνωρίζει βιομηχανική αίγλη. Η νέα βιοτεχνική μακαρονοποιία, που δημιουργήθηκε στην κεντρική αγορά του Πειραιά, στην οδό Μπουμπουλίνας, είναι πλέον δική του. Μέσα στα επόμενα χρόνια το προστατευτικό νομικό πλαίσιο που έχει θεσπισθεί, όπως επισημαίνει ο Αγγ. Αγγελόπουλος στη μελέτη του «Αι Ανώνυμαι Εταιρείαι εν Ελλάδι» (1928), είχε ως αποτέλεσμα η ελληνική βιομηχανία να «εμφανίζει μίαν υπερτροφικήν ανάπτυξιν».

* «Οι δουλειές πάνε καλά»

Πράγματι η βιοτεχνία παραμένει υποτυπώδης και η ιπποκίνηση αντικαθίσταται από το γκάζι αλλά «οι δουλειές πηγαίνουν καλά», αν και η ξήρανση των ζυμαρικών είναι φυσική ­ γινόταν με τον αέρα και εξαρτιόταν από τις καιρικές συνθήκες! Ετσι λίγο αργότερα ο Θ. Χαραλαμπόπουλος θα αναζητήσει νέο εργοστάσιο σαφώς μεγαλύτερο της βιοτεχνίας της οδού Μπουμπουλίνας.

Στην ιστορία της επιχείρησης η επόμενη τομή χρονικά συμπίπτει με το κρίσιμο 1922. Τη χρονιά που συντελείται η μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού στον αιώνα μας η μικρή βιοτεχνία «ανδρώνεται» και αποκτά πλέον διαστάσεις βιομηχανίας. Στη λειτουργία του εργοστασίου ­ το οποίο παραμένει στον Πειραιά, αλλά μεταφέρεται στην οδό Αριστείδου ­ ενσωματώνεται νέος, σύγχρονος για την εποχή του, μηχανολογικός εξοπλισμός, γεγονός που επιτρέπει στον χρόνο της ξήρανσης των μακαρονιών να μειωθεί από 10 σε πέντε ημέρες. Επίσης ο όγκος παραγωγής, που ήταν μόλις 200 οκάδες στη μία βάρδια το 1909, έγινε αργότερα 800 οκάδες και το 1922 εκτοξεύθηκε στις 2.500 οκάδες.

Μετά τον Αύγουστο του 1922, όταν περίπου δύο εκατομμύρια ξεριζωμένοι πρόσφυγες κατακλύζουν τον ελλαδικό χώρο, τα δεδομένα στην ελληνική αγορά και στην οικονομία γενικότερα ανατρέπονται. Φθηνά εργατικά χέρια υπάρχουν άφθονα και πολύ περισσότερα «στόματα που πρέπει να χορτάσουν». Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1924 η αξία της βιομηχανικής παραγωγής ζυμαρικών ανήλθε στα 66.700.000 δρχ. ενώ το 1921 έφθασε στα 40.500.000 δρχ., αυξήθηκε δηλαδή περίπου κατά 60%. Μάλιστα μέσα σε διάστημα μόλις τριών χρόνων η συνολική αξία της βιομηχανικής παραγωγής ειδών διατροφής αυξήθηκε κατά τέσσερις φορές.

Την ίδια χρονιά, το 1922, αρχίζει να δραστηριοποιείται στην εταιρεία και ο γιος του Θεόδωρου, ο Σαράντος Χαραλαμπόπουλος, και το 1930, όταν ο πατέρας αποσύρεται, οι Ιωάννης και Χαρ. Χαραλαμπόπουλος συμμετέχουν στη διοίκηση της επιχείρησης. Ετσι ο Σαρ. Χαραλαμπόπουλος γίνεται διευθύνων σύμβουλος και τα άλλα δύο αδέλφια του καταλαμβάνουν τις θέσεις του τεχνικού και του οικονομικού διευθυντή. Η νέα διοίκηση προχωρεί σε αλλαγή του μηχανολογικού εξοπλισμού και έτσι αλλάζουν ο τρόπος παραγωγής και ο τρόπος ξήρανσης. Η ξήρανση των ζυμαρικών, που αποτελεί κρίσιμο μέγεθος στην εξέλιξη της συγκεκριμένης βιομηχανικής κατηγορίας, από πέντε ημέρες γίνεται σε 8-100 ώρες.

* Η γερμανική επίταξη

Το 1940 το εργοστάσιο κλείνει λόγω του πολέμου και αρχίζει να επαναλειτουργεί το 1941 αφού έχει επιταχθεί. Στη διάρκεια της Κατοχής συνεχίζει να λειτουργεί και το 1948 καταστρέφεται από πυρκαϊά. Το 1952 μεταφέρεται στην οδό Κέκροπος, λανσάρεται ο λογότυπος «Star» και κυκλοφορούν για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά τα ζυμαρικά διαίτης. Η μεταπολεμική βιομηχανική ανάπτυξη αναδεικνύει την επιχείρηση σε μία από τις πιο σημαντικές του κλάδου. Ισως είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από τις περισσότερες από 40 βιομηχανίες που λειτουργούσαν στον κλάδο αυτή την εποχή ελάχιστες πλέον έχουν απομείνει εν ζωή. Επιβεβαίωση του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει αποτελεί το γεγονός ότι ο Σαρ. Χαραλαμπόπουλος από το 1961 ως και το 1965 είναι πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Βιομηχάνων Ζυμαρικών.

Το 1973 το εργοστάσιο μεταφέρεται στην Ελευσίνα και γίνονται επενδύσεις σε νέο βιομηχανικό εξοπλισμό και το 1979 με τη Nestle Βρετανίας και με εισαγωγική εταιρεία της Ιταλίας, την πολυεθνική Cirio. Η εξαγωγική δραστηριότητά της είναι ιδιαίτερα σημαντική και το 1981 απονέμεται στην εταιρεία το βραβείο εξαγωγών του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Εκτοτε οι ξένες αγορές αποκτούν μεγάλη σπουδαιότητα για την παραγωγική λειτουργία της επιχείρησης, αφού και σήμερα το 65% της συνολικής παραγωγής της προωθείται σε ξένες αγορές, όπως των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Νιγηρίας, της Βρετανίας και του Ισραήλ. Στις δεκαετίες όμως του 1980 και του 1990 τα δεδομένα στον κλάδο έχουν αλλάξει δραματικά. Η είσοδος ξένων επιχειρήσεων προκαλεί ένταση του ανταγωνισμού, ο οποίος επιτείνεται από την εκτεταμένη πλέον πώληση προϊόντων «ιδιωτικής ετικέτας» από τις αλυσίδες των σουπερμάρκετ.

* «Ιδιωτική ετικέτα»

Οπως υποστηρίζει ο κ. Θ. Χαραλαμπόπουλος, δύο φορές έφθασε στο σημείο να πωλήσει την εταιρεία. Και τις δύο φορές υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή φθάνοντας στο σημείο να πωλήσει όλη την οικογενειακή ακίνητη περιουσία που διέθετε προκειμένου να την εξυγιάνει και να τη διατηρήσει εν λειτουργία. Αναζητεί νέες αγορές, παράγει προϊόντα «ιδιωτικής ετικέτας» (όμιλος Μαρινόπουλου, Unilever και Fytro) και προσπαθεί να αξιοποιήσει τις δυνατότητες των αναπτυξιακών νόμων.

Παράλληλα το 1992 η εταιρεία Αφοί Θ. Χαραλαμπόπουλοι ΑΕ επιχειρεί να αναπτυχθεί στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στην Οδησσό, χωρίς όμως αποτέλεσμα, και το 1996 δημιουργεί νέο εργοστάσιο στην Κομοτηνή. Οι πωλήσεις της κυμαίνονται περί το 1,5 δισ. δρχ. και, μετά από τέσσερις ζημιογόνες οικονομικές χρήσεις, το 1999 θα παρουσιάσει κέρδη 250 εκατ. δρχ. Ετσι ευελπιστεί ότι θα κατορθώσει ως το 2001 να καθετοποιήσει την επιχείρηση διαθέτοντας και μύλο έτσι ώστε να κατορθώσει να διαβεί τις «πύλες της Σοφοκλέους» και ειδικότερα την παράλληλη αγορά προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξή της στις νέες παγκοσμιοποιημένες συνθήκες της οικονομίας, 125 χρόνια μετά τη δημιουργία της.

Τέσσερα χρόνια όργωνε η Ορέτα Ζανίνι ντε Βίτα την Ιταλία. Έψαξε σε αρχεία, αποκρυπτογράφησε παλιά χειρόγραφα, μίλησε σε εκατοντάδες ανθρώπους. Το αποτέλεσμα ήταν η «Εγκυκλοπαίδεια των Ζυμαρικών», ένα βιβλίο- θησαυρός για κάθε σύγχρονο... μακαρονά που σέβεται τον εαυτό του και την Ιστορία.

Η Ορέτα Ζανίνι ντε Βίτα γεννήθηκε πριν από 73 χρόνια στην Μπολόνια. Ο πατέρας της ήταν αρχιτέκτονας και ζωγράφος. Η μητέρα της πέθανε λίγο μετά τη γέννα και η Ορέτα έμαθε να μαγειρεύει από τις καλόγριες. «Έφευγα πάντα νωρίτερα από την αίθουσα μελέτης για να δω τι μαγείρευε η αδελφή στην κουζίνα», θυμάται.
Μεγαλώνοντας, η Ορέτα εξελίχθηκε σε σπουδαία μαγείρισσα και εξίσου επιφανή ιστορικό των τροφίμων. Η «Εγκυκλοπαίδειά» της δεν είναι βιβλίο μαγειρικής. Είναι ένα βιβλίο κοινωνικής ιστορίας. Μέσα από εκατοντάδες περιγραφές ειδών ζυμαρικών, με εξηγήσεις όσον αφορά την προέλευση, τον τρόπο παρασκευής και μαγειρέματός τους, τοποθετεί τα ζυμαρικά στο κοινωνικό και ιστορικό τους περιβάλλον. Ταυτόχρονα, σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας χώρας με τόσο διαφορετικά έθιμα «που είναι να απορεί κανείς πώς ενώθηκε» - και τόσο φτωχής για τόσο πολύ καιρό, ώστε τα ζυμαρικά ήταν πολυτέλεια για 4 στους 5 Ιταλούς μέχρι την εποχή της άνθησης, που άρχισε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για αιώνες «τα έτρωγαν μόνο μέσα σε σούπες λαχανικών», λέει η Ορέτα. Στη νότια περιοχή Μπαζιλικάτα, τα γεύονταν μόνο δύο, τρεις φορές τον χρόνο: Πάσχα, Χριστούγεννα και Καρναβάλι». Το αλεύρι ήταν για τους πλούσιους. «Οι φτωχοί δεν το έβλεπαν ούτε ζωγραφιστό». Μια φορά σε ένα εστιατόριο στην Απουλία, βρήκε ένα πιάτο που λεγόταν spaghetti di grano arso con le vongole, σπαγγέτι από καμένο αλεύρι με μύδια. Έχει μείνει από τις ημέρες που οι φτωχοί χτένιζαν το δάπεδο στο αλώνι για υπολείμματα από το άλεσμα, ψήνοντας ό,τι έβρισκαν.
Η ιστορία της pasta είναι η ιστορία της Ιταλίας. Τα orecchiette της Απουλίας, για παράδειγμα, «μικρά αυτιά» που φέρουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα της μαγείρισσας: χρονολογούνται στην κυριαρχία της Νότιας Ιταλίας από τους Ανγεβίνους της Γαλλίας, τον 13 αιώνα. Είναι τόσα πολλά και διαφορετικά τα είδη των παραδοσιακών ζυμαρικών, που αποδεικνύουν ότι η μαγειρική «ήταν ένας τρόπος για τις γυναίκες να εκφράσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους, με ελάχιστους ή και καθόλου πόρους». Τα gnocchi ricci, για παράδειγμα, σπεσιαλιτέ της Αματρίτσε (αν και η συγκεκριμένη πόλη είναι πιο γνωστή για το spaghetti all΄ amatriciana), φτιάχνονται ζυμώνοντας μαζί μια ζύμη φτιαγμένη από αλεύρι και αυγά και μια άλλη φτιαγμένη με αλεύρι, καυτό νερό και αλάτι. Ή τα avemarie, που χρειάζεται να βράσουν όσο ακριβώς χρόνο θέλει κανείς για να πει το Χαίρε Μαρία. Ή ακόμα τα abbotta pezziende: κοντά ζυμαρικά που σημαίνουν «τάισε τον ζητιάνο» στη διάλεκτο του Αμπρούτσο. «Στο φαγητό, υπάρχει μεγάλος τοπικισμός. Όλοι πιστεύουν πως έχουν την πιο αυθεντική συνταγή». Σε μια πόλη στο Λάτσιο, το ίδιο είδος το αποκαλούν με δύο διαφορετικά ονόματα- ανάλογα τη συνοικία. Η Ορέτα τα θεωρεί κάπως αστεία όλα αυτά - όπως και τη συζήτηση που μαίνεται σήμερα στην Ιταλία, για το αν μπορούν οι μετανάστες, οι «ξένοι», να φτιάξουν ιταλική πάστα. «Είναι απλώς θέμα τεχνικής και υλικών, είναι εντελώς ανόητο λοιπόν να πιστεύει κανείς πως δεν μπορούν». Παρ΄ όλα αυτά, ίσως να τους λείπει κάτι: «Οι ξένοι ίσως να δυσκολευτούν λίγο να αυτοσχεδιάσουν. Ή να ακολουθήσουν το ένστικτό τους. Εμείς οι Ιταλοί, βλέπετε, έχουμε τα ζυμαρικά στο DΝΑ μας».

Ζυμαρικά-μορφές

Τα ζυμαρικά έχονται σε όλες τις μορφές και μεγέθη. Οι μικρότερες μορφές χρησιμοποιούνται συχνά σε σούπες, τα μακριά κορδόνια ή λωρίδες σε συνδυασμό με σάλτσες, οι σωλήνες και τα αξιοπερίεργα σχήματα σε φαγητά κατσαρόλας και σαλάτες. Ορισμένες μορφές είναι αρκετά μεγάλες για να γεμιστούν και να ψηθούν ενώ άλλες όπως τα ραβιόλια είναι φτάνουν στον καταναλωτή ήδη γεμιστές.

Τα ζυμαρικά είναι συνήθως λευκά-κίτρινα αν και μπορούν να έχουν άλλα χρώματα. Δείτε εδώ για τα υπόλοιπα χρώματα των ζυμαρικών.

Aλφάβητο

Ζυμαρικά για σούπα με τη μορφή γραμμάτων

Anchellini

Piombi

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Anelli Siciliani

Μεγάλου μεγέθους δακτυλιωτά κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σούπες ή σαλάτες

Armonie

Stortini

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Ballerine

Campanelle

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες ή σούπες

Bigoli

Bigui, Pincinelli

Μεγάλου διαμέτρου (περίπου 3 χιλιοστά) και πολύ μακρύ σπαγγέτι φτιαγμένο με ολικής άλεσης αλεύρι μαλακού σιταριού ή σιμιγδάλι.

Bucatini

Perciatellini, Foratini, Fidelini bucati, Fide bucate

Μικρής διαμέτρου (περίπου 2.4 -2.7 χιλιοστά) και λείας επιφάνειας μακριά ξηρά και κούφια ζυμαρικά.

Κανελόνια

Gnocchettoni Zitoni, Tagliati di Zitoni, Cannelloni Zitoni, Canneroni, Spole, Sigarette, Schiaffoni

Κοφτά, κατάλληλα για σάλτσες λαχανικών ή φαγητά κατσαρόλας

Cannolicchi medi

Sciviotti ziti, Denti di cavallo, Denti di pecora, Fischiotti, Fischioni, Canneroni

Κοίλα, κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σούπες λαχανικών

Φιδές

Angel's hair, Cabellos de Angel, Capelvenere, Fidelini, Fedelini, Cappellini, Sopracappellini,
Capellini fini, Bassetti,
Tagliolini a nido, Barbine a nido

Πολύ λεπτά, μακριά ζυμαρικά (διαμέτρου 1-1.2 χιλιοστά), συνήθως με τη μορφή φωλιάς ή κουλούρας κατάλληλα για σούπες.

Πολύ δημοφιλής μορφή σε όλο τον κόσμο

Cappelletti

Μέτριου μεγέθους, τσιμπημένα, φρέσκα ζυμαρικά, γεμιστά με λαχανικά, τυρί, ρικότα ή με γέμιση που έχει ως βάση το κρέας

Cappelletti Umbri

Τυπικά του διαμερίσματος της Ουμβρίας

Cappello napoletano

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σαλάτες

Casarecci

Cesariccia

Αυτά είναι μικρού μήκους τυλιγμένα και στριμμένα ιταλικά ζυμαρικά. Συνήθως σερβίρονται με σάλτσες κρεάτων.

Cavatelli

Συνήθως αναφέρονται σε μικρά κοχύλια ζυμαρικών τα οποία θυμίζουν μικροσκοπικά ψωμάκια για χοτ-ντογκ. Το όνομα αυτό χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά για ένα είδος γεμιστού ζυμαρικού με με τυρί ρικότα.  

Chiocciole

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες και σούπες

Ciocchetti

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες και σούπες

Cocciolette

Abissini

Μικρά ζυμαρικά με τη μορφή κοχυλιών, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες με λαχανικά

Conchigliette

Tofettine, Coccioline, Cinesini, Margaritine, Cinesi rigati, Mezzi cocci, Margherite rigate, Cappettine

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σούπες ή για συνδυασμό με σάλτσες κρεατικών

Conchiglioni

Jumbo Shells

Μεγάλου μεγέθους κοφτά ζυμαρικά που φέρουν αυλακιές

Coquillettes

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για συνδυασμό με σάλτσες λαχανικών ή κρεατικών

Creste di galli

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες ή σούπες. Έχουν το σχήμα των λειριών των πετεινών ( creste di galli στα ιταλικά)

Dischi

Messicani, Dischi Volanti

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σαλάτες

Fagiolini rigati

Cornetti rigati, Sedanetti rigati, Sedanini rigati, Stortini rigati, Diavoletti rigati, Tubetti lunghi rigati

Farfalle

Galla genovese, Fiocconi; Farfalloni

Μορφή συνοδευόμενη συχνά σε πιάτα με σάλτσες που έχουν ως βάση το κρέας όπως το Μπολονέζικο ραγού. Ιδανικά επίσης ζυμαρικά για το φούρνο.

Fettuccelle ricce

Nastrini, Reginette, Reginelle, Fettucce ricce

Η κυματιστή μορφή του αμέσως επόμενου ζυμαρικού (πλάτος περίπου 12 χιλιοστά).

Fettuccine

Lasagnette, Fettucce

Μακριά ζυμαρικά με τη μορφή παραλληλογράμμων (περίπου 0.8 x 8 εκατοστά), διατίθενται φρέσκα ή αποξηραμένα.

Francesine

Stricchetti tondi, Saliere, Farfalle tonde, Fiocchetti

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σούπες ή για συνδυασμό με σάλτσες κρέατος

Fusilli

Eliche, Tortiglioni, Spirali

Κοφτά, ελικοειδή ζυμαρικά, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σαλάτες

Fusilloni

Eliche grandi

Κοφτά, ελικοειδής μορφής ζυμαρικά, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σαλάτες

Gemelli

Ελικοειδής μορφής κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σαλάτες

Gianduietta

Gianduini

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Gigli

Cornetti, Corni di bue

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας ή σαλάτες

Gramigna

Crestine, Margherite lisce, Fagioletti, Zitellini, Tubettini lunghi

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για συνδυασμό με σάλτσες λαχανικών ή κρεάτων

Gramignoni

Spaccatelle, Maglietta, Stivalettini

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για συνδυασμό με σάλτσες λαχανικών ή κρεάτων

Grano

Brofandei

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Grattoni

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Italiana

Τρυπητά, κοφτά ζυμαρικά, ιδανικά για σούπες

Lasagne

Lasagnoni, Bardele

Μακριά ζυμαρικά με μορφή παραλληλογράμμου (περίπου 0.6 x 25 χιλιοστά), διατίθενται φρέσκα ή αποξηραμένα.

Linguine

Bavettine, Bavette fini, Radichini, Linguettine

Μικρού μεγέθους και με ένα ελλειπτικό τμήμα ζυμαρικά

Lumachine

Lumachelle, Lumachette, Cirillini

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες ή σούπες

Maccheroni   

Macaroni

Κούφια ζυμαρικά με τη μορφή αγκώνων

Mafalde

Frese, Tagliatelle nervate

Μακριά ζυμαρικά, σχήματος παραλληλογράμμου, κυματιστά στα άκρα και των δύο πλευρών (πλάτος περίπου 10 χιλιοστά).

Malloreddus

Gnocchetti sardi  

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών. Κατάγονται από τη Σαρδηνία.

Maltagliati

Strengozze

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών.

Margherita Messinese lunga

Ζυμαρικά μεσαίου μεγέθους ιδανικά για σάλτσες με βάση το κρέας

Merletti

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για σούπες και σαλάτες

Messinesi

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για συνδυασμούς με σάλτσες λαχανικών ή κρεάτων

Mezzani

Perciatelloni, Mezze Zite, Regine, Scaloppi, Napoletani

Κούφια ζυμαρικά με διάμετρο οπής περίπου 5-6 χιλιοστά και λεία επιφάνεια

Mostaccioli

Mezze Penne, Mezze Penne zite, Penne di ziti, Ziti tagliati

Κοφτά ζυμαρικά, κομμένα λοξά, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας, σούπες και σαλάτες

Mparrettati

Αυτή η ασυνήθιστη ποικιλία ζυμαρικών περιλαμβάνει καλαμάκια από ζυμάρι, συγκολλημένα επίτηδες αποτυχημένα με μήκος 20-30 εκατοστά.

Nuvole

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σούπες και σαλάτες

Occhi di Passero

Occhi di Pernice, Occhio d'acquila, Occhi di Trota

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Ondule

Κυματοειδή κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας και σαλάτες

Orecchiette  

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες και σούπες. Μοιάζουν στην μορφή με αυτιά.

Orzo

Puntine, Punte d'ago, Armelline, Semi d'orzo, Semi d'avena, Semi di riso, Occhi di giudeo, Armellette, Puntalette, Semi di cicoria, Cicorietta, Risetto, Chicchi di riso, Semini, Avena, Avena grande, Cicorie

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Pantacce

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σούπες και σαλάτες

Pappardelle

Papparelle

Μακριά ζυμαρικά με τη μορφή παραλληλόγραμμων (περίπου 0.8 x 20 χιλιοστά), διατίθενται φρέσκα ή ξηρά

Paternoster

Gnocchetti, Gnocchettini, Tubettini, Ditaletti, Coralli, Ditalini, Avemarie, Caporelli

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Pennine (Penne)

Mezze pennette lisce, Mezze penne, Mezzani, Pennettine, Pennuzze, Penne Regina

Κούφια, κοφτά ζυμαρικά, κομμένα λοξά, κατάλληλα για συνδυασμούς με σάλτσες λαχανικών

Pennoni

Penne di Zitoni, Zitoni tagliati, Penna a candela

Μεγάλου μεγέθους, κούφια κοφτά ζυμαρικά

Perciatelli

Maccheroncelli, Maccheronicini, Mezzanelli, Long Macaroni

Μέτριας διαμέτρου (περίπου 4 χιλιοστά) και λείας επιφάνειας μακριά τρυπητά ζυμαρικά

Pizzoccheri

Αυτές οι μακριές χυλοπίτες από μαύρο σιτάρι είναι δημοφιλείς στην Βόρεια Ιταλία

Quadrefiore

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες και σούπες.

Quadrettini

Quadrucci, Quadratini, Quadretti, Lucciole

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Quadrucci rigati

Quadratini rigati, Quadretti rigati

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Radiatori

Marziani

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για συνδυασμούς με σάλτσες λαχανικών και κρεάτων

Ravioli

Διαφορετικού μεγέθους και μορφής φρέσκα ζυμαρικά, γεμιστά με λαχανικά, ρικότα, τυρί, κρέας ή ακόμη και με γέμιση που έχει ως βάση το ψάρι

Ricciarelle

Riccioline, Sfresatine, Manfredine, Fettuccia riccia

Μεγάλου μεγέθους καμπυλωτές ταλιατέλες (μήκους περίπου 15 χιλιοστών)

Rigatoni

Ζυμαρικά με τη μορφή μακριών κούφιων σωλήνων

Rocchetti

Salamini, Caramelle

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας και σαλάτες

Ruotine

Rotelle, Rotelline, Rotine, Rotini

Κοφτά ζυμαρικά με τη μορφή ρόδας, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας και σαλάτες

Sagnarelli  

Αυτό το επίπεδο ιταλικό ζυμαρικό είναι περίπου 5 εκατοστά μακρύ και έχει πτυχωτό περίγραμμα

Sciviottini

Cannolicchi piccoli, Fagioloni, Svuotini, Gnocchetti di Ziti, Canoncetti, Svoltini

Κούφια κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σούπες και φαγητά κατσαρόλας

Semi di Melone

Semi di mela, Midolline, Semoni, Risone

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Spaghetti

Vermicelli, Fide, Ristoranti, Vermicelloni, Filatelli, Vermicelloni giganti, Spaghettoni

Μέτριας διαμέτρου (1.8 - 2.4 χιλιοστά) μακριά ζυμαρικά

Spighe

Κοφτά ζυμαρικά με τη μορφή δέντρων, κατάλληλα για φαγητά κατσαρόλας και σαλάτες

Stellette

Stellettine, Stelle, Astri, Fiori di Sambuco

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Strozzapreti 

Το όνομα τους στα ιταλικά σημαίνει «πνίγει τους παπάδες» και αναφέρεται στη μορφή τους που θυμίζει τυλιγμένη πετσέτα

Tagliatelle

Tagliarelli, Reginelle, Fresine, Nastri, Fettuccelle, Fettucce romane, Fiadi

Μακριά ζυμαρικά σε σχήμα παραλληλογράμου (περίπου 0.8 x 10 χιλιοστά), διατίθενται ξηρά ή φρέσκα.

Tagliati di Ziti

Cannelli Ziti, Gnocchetti Ziti, Spolette

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για συνδυασμούς με σάλτσες λαχανικών

Tagliolini

Fidelini a nido, Tagliatelline, Trinette a matasse

Μακριά ζυμαρικά με τμήμα σε σχήμα παραλληλόγραμμου (περίπου 0.8 x 3 χιλιοστά), διατίθενται ξηρά ή φρέσκα.

Tempesta

Seme Santo, Tempestina, Grattata, Peperino, Pepe, Fregolina, Peperini di Genova, Vaporino, Piselli, Pisellini, Grandinina soda, Grattini, Primaverine, Scintille

Κοφτά ζυμαρικά, κατάλληλα για αραιές σούπες ή σούπες λαχανικών

Torchio  

Η μορφή αυτών των ζυμαρικών θυμίζει δάδες και είναι πολύ βολική για το «σκούπισμα» σαλτσών που περιέχουν τεμάχια υλικών.

Tortelli

Tordelli

Μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους, ορθογώνια ή τετράγωνα φρέσκα ζυμαρικά, γεμιστά με λαχανικά, ρικότα, τυρί ή με γέμιση που έχει ως βάση το κρέας

Τορτελίνια

Ζυμαρικά που έχουν το σχήμα δακτυλιδιών και είναι γεμιστά με κρέας αν και είναι διαθέσιμα με ποικίλα άλλα είδη γέμισης. Μπορεί να είναι φρέσκα ή ξηρά

Trenne

Κούφιοι σωλήνες επίπεδοι στη μία πλευρά

Trennette

Όπως το ακριβώς προηγούμενο είδος ζυμαρικών αλλά μικρότερα.

Tripolini

Signorine

Ζυμαρικά καμπυλωτά από τη μία πλευρά με πλάτος περίπου 10 χιλιοστών

Troffiette

Μικρά , στριφτά ζυμαρικά .

Trottole

Κοφτά ζυμαρικά κατάλληλα για σαλάτες και σούπες

Tufoli

Maniche, Gigantoni, Occhi di elefante, Elefante, Canneroni grandi, Occhi di bove

Κοφτά ζυμαρικά, κούφια, με πολύ μεγάλη διάμετρο και λεία επιφάνεια, κατάλληλα για συνδυασμούς με σάλτσες λαχανικών ή κρεάτων και για φαγητά κατσαρόλας

Ziti

Boccolotti, Zitoni, Zituane, Candele

Μακριά ζυμαρικά, κούφια, με πολύ μεγάλη διάμετρο και λεία επιφάνεια.

Eδώ στην Αργολίδα δεν χάνω ευκαιρία να φάω τις  γκόγκες. Παραθέτω τη συνταγή για όσες και όσους θέλουν να τις δοκιμάσουν.

Υλικά:
- 1 κιλό αλεύρι σκληρό
- 1 αυγό
- λίγο λάδι
- αλάτι
- νερό όσο πάρει

Εκτέλεση:
Ζυμώνετε όλα τα υλικά πολύ καλά.
Όσο περισσότερο ζυμώσετε τόσο πιο αφράτες θα γίνουν οι γκόγκες.

Πλάθετε τη ζύμη σε σχήμα μακαρονιού και στη συνέχεια κόβετε σε μικρά κομματάκια.
Τα βράζετε σε μπόλικο νερό και ρίχνετε τριμμένο τυρί ή μυζήθρα.

Βάζετε λάδι στο τηγάνι να κάψει καλά και περιχύνετε τις γκόγκες.

Και στο χωριό Ολυμπος της Καρπάθου δοκίμασα τις μακαρούνες . Ορίστε και η συνταγή

Για τις μακαρούνες 1 κιλό αλεύρι

600 γραμμ νερό

Για το σερβίρισμα

Βούτυρο γάλακτος

2 κρεμμύδια

Αλάτι χονδρό

Τυρί τριμμένο

Προαιρετικά: Σιτάκα

Αναμιγνύετε το αλεύρι με το ]]> http://www.argolidablogs.gr/%ce%9a%cf%8c%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7_%ce%ba%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ae_%ce%b4%ce%b5%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/2009/10/20/Parthenon_by_Costa-Gavras Tue, 20 Oct 2009 19:48:00 -0400 http://www.argolidablogs.gr/%ce%9a%cf%8c%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7_%ce%ba%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ae_%ce%b4%ce%b5%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/2009/10/20/Parthenon_by_Costa-Gavras Aliki
]]> http://www.argolidablogs.gr/%ce%9a%cf%8c%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7_%ce%ba%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ae_%ce%b4%ce%b5%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/2009/10/18/Karathwna_therapy! Sun, 18 Oct 2009 19:39:00 -0400 http://www.argolidablogs.gr/%ce%9a%cf%8c%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7_%ce%ba%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ae_%ce%b4%ce%b5%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/2009/10/18/Karathwna_therapy! Aliki Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είχα ανάγκη να περπατήσω στην Καραθώνα.

Χθες είπα το “τελευταίο αντίο” σε μια φίλη.

Μνήμες απ τα 19 μου  ξαναγύρισαν και κατέκλεισαν επώδυνα το μυαλό μου , την καρδιά μου , όλο μου το είναι… Πολλά κοινά στοιχεία… χρονολογίες ένθεν και ένθεν … συγγένειες… ομοιότητες ασθένειας…. Και η “βουτιά” έγινε…. Μια βουτιά που με μάτωσε. Και με βούλιαξε.

Και εδώ το κλείνω.

Και επειδή η Καραθώνα είναι ΑΝΑΣΑ, γι αυτό πήρα το δρόμο για την παραλία.

Καραθώνα λοιπόν σήμερα.

(χαρισμένες στον π.Αναστάσιο)

555 KUBIK | facade projection | from urbanscreen on Vimeo.

Από το στόμα μου ευχή για καλό χειμώνα δεν θα ακούσετε.

Γιατί Πρώτον, δεν μου αρέσει ο χειμώνας. Και να το εξηγήσω. Νυχτώνει νωρίς, άρα μικρές μέρες. Κάνει κρύο, άρα ντυνόμαστε σαν κρεμμύδια. Και δεν λέω, καλά είναι τα κρεμμύδια, δηλαδή δεν έχω τίποτα μαζί τους, αλλά μόνο για μαγείρεμα, όχι για ντύσιμο. Έπειτα:  βροχές και κάτι γίδες. Όλα μούσκεμα, πλένεις τα ρούχα και δεν στεγνώνουν, κάνεις τα καλοριφέρ απλώστρες. Και γύρνα το από δώ και γύρνα το από κει. Σουβλάκι τα ρούχα. Ενώ το καλοκαιράκι, ένα αεράκι να φυσήξει το φόρεσες στο επόμενο μισάωρο το μπλουζάκι που άπλωσες. Ασιδέρωτο ναι, γιατί? Κακό είναι? Μισώ το σίδερο. Προτιμώ τα ρούχα τα τσαλακωμένα που δεν θέλουν σίδερο.

Του τα έσουρα κανονικά του χειμώνα, αλλά ξέχασα το κυριότερο.

ΕΓΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΕΙ.  Οπότε πώς να ευχηθώ καλό Χειμώνα? Πέστε μου πώς? Με τί καρδιά? Όλο το καλοκαίρι ή άκουγα κάποιους να φεύγουν ή έβλεπα κάποιους να γυρνάν. Και εγώ εδώ. Και για ένα πράγμα θα ευχαριστήσω το Θεό. Που το Ναύπλιο είναι τόπος διακοπών και πήγαινα και μια Καραθώνα ή μια Πλάκα και φαντασιωνόμουν ότι είμαι και γω διακοπές. Γιατί αν ζούσα σε τίποτα Μέγαρα ή Φαρκαδώνα θα είχα κόψει φλέβες.

Χάθηκα. Χάθηκα γιατί το βαρέθηκα λίγο το μπλόγκινγκ και τα σούρτα φέρτα και τι ανάρτηση να κάνω. Και σκέφτομαι ότι όλα κάνουν το κύκλο τους. Και πάνω που έλεγα άστο το μπλογκ μου να κουρεύεται, να που σήμερα που ήρθε η όρεξη να μπω και να σας τα πω.  Να κάνω ένα γενικό παραλήρημα περί ανέμων και υδάτων και λοιπών άσχετων πραγμάτων. Όταν δεν έχεις τι να πεις μιλάς για τον καιρό. Έτσι δεν λένε. Οπότε και γω άρχισα να βρίζω τον χειμώνα.  Για το Φθινόπωρο δεν έχω κακά λόγια. Μου αρέσει. Άσε που είναι και πολύ καλό για διακοπές . ( Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται).

Τώρα όσον αφορά την μπλογκογειτονιά ούτε ματιές δεν σας έριχνα, ούτε από τα μπλογκοσπιτά σας περνούσα. Για χαρές δεν έμαθα. Για κάποια γεγονότα που ανησύχησα έμαθα τυχαία μετά από κάποια τηλέφωνα με την μπλογκοφιλο-αδελφή Κόκκινη Ομπρελίτσα.

Κάπου διάβασα την Τζιρίτα να παραπονιέται, κάποια emailακια να με ρωτάν αν είμαι καλά.

Καλά είμαι. Γιατί τα δυσάρεστα μαθεύονται πριν απ τα ευχάριστα. Απλά δεν είχα διάθεση για αναρτήσεις και βόλτες. Διάλεξα να κάνω άλλα πράγματα στο διαδίκτυο, όπως να διδαχθώ κάποια πράγματα που δεν μπορώ να κάνω σεμινάρια. Και έμαθα πράγματα και έφτιαξα πραγματάκια.  Και σήμερα που ξύπνησα με όρεξη, και που ο καιρός είναι μουντός θα προσπαθήσω να σας έρθω βίζιτα να δω τι κάνετε.  Ελπίζω να μην μου κρατάτε κακία για την εξαφάνισή μου, αν δηλαδή έλειψα σε κάποιες και κάποιους. Αλλά εδώ και χρόνια έχω βγάλει όσα ΠΡΕΠΕΙ απ΄τη ζωή μου για να την κάνω ευκολότερη. Και αν καταφέρναμε σε κάθε ΠΡΕΠΕΙ να βάζουμε ένα ΘΕΛΩ τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

Κανονικό παραλήρημα που το κλείνω εδώ με μια μεγάλη φθινοπωρινή αγκαλιά για φίλους , αλλά και εχθρούς!

Δείχνω τα πρώτα που είναι χάλια για να φανεί η διαφορά όταν καταφέρω τα καλύτερα.

Καλή Μέρα και Χρόνια Πολλά.

Και θα πάω λίγο πίσω σε μια παλαιότερη ανάρτησή μου για να καταλάβετε. Αυτή με τίτλο :

΄Αλλα τα μάτια του λαγού…. που έγραφα για τον Κ. και για τη λάσπη που έτρωγε στη μούρη από τα ΜΟΥΜΟΥΕ και από αγράμματους δημοσιογράφους και από πληρωμένους δημοσιογράφους, και από την φάρα που λέγεται δημοσιογράφοι.

Ε τελικά , τον παραίτησαν από την θέση που του είχαν δώσει, αφού έγινε προφανώς η δουλειά τους, τώρα εμποδίζει. Οπότε τι ποιό εύκολο να ζητήσουν την παραίτησή του, με το έτσι θέλω, και ποιός είσαι εσύ ρε που θα ρωτήσεις τον λόγο που σου ζητάμε να παραιτηθείς? ΄Ετσι για προσωπικούς σου λόγους σε παραιτούμαι. Για να πάς διακοπούλες. Και πες μας και ευχαριστώ. Ετσι γίνονται τα πράγματα εδώ στην Ελλάδα. Ετσι κινούνται τα νήματα.

Εύχομαι να μην ανοίξει το στόμα του, γιατί …ξέρει πολλά και θα “πικράνει” πολλούς , μα πάρα πολλούς. Γιατί τον Κ. τον ξέρω καλά. Μα πάρα πολύ καλά.

Και παραπέμπω σε σχετικό με την υπόθεση του Κ. στο antinews blog με σημερινό τίτλο Σκάνδαλο στον …αέρα?

-Άναψε ένα λαμπάκι εδώ του λέω του “παιδιού”.

- Πού? μου λέει το “παιδί”?

-Να εδώ μέσα στην οθόνη του λέω. Γέλασε. Είπα κάτι λάθος? Μήπως δεν λέγεται αυτό το πράμα οθόνη και λέγεται κάπως αλλιώς? Δεν ξέρω, θα σας γελάσω.

-Ωχ λέει. Ωχ λέω και εγώ. Τί? του λέω , κάηκε τ αμάξι?  - Όχι, μου λέει, αλλά παραλίγο να καεί.

Να μην σας τα πολυλογώ, ήρθε τ αφεντικό του “παιδιού”, γιατί το “παιδί” μου είπε ότι εγώ δεν ανοίγω την τάπα. Γιατί του λέω? Έχεις κάτι μαζί μου? Με ξέρεις?

- Όχι , καλέ μου λέει, αλλά δεν θέλω να καώ. Και τ αφεντικό μας έχει πει να μην ανοίγουμε τάπες γιατί αυτός μια φορά κάηκε. Ήρθε, που λέτε τ αφεντικό, και αφού κοίταξε μέσα στο ανοιγμένο καπάκι του αυτοκινήτου, κάνει ωχχχχ. Αντε πάλι ωχ!

- Τι του λέω? Το έκαψα? – Όχι , μου λέει, αλλά παραλίγο….

Πάλι καλά σκέφτηκα. Και τώρα τι θα κάνουμε , τον ρωτάω. – Θα περιμένουμε , μου λέει. Τι του λέω και μου ρθε στο μυαλό η διαφήμιση “ντομάτες έχετε? αμέ. ………μα τι περιμένουμε? το καλοκαίρι? και επειδή είμαστε στο κατακαλόκαιρο είπα να μην τον ρωτήσω τι θα περιμένουμε , μπας και μου πει το χειμώνα….

- Μάλιστα του λέω. Να περιμένουμε. – Να κρυώσει η τάπα για να τ ανοίξουμε , μου λέει γιατί μια φορά πριν από χρόνια , άνοιξα μια τάπα, να σαν καλή ώρα αυτήν, και μου πετάχτηκε το καυτό νερό στα μούτρα και στο σώμα και στο πόδι…….. και συνέχισε… γιατί ήθελε να μου πει όλο το στόρυ. … Αλλά μετά ευτυχώς πήγα στη μάνα του Κίμωνα του φαρμακοποιού που έφτιαχνε μια αλοιφή για το κάψιμο….. Και τότε σκέφτηκα ότι πρέπει να πάρω απ τον Κίμωνα μια τέτοια αλοιφή καλού κακού , να την έχω. Ποτέ δεν ξέρεις…

Και αφού πέρασε κανά μισάωρο, ΧΩΡΙΣ τσιγάρο, γιατί εκεί ήταν βενζινάδικο…ξανάρθε το “παιδί”, είδε την τάπα,  φώναξε το αφεντικό και άνοιξε την τάπα ενός δοχείου που ήταν σχεδόν άδειο νερού.

Η διάγνωση ήταν : Τρύπιο ένα σωληνάκι από κει κάτω με αποτέλεσμα να φεύγει το νερό , να έχει αδειάσει το δοχιάκι και να μου ανάψει το λαμπάκι. Παραλίγο να πω , μα πως , αφού πριν λίγο έριξα νερό στο παρ μπριζ και είχε…. Ευτυχώς τελευταία στιγμή το σκέφτηκα και  δεν τοπα, ακόμα θα γελούσαν.

Την Δευτέρα ήρθε το παιδί του Συνεργιά και πήρε το αμάξι και μιλώντας στο τηλέφωνο η νέα διάγνωση ήταν : – Πας για καινούργιο ψυγείο, τ άλλο τα φτύσε.

Όλη αυτή την βδομάδα τίμησα δεόντως το ποδήλατο, που καλή άσκηση είναι, δεν λέω, αλλά με τέτοια ζέστη, αφήνω το μισό εαυτό κάθε φορά, στον ιδρώτα. Άσε που δεν έχει και αιρ κοντίσιον… άσε που δεν μπορώ να πάω με το ποδήλατο στην Καραθώνα γιατί έχει μια ανηφόρα ανάβαση στα Ιμαλάϊα, άσε που δεν παίρνει πολλά ψώνια από το σούπερ μάρκετ και πηγαινοέρχομαι, άσε να πάνε….

Και εκεί που χάρηκα χθες γιατί ο Συνεργιάς μου είπε ότι το ψυγείο μπήκε, μου λέει ο πατέρας μου: – Να τους πεις ν αλλάξουν και τον ιμάντα γιατί μπορεί να σπάσεις τη μηχανή. Δεν θα ρωτήσω. Δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να μάθω, τι είναι αυτά και πως συνδέονται μεταξύ τους, αλλά το θέμα είναι ότι είμαι ακόμα χωρίς αμάξι, γιατί θα αλλάξει και ο ιμάντας.

Ξέχασα να τους πω ότι μου έχει κλειδώσει και το πορτ μπαγκάζ, αλλά κουβέντα δεν θα βγάλω. Τι, να μου το κρατήσουν καμιά βδομάδα ακόμα? Μιλιά!

Και ο συμπλέκτης έχει ένα μικροπροβληματάκι , που και που κολλάει και δεν αλλάζουν οι ταχύτητες,  αλλά ούτε γι αυτό θα τους πω.

Μήπως με μάτιασαν? Λέω….

Ετσι κάποια μέρα περνώντας έξω από ένα αρχιτεκτονικό γραφείο εδώ στο Ναύπλιο είδα αυτό το οποίο έπιανε ένα τεράστιο τοίχο , ψηλά, και ήταν τα 5 κομμάτια σε συνέχεια. Έμεινα και θαύμασα!!! Μέχρι που άρχισε να με κοιτάει περίεργα ο άνθρωπος , του χαμογέλασα και έφυγα.

Και σήμερα που το ξαναθυμήθηκα άρχισα την έρευνα. Βρήκα αυτούσιο το έργο που μου άρεσε και βρήκα και τον Esher.

Maurits Cornelis Escher
(1898 - 1972)
Ο Maurits Cornelis Escher γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου του 1898, στο Leeuwarden της βόρειας Ολλανδίας. Μεγάλωσε στη πόλη Arnhem και από τα σχολικά του χρόνια έδειξε ενδιαφέρον για το σχέδιο και τη χαρακτική. Το 1919 ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Διακοσμητικών Τεχνών της Haarlem αλλά πολύ σύντομα, με συμβουλή του δασκάλου με μετέπειτα φίλου του Samuel Jesssurum de Mesquita που πρόσεξε τις ικανότητές του, αποσύρθηκε από τον κύριο κορμό των Μαθημάτων της Σχολής και ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τις Γραφικές Τέχνες.
Το 1922 με το πέρας των σπουδών του κάνει τα πρώτα του ταξίδια στην Ισπανία και στην Ιταλία, που έμελλε να καθορίσουν τη ζωή του. Στην Ισπανία επισκέπτεται την Αλάμπρα (Γρανάδα) και έρχεται σε επαφή με τη διακοσμητική δεξιοτεχνία των καλλιτεχνών του Ισλάμ. Στην Ιταλία γοητεύεται κυρίως από τα τοπία και την αρχιτεκτονική των πόλεων και χωριών του Νότου. Η Ιταλία θα παραμείνει ο αγαπημένος του τόπος και η κύρια πηγή έμπνευσης, κυρίως ο ιταλικός Νότος, για την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του ζωής.
Στην Ιταλία γνώρισε το 1923 την Ελβετίδα Jetta Umiker. Θα παντρευτούν το 1924 και θα εγκατασταθούν στη Ρώμη όπου θα μείνουν για 11 χρόνια μέχρι το 1935. Στα δύσκολα χρόνια των παραμονών του Πολέμου, θα εγκαταλείψουν την Ιταλία και θα εγκατασταθούν με τα παιδιά τους στο ορεινό ελβετικό χωριό Chateau-d’ Oex και από τον Αύγουστο του 1937 στο Ukkel, ένα προάστιο των Βρυξελλών. Μετά την εισβολή των Γερμανών στις Βρυξέλλες (Μάιος 1940) οι Escher αποφασίζουν να επιστρέψουν στην Ολλανδία και τον Φεβρουάριο του 1941 μετακομίζουν ξανά και εγκαθίστανται στο ολλανδικό χωριό Baarn, όπου θα παραμείνουν μέχρι το 1970.
Το 1970, ο Escher μετακόμισε στο οικοτροφείο ηλικιωμένων Rosa Spier στο Laren, όπου και πέθανε στις 27 Μαρτίου 1972, σε ηλικία 73 ετών.

O M.C.Escher είναι πολύ γνωστός για τα έργα του που προκαλούν την αντίληψη του θεατή ως προς το δυσδιάστατο και το τρισδιάστατο και τη δική του αίσθηση περί βαρύτητας, καθώς επίσης και για τα πολλά έργα του που εικονογραφούν την κανονική διαίρεση ενός επιπέδου. Όσοι από τους θαυμαστές του θελήσουν να μάθουν περισσότερα για τον καλλιτέχνη θα ανακαλύψουν τα χαρακτικά, συνήθως τοπία και παραστάσεις πόλεων, τα οποία ο Escher δημιούργησε κατά τη διάρκεια των πολλών ετών που έζησε στην Ιταλία.
Παρ’όλα αυτά, υπάρχει και ένα άλλο σώμα έργων που καλύπτει την σταδιοδρομία του καλλιτέχνη, που σπάνια, αν όχι ποτέ, εκτίθεται. Δημιούργησε σχέδια για γραμματόσημα, υφάσματα, δυο οροφογραφίες και αρκετές τοιχογραφίες, όπως η μνημειώδης στο ταχυδρομείο της Χάγης και τα ένθετα ξύλινα διακοσμητικά φατνώματα στο Δημαρχείο του Leiden. Άλλα έργα περιλαμβάνουν τα πολύ πρώϊμα σχέδια και πορτρέτα, καθώς και τις μελέτες για εγχειρήματα που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν.
Όλα τα σχέδια και οι μελέτες που άφησε ο Escher πίσω του αποκαλύπτουν έναν καλλιτέχνη που πάντα πειραματίζόταν με νέες ιδέες. Ελπίζουμε ότι αυτή η τρίτη φάση της έκθεσης θα εξοικειώσει τον θεατή μ’αυτή την πλευρά του M.C.Escher που σπάνια βλέπουμε.

΄Αλλα έργα του :

Αν και αργοπορημένη πρέπει να σας πω ότι σήμερα έχω γενέθλια.

Πρωί πρωί με θυμήθηκε η ΚοκκινΟμπρελιτσα μου η ιντερνετική αδελφή, όπως συνηθίζω να την λέω και να με λέει. Και μου έκανε στα ΑΣΠΡΑ ΚΟΧΥΛΙΑ το εξοχικούλη μας ένα Μοναδικό Αφιέρωμα που πολύ με συγκίνησε.

Και επειδή πριν λίγο γύρισα από ταξίδι αστραπή για δουλειές στην Αθήνα, αρκετά κουρασμένη , θα σας προσφέρω τουρτίτσες πολλές και διάφορεςκοχυλένιες και λευκές , για να σας γλυκάνω. Δροσερά drinks και την βεράντα να καθίσετε. Οποιος όμως προτιμάει μια βόλτα στον κήπο υπάρχουν και εκεί ποτάκια.

Διαφορετικά στην πισίνα για νυχτερινό μπάνιο. Χαλαρώστε και απολαύστε μια τόσο ζεστή βραδιά.

Και εγώ κάπου ξαπλωμένη σε μια γωνιά θα βρίσκομαι να απολαμβάνω το ποτάκι μου.

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψη.

Θερινό Ηλιοστάσιο.

Ηλιοστάσιο ονομάζεται η χρονική στιγμή κατά την οποία ο άξονας της Γης εμφανίζεται στραμμένος όσο περισσότερο προς ή μακριά από τον Ήλιο συμβαίνει κατά την ετήσια τροχιά της Γης γύρω από αυτόν. Αυτό ισοδυναμεί με τον Ήλιο να βρίσκεται στο βορειότερο ή στο νοτιότερο σημείο του ουρανού που βρίσκεται ποτέ το μεσημέρι, όπως εμφανίζεται σε εμάς πάνω στην επιφάνεια της Γης. Η λέξη προέρχεται από το «ήλιος» και το «στέκομαι»/«στάση» επειδή κοντά στα ηλιοστάσια (λίγες ημέρες πριν ή μετά) ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει τη φαινομενική κίνησή του προς τα βόρεια ή προς τα νότια (κίνηση στην απόκλιση), μέχρι που την ημέρα του ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται. Εξίσου ορθό ετυμολογικώς είναι και το συνώνυμο «ηλιοτρόπιο» (βλ. παρακάτω, Πολιτιστικές επιδράσεις και λαογραφία). Με την ευρύτερη σημασία, ο όρος «ηλιοστάσιο» σημαίνει και την ημέρα που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, δύο φορές τον χρόνο, τον Ιούνιο και τον Δεκέμβριο. Τα ηλιοστάσια, όπως και οι ισημερίες, συνδέονται αναπόσπαστα με τις εποχές του έτους. Σε κάποιες χώρες ή γλώσσες θεωρείται ότι αρχίζουν ή διαχωρίζουν τις εποχές, ενώ σε άλλες θεωρούνται τα κέντρα τους.

Τα ηλιοστάσια συμβαίνουν και για τους άλλους πλανήτες. Ορίζονται αντίστοιχα ως οι χρονικές στιγμές κατά τις οποίες ο άξονας περιστροφής του πλανήτη εμφανίζεται στραμμένος όσο περισσότερο προς ή μακριά από τον Ήλιο συμβαίνει κατά την ετήσια τροχιά του πλανήτη γύρω από αυτόν. (Πάντα απ την Βικιπαιδεία).

Να ευχηθώ λοιπόν Καλό Καλοκαίρι σε όλες και σε όλους.

Και αρχίζουμε με σειρά αρχαιότητος:

Πρώτη και αρχηγός η Μέμα! Τον Νοέμβρη θα γίνει 16 ετών. Φώτο δεν έβαλα γιατί καμία δεν της άρεσε. Υπόσχομαι όμως με το κατάλληλο μακιγιάζ και χτένισμα για φωτογράφιση να την βγάλω μια ωραία φωτογραφία και να σας την δείξω.

Έπειτα είναι ο Σακιλ! Ο από πέρσι υιοθετημένος μας που απ ότι μάθαμε η μητέρα του είναι Dogo Argentino και ο πατέρας αγνώστων στοιχείων.

Μετά πάμε στα 4 παπαγαλάκια μας.

Τον Χούλιο και την Γαρυφαλλίτσα ,

τον Μπάμπη (η φωτο του για αυτόγραφα) και την Μπαμπίνα την ώρα που παίρνει έναν υπνάκο.

Και από την Πέμπτη προστέθηκε και άλλο ζωντανάκι - φιλοξενούμενο φυσικά- ο Κλάρκυ! Ο ιγκουάνας.

Χθες μου ποζάρισε. Και νάτος Δεν είναι κούκλος??

Λέτε να βάλω εισιτήριο?

------------------------------------------------------------

ΩΡΑ 23:50

...... Oχι. Δεν τελειώσαν εδώ τα ζωντανά του σπιτιού. Πριν μια ώρα προστέθηκε και άλλο ...!!!!

Μα , πέστε μου εγώ φταίω? Και να πως έγινε...

Είχα βγάλει βόλτα τη Μέμα μου και εκεί που μπήκε σε ένα οικόπεδο άκτιστο, σαν χωράφι ένα πράμα, με χόρτα και άλλα τέτοια, βλέπω ένα πουλάκι να χοροπηδάει. Πάω κοντά και διαπιστώνω ένα μικρό καρακαξάκι που μάλλον στην πρώτη του πτήση έπεσε και ήταν έτοιμο να γίνει φαγητό κάποιας γάτας.

Ε, να μην το έπαιρνα? Πώς θα κοιμόμουν τη νύχτα? Σίγουρα, με εφιάλτες.

Το πήρα, το έφερα σπίτι, το είδε ο Δ. --που με έχει μάθει πια, και περιμένει να μαζέψω μέχρι και αρκούδα, αν υπήρχε στην περιοχή-- και του έβγαλε ζαμπονάκι να το ταίσουμε. Αλλά δεν μπορούσε να το φάει. Το μόνο που έκανε ήταν ν ανοίγει απειλητικά το ραμφάκι του να με τσιμπίσει. Η επόμενη προσπάθεια ήταν να ζεστάνουμε γάλα με ψωμάκια και να προσπαθήσω να το ταίσω. Και πάλι τίποτα.

Τώρα κοιμάται σε ένα κουτί με τρύπες και αύριο θα πάρω τηλέφωνο την Προστασία Αγριων Ζωων και Πτηνών για να συννενοηθώ πως να τους το στείλω.

Αυτοί ξέρουν τι να κάνουν.

Να βάλω εισιτήριο τελικά?

Πηγαίνοντας στην Νομαρχία τα χελιδονάκια να ταϊζουν τα μικρά τους.

Πηγαίνοντας για καφέ στην “παραλία” απέναντι απ το Μπούρτζι.

Και το Μπούρτζι

Οι τελευταίες αφιερωμένες στον πάτερ Αναστάσιο.

Κακό πράμα η βαρεμάρα! Κακό πράμα να μην έχεις να κάνεις τίποτα.

Επίσης κακό πράμα ένας απαίσιος χώρος εργασίας. Και το γραφείο που δουλεύω είναι ένας απαράδεκτος χώρος, πρώην καφενείο, πρώην κρεοπωλείο, και δεν ξέρω τί άλλο πρώην. Τώρα όμως είναι το γραφείο μου , που από πέρσι που βρέθηκα εκεί κάνω προσπάθειες να το συνεφέρω λίγο, να γίνει πιο βιώσιμο. Και ξεσπάω στα κολάζ και στα διάφορα φυτά.

Δοξάζω , φυσικά, το Θεό που μου δίνεται αυτή η δυνατότητα, να μπορώ δηλαδή να φτιάχνω πράγματα.

Χθες έκανε πολύ βαριεστημάρα. Το μυαλό μου στην Καραθώνα και σε άλλες παραλίες αλλαχού. Πάντως , σίγουρα εκτός γραφείου. Διάφορα περιοδικά δίπλα μου και στα συρτάρια μου βοήθησαν στην τάση φυγής που έχω έντονα τελευταία για διακοπές.

Και να το αποτέλεσμα.

΄Ενα καλοκαιρινό κολάζ με διάφορα κοχυλάκια διακοσμημένο στην κολόνα δίπλα απ το γραφείο μου, γιατί πίσω μου υπάρχουν τζαμαρίες. Κακό φενγκ σούι, πολύ κακό. Και πολύ κακό τώρα το καλοκαίρι που βγαίνοντας ο ήλιος νοιώθω σαν ντομάτα .

…. - Ντομάτες έχετε?

- Αμέ….

…………………….

………………………………….

- Και τι περιμένουμε?

- Το καλοκαίρι….!!!

Οι θερμοκρασίες που ανεβάζει είναι τέτοιες που μπορείς να κάψεις άνετα μηχανή.

Ευτυχώς το αρκουδίσιο ντουλάπα κάτι κάνει και δεν λιποθυμάμε.

Και ένα περσινό κολάζ.

Και το ανοιξιάτικο

Κακό πράμα η βαρεμάρα και ειδικά το καλοκαίρι.

Σήμερα στην Καραθώνα

Τέλος πάντων, να σας πω για τον Παπουλάκο, γιατί αυτό είναι και το θέμα.

Είπα θα τον σώσω και χθες μετά από κάποια τηλεφωνήματα, ανακάλυψα μια παρέα παιδιών από το Αργος που ξεκίνησαν μια πολύ καλή προσπάθεια . Είναι σε πορεία ίδρυσης Φιλοζωικού Συλλόγου! Ηρθα σ επαφή με ένα απ τα μέλη, τον Γιώργο , δώσαμε ραντεβού και ήρθε να δει τον Παπουλάκο.

Μετά από κουνήματα ουράς, φιλιά σε όποιον έβλεπε μπροστά του και αγριάδες σε κάποια περαστικά σκυλιά, ο Παπουλάκος μπήκε στο αυτοκίνητο του Γιώργου και πήγε στο Αργος. Σήμερα θα πάει στον κτηνίατρο για τις εξετάσεις του και το πρώτο βήμα διάσωσης έγινε.

Και επειδή 7 χρόνια που ζω στο Ναύπλιο δεν έχει γίνει καμιά σοβαρή προσπάθεια για ίδρυση Φιλοζωικού, υποσχέθηκα να βοηθάω σ αυτόν του Αργους. Την επόμενη βδομάδα σαν πρώτη κίνηση θα τους πάω 2 μεγάλα σακιά ξηρά τροφή για τα αδέσποτα που ταϊζουν και θα θέσω εαυτόν στην διάθεσή τους όπου μπορώ να τους βοηθάω.

Μπράβο στα παιδιά του Αργους!!! Εμαθα ότι 2 μήνες μόλις έχουν ξεκινήσει και έως τώρα έχουν σώσει 30 κουτάβια , τα περισσότερα πεταμένα στα σκουπίδια, και τους έχουν βρει σπίτι. Ο καθένας έχει σπίτι του από 4-5 σκυλιά μέχρι να βρεθούν οι επόμενοι “γονείς” που θα τα υιοθετήσουν.

Τον Παπουλάκο θα πηγαίνω να τον βλέπω και τώρα πια θα έχω και άλλους βοήθεια για να του βρούμε ένα σπίτι να τον αγκαλιάσουν με αγάπη.

Έχω δυο σκυλιά. Και τα δυο ημίαιμα. Όχι ότι έχω κάτι με τις ράτσες. Μια χαρά είναι τα ζωάκια. Απλά δεν υπήρχε περίπτωση εγώ να πάω να αγοράσω σκυλάκι η γατάκι ράτσας. Και τα δυο μου σκυλάκια τα μάζεψα απ τον δρόμο. Τη Μεμα μου που είναι 15 μιση ετών ημιαιμο γκριφον-πεκινουά και τον Σακιλακο τον γαϊδουράκο μου που τον βρήκε πέρσι, τέλη Γεναρη, ο Δ. έξω απ το μαγαζί μας και τον υιοθετήσαμε. Αυτός είναι ημιαιμος μολοσσός δεν ξέρω με τι άλλο και ούτε και μ ενδιαφέρει.

Χθές λοιπόν που είχα βγάλει βόλτα τη Μεμα, βλέπω ένα έρμο σκυλί πετσί και κόκκαλο στην κυριολεξία. Μου έμοιασε για Δαλματίας, αλλά τελικά είναι κυνηγόσκυλο. Το πλησίασα και είδα ότι δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει απ την αδυναμία.

Για να μην επεκταθώ στο τι έκανα εκείνη την ημέρα, θα σας πάω στο σήμερα, που ο σκυλάκος φιλοξενείται, προσωρινά, σε μια φίλη, που έχει την ιδία τρέλα μ έμενα με κάθε αδέσποτο και το βράδυ περιμένω από κάπου το ΟΚ για να μεταφερθεί κοντά στο Ναύπλιο σε ένα κτήμα. Εύχομαι να έχω το ΟΚ και να πάνε όλα καλά για το Παπουλάκο, όπως τον λέω. Γιατί πρέπει να είναι και μεγάλης ηλικίας και υποπτεύομαι ότι αυτός είναι και ο λόγος που το έδιωξαν. Κρίμα δεν είναι?

Τουλάχιστον αυτός που τον είχε ας του έκανε μια ευθανασία αν δεν τον ήθελε άλλο. Πιο ειλικρινές θα ήταν, από το να το αφήσει έτσι στο δρόμο, στη τύχη του. Αμάθητο να βρει τροφή και μέσα σ ένα κόσμο που ακούς : Μακριά παιδάκι μου απ το σκυλί, θα σε φάει. Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός μας και αυτό μαθαίνουν τα παιδιά απ τους γονείς. Ότι τα σκυλιά τρώνε.

Και έχει μια φατσουλα …!!!!

Είναι όλα όμορφα η εγώ τα βλέπω όλα όμορφα? Τα αδέσποτα λέω…

…..Διέκοψα την ανάρτηση για να πάω στον Παπουλάκο να τον βγάλω μια βόλτα.

Με συγκίνησε!!!! Μόλις με είδε, με γνώρισε και άρχισε να μου κουνάει την ουρά και όταν τον πλησίασα και τον χάιδεψα , με έγλυψε για να μου δείξει την ευγνωμοσύνη του που τον μάζεψα.

Τους ανθρώπους φοβάμαι όχι τα σκυλιά! Γιατί άνθρωποι με έχουν δαγκώσει, σκύλος ΠΟΤΕ!

---------------------------------

Πέμπτη 14 του μηνα.

Επειδή είναι επείγον ο Παπουλακος να υιοθετηθεί σήμερα το πρωι έκανα επαφές με ραδιόφωνα και εφημερίδες τοπικές.

Να ευχαριστήσω εκ των προτέρων τους :

1.ΑΝΤ 1 Πελοποννήσου τον κ. Κόντη

2. STAR FM τον κ. Μπαβέλα

3. SFERA ARGOLIDAS τον κ. Σιατερλή

4. ΑΡΓΕΙΑΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ τον κ. Μυλωνά

5. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ FM

όπως και την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ" την κα Φυρογένη

που δέχθηκαν και μου υποσχέθηκαν να προσπαθήσουν για να βρεθεί ένα σπίτι για τον Παπουλάκο.

Εγώ αυτό που έκανα ήταν να δώσω το παρακάτω κειμενάκι:

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΦΙΛΟΖΩΟΥΣ

Είμαι κυνηγόσκυλος , ήσυχος και φιλικός , άσπρος με μαύρες βούλες, αλλά μεγάλωσα και το αφεντικό μου με έδιωξε. Είμαι πολύ αδύνατος και αν δεν με μάζευαν απ το δρόμο, "τα ψωμιά μου ήταν λίγα". Μου αρέσουν και οι βόλτες με το αυτοκίνητο.

Υπάρχει κάποιος που να θέλει να με υιοθετήσει και εγώ θα του κουνάω την ουρά και θα του δίνω φιλιά για να του δείχνω την αγάπη μου.

είναι ότι έρχεται το καλοκαίρι.

Την δόξα πολλοί μίσησαν , το χρήμα ουδείς. Η το ανάποδο? Δεν ξέρω.

Ούτε και ποιός είπε αυτή τη φράση, ξέρω. Ούτε και πού και για ποιόν αναφερόταν ξέρω.

Τίποτα δεν ξέρω. Μερικά όμως πράγματα τα ξέρω πολύ μα πολύ καλά και βάζω και το χέρι μου στη φωτιά…

Μετά από ενημέρωση κοντινού μου προσώπου, – ας τον πούμε Κ.- διάβασα ένα κομμάτι σε μια εφημερίδα που τον αφορούσε. Αν δεν ήταν τόσο κοντινό μου πρόσωπο ο Κ. θα πίστευα όλα όσα διάβασα και θα έκανα για άλλη μια φορά τσ τσ τσ τσ και τσ. Αλλά, είναι όλα ψέματα, λάσπη και ποτέ δεν θα καταλάβω αυτή την αισχρή δύναμη των Μ.Μ.Ε. και της υποτιθέμενης ενημέρωσης -και της πένας και του μικροφώνου- να σπιλώνουν τόσο εύκολα κάποια άτομα. Με απώτερους φυσικά σκοπούς. Με “πληρωμένα συμβόλαια”, με “χρηματοδοτήσεις” και με άλλα τέτοια αγνά, αθώα και αγγελικά πλασμένα κίνητρα.

Και ας υποθέσουμε ότι:

Έχετε μια θέση κλειδί. Μια θέση που μπορείς εύκολα να βγάλεις καλά λεφτά και να εξασφαλιστείς. Που μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις γνωριμίες σου με όποιον τρόπο θέλεις. Τι κάνεις? Και πρώτα το ερώτημα το θέτω στον εαυτό μου, κάνοντας προσπάθεια ν απαντήσω. Ε λοιπόν, ποτέ δεν βρέθηκα σε τέτοια θέση. Πάντα , σ όλη την υπαλληλική μου καριέρα, μέχρι και σήμερα, ένας τροχός της αμάξης ήμουν, αν όχι ο τελευταίος κάπου εκεί προς το τέλος, και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μπω στον Πειρασμό. Με το χέρι στην καρδιά δεν μπορώ να απαντήσω αν έμπαινα στον πειρασμό και “τα περνα” ή αν κρατούσα την αξιοπρέπεια μου και έλεγα όχι.

Για τον Κ. όμως είμαι όχι 100% , αλλά 1000% σίγουρη ότι δεν θα πάρει ούτε ένα Ευρώ που δεν του ανήκει. Ότι δεν πρόκειται όσο είναι σ αυτή τη θέση να δεχτεί το ελάχιστο από οποιονδήποτε.

Και έρχεται τώρα ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ δημοσιογράφος, που βήχει, φτύνει, ρεύεται, να γράψει στην φυλλάδα του για τον Κ. και να αφήνει ευθέως αιχμές ότι “τάχει πιάσει”. Γιατί το δημοσιογραφικό σινάφι λίγο έως πάρα πολύ το ξέρω. Έτυχε να απασχολούμαι σε χώρο που είχε να κάνει μ αυτό το σινάφι και δεν έχω τις καλύτερες εντυπώσεις. Όχι από όλους , αλλά από πλήθος εξ αυτών, οπότε “τους παίρνει όλους η μπάλα”.

Και θα το κλείσω εδώ γιατί φορτισμένη ψυχολογικά, θα μπορούσα να κάνω μια ανάρτηση σεντόνι που θα πέσει στο κενό.

Θα ήθελα να μάθω πώς μπορεί κάποιος ν αμυνθεί στην εξουσία που λέγεται ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΦΥΛΛΑΔΕΣ.

Πέρασε κι αυτό. Το Πάσχα λέω. Πέρασε και εγώ ούτε το πήρα είδηση. Ούτε το κατάλαβα, έτσι όπως περίμενα. Είχα υποσχεθεί και φωτορεπορτάζ στον πάτερ Αναστάσιο, αλλά δεν μπόρεσα να κάνω. Γιατί δεν είχα να καταγράψω.

Και να πω ότι μένω Αθήνα, άντε και που να βρω ψητά αρνιά έξω, κομματάκι δύσκολο. Αλλά στο Ναύπλιο? Σπίτια με αυλές, χώροι που μπαίνει σούβλα. Οπου είδα αρνιά να γυρνάνε ήταν στον αυτόματο. Μόνα και έρμα και οι νοικοκυραίοι άφαντοι. Γυρνούσαν γύρω απ τον εαυτό τους. Τα γυρνούσε η ηλεκτρική σούβλα. Τα δε κοκορέτσια στο φούρνο. Μπορεί και στο μικροκυμάτων. Κοκορέτσι φούρνου!!!!

Και η μνήμη δεν μπόρεσε παρά να γυρίσει χρόνια πίσω , στα παιδικά μου χρόνια που το Πάσχα ήταν Πάσχα. Με όλες τις μυρωδιές της άνοιξης, του αρνιού, των τραγουδιών, του κεφιού, με τα μεζεδάκια πριν γίνει τ αρνί.

Δεν μπορούσα παρά να θυμηθώ που πρωί πρωί που ο νονός μου ή στη Θήβα ή στο χωριό , άναβε τις κληματσίδες να γίνουν κάρβουνο. Ήταν ο υπεύθυνος επί του αρνιού γιατί το ήξερε καλά το θέμα. Το αρνί έτοιμο απ την προηγούμενη, χειρουργημένο, όρθιο στην ξύλινη μεγάλη σούβλα και με ένα λευκό φορεματάκι πάνω του μην πάει καμιά μύγα (μάλλον).

Όταν ξυπνούσαμε τα μικρά τρέχαμε αμέσως κοντά του να δούμε μπας και είχε ψηθεί η πετσούλα για να μας δώσει. Και δωστου τα αυγά και δωστου το κρασάκι και οι προμεζέδες. Και σε λίγο πλάκωναν και οι κλαριντζήδες. Τα κλαρίνα και τα νταούλια. Πρώτη εγώ να σύρω το χορό. Τσάμικο. Και ήμουν μια σταλιά. Και όσο ο νονός μου τους έβαζε τα κατοστάρικα στα όργανα, τόσο αυτοί δεν ξεκολλούσαν. Χαιρόταν να με βλέπει να χορεύω.

Και ήταν τότε που το Πάσχα ήταν Πάσχα. Όχι σαν σήμερα. Ξενέρωτο. Χωρίς ήθη και έθιμα. Χωρίς πασχαλινή γεύση. Νερόβραστο. Κονσερβαρισμένο. Χωρίς μυρωδιές.

Και δεν νομίζω να είναι φάση απαισιοδοξίας. Δεν περνάω την πεσιμιστική μου φάση. Απλά λυπάμαι που αλλάζουν τα πράγματα προς το χειρότερο. Λυπάμαι που χάνονται τα ήθη και τα έθιμά μας. Πού ο κόσμος δεν διασκεδάζει πια όπως παλιά.

Λυπάμαι….!

Αλλά ανακαλύπτοντας το χαρτόνι που μου βγάζει όμορφα , εντυπωσιακά έχω αρχίσει να μην το συμπαθώ το σκέτο χαρτί.

Η διαφορά είναι μεγάλη.

Και επειδή πολύ καιρό ασχολήθηκα με τα χαρτοκολιεδάκια μπήκα σε νέες περιπέτειες τις mix media καρφιτσουλες ή κρεμασταράκια.

Αυτή είναι η πρώτη μου απόπειρα. Μετά σκέφτηκα να φτιάξω μια για πιο καλή  και τέλος ένα κρεμαστούλι

Είναι κακό που βαριέμαι εύκολα να κάνω τα ίδια πράγματα και ψάχνω για καινούργια?

Ρωτάω γιατί μ έχει προβληματίσει.

ΘΑΛΑΣΣΑ εγώ , τι θα έλεγα, βουνό ο Δ. και πίνοντας τον πρωινό καφέ άρχισαν να πέφτουν οι ιδέες για το που να πάμε.

Πάμε Επίδαυρο? Ε.. χμ... ε πάμε , λέω εγώ. Πάμε Καρυά? Οχι μωρέ, λέω εγώ. Πάμε Πόρτο Χέλι? Μπα, πάλι εγώ.

Πάμε προς Μύλους, Κιβέρι και βλέπουμε λέω γω.

Και ξεκινήσαμε για μια μικρή βόλτα που κατέληξε εκδρομή, κανονική, παρακαλώ.

Και επειδή ζούμε στο Ναύπλιο που είναι από τις πιο ωραίες πόλεις μας, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια στιγμή βαριόμαστε τα ίδια και τα ίδια.

Και χθες θέλαμε να "ξεφύγουμε" λίγο. Να δούμε κάτι άλλο.

Από Κιβέρι, Ξηροπήγαδο , που είναι δίπλα στη θάλασσα, φτάσαμε στο Αστρος , που είναι επίσης θάλασσα. Από κει μπορείς ν ανέβεις στον Πάρνωνα, που ομολογώ αυτή τη διαδρομή δεν την είχα κάνει γι αυτό και συμφώνησα ν αφήσουμε τη θάλασσα πίσω μας.

Πραγματικά μπήκαμε σε ένα πανέμορφο δάσος. Ναι, ναι, φυσικά και έβγαλα απειρες φωτογραφίες να σας δείξω.

Και ξεκινάμε. Μέσα απ την ηλιοροφή του αυτοκινήτου γιατι έβρεχε καταρρακτωδώς.

Και ο προβληματισμός δεν ήταν να μην βραχώ εγώ, αλλά μην μου βραχεί η μηχανή. Μετά άρχισα να βγάζω απ΄το παρμπριζ που με τον καθαριστήρα δεν είχε καθόλου σταγόνες. Η σχεδόν καθόλου.

Επειδή όμως δεν γίνεται να βγάλεις φωτογραφίες δια μέσω σταγόνων βροχής, τόλμησα να βγω και έξω. Πρώτος σταθμός το Μοναστήρι της Παλιοπαναγιάς. Μικρό αλλά πολύ όμορφο Και η εικόνα της Παναγιάς, που δεν ήταν βυζαντινής τεχνοτροπίας. Εδώ θα ήταν χρήσιμο ή ο πάτερ Παναγιώτης ή ο πάτερ Αναστάσιος να μας δώσουν τα φώτα τους για το τι τεχνοτροπίας είναι.

Φεύγοντας απο εκεί, το πέρασμα μέσα σε ένα δάσος όλο πλατάνια και καστανιές. με όμορφα χωριουδάκια μισοσκεπασμένα από την ομίχλη

και στο βάθος κάποιες βουνοκορφές πασπαλισμένες με χιόνι

Σταματώντας σε κάποιο ποταμάκι μέσα στο δάσος απολαύσαμε τους ήχους των νερών ,του μικρού καταρράκτη περπατήσαμε στο καφετί χαλί που είχαν στρώσει τα πλατάνια συναντήσαμε αγριολούλουδα

Εικόνες ομορφιάς. Η φύση στα κέφια της.

Και καταλήξαμε σε ένα άλλο μοναστήρι της Παναγιάς της Μαλεβής.

Αυτή είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς της Μαλεβής που αναβλύζει Άγιο Μύρο και φαίνεται

στο τζάμι

Για περισσότερα σχετικά με την ιστορία της εικόνας μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

[panagiamalevi.blogspot.com]

[www.pigizois.net]

[www.kivotoshelp.gr]

[www.ecclesia.gr]

Συνέχεια στο χωριό Αγ. Πέτρος για φαγητό και αγορά παραδοσιακών προϊόντων

μέλι, μυτζήθρες, ρακόμελο κλπ.

Και επιστροφή το απόγευμα στο Ναύπλιο, γεμάτοι από εικόνες, ήχους, μυρωδιές, και αγαλλίαση.

Και οι χάντρες έγιναν κολιεδάκια. Και σήμερα θα σας τα δείξω γιατί όπως πάει το πράγμα θα τα δώσω και δεν θα μου μείνει τίποτα

να φωτογραφήσω και να αναρτήσω.

Ολα μαζί. Και ένα ένα.

Χάλια φωτογραφίες. Αλλά όταν βγάζω βράδυ κάπως έτσι βγαίνουν. Αυτά είναι οι πρώτες μου προσπάθειες που έγιναν την Πέμπτη το βράδυ.

Φορώντας το γαλαζουλί την Παρασκευή το μεσημέρι, το είδε μια φίλη και της το χάρισα. Μετά είδε και τα άλλα και μου πήρε 5 κολιεδάκια και μου παρήγγειλε άλλα δύο, να της φτιάξω.

Και το Σάββατο είπα να εξελιχθώ λίγο. Πήγα και πήρα χαρτιά και χαρτόνια και ξεκίνησα να φτιάχνω.

Το χρυσό, 24 καρατίων.

Και τα ασημένια 925 καθαρό ασήμι.

Και σε μια καλύτερο φωτό όλα μαζί.

Αυτά με τα χάρτινα κολιεδάκια μου, που πολύ μ αρέσει η νέα μου ασχολία και συνεχίζω ακάθεκτη.

Πώς σας φαίνονται?

Εχω χαθεί από την μπλογκογειτονιά γιατί μάλλον με κούρασε.

Περιδιαβαίνω και μαθαίνω.

Δεν είναι πολλά τα πράγματα που μου λείπουν από την Αθήνα. Θα έλεγα είναι ελάχιστα. Ενα απ αυτά όμως είναι τα διάφορα σεμινάρια που με ενδιαφέρουν και που αν ζούσα τώρα Αθήνα θα παρακολουθούσα.

Θα μάθαινα διάφορα πράγματα που σε άλλες ηλικίες δεν μ ενδιέφεραν. Γιατί ανάλογα την ηλικία και τα ενδιαφέροντα.

Μέχρι τότε που ζούσα Αθήνα στις πρώτες μου προτεραιότητες ήταν η διασκέδαση. Και δεν έχω παράπονο γιατί πέρασα απ΄όλα τα είδη της διασκέδασης. Από μπουζούκια και σκυλάδικα , μέχρι piano-bar Restaurant και από αναβάσεις στα βουνά μέχρι διακοπές στα νησιά και camping σε απόμερες παραλίες που μόνοι καρέτες βγαίναν να γεννήσουν τα αυγά τους.

Θυμάμαι μέρες ή μάλλον καλύτερα βραδιές που ξενυχτούσα μέχρι πρωίας και πήγαινα κατευθείαν στο γραφείο. Μια φορά φορώντας δερμάτινο σορτ , γόβα 10ποντη και αυτό που με έσωσε ήταν ένα μαντό από πάνω που ήταν μακρύ και δεν φαινόταν η από μέσα αμφίεση. Για να βγω απ το γραφείο ούτε λόγος. Μόνο σε περίπτωση φωτιάς ή σεισμού θα έβγαινα εκείνη την μέρα. Τώρα που το σκέφτομαι απορώ πως την περπατούσα αυτή την 10ποντη γόβα και τώρα δεν μπορώ καθόλου μα καθόλου το τακούνι. Εμ μαζί με τα νιάτα μάλλον φεύγουν και διάφορες ικανότητες....!!! Αυτά τώρα σε ηλικία γύρω στα 25. Καθεβραδυνά ξενύχτια, που τώρα μόνο που τα σκέφτομαι , κουράζομαι. Τι αντοχές είχα τότε. Η ρημάδα η ηλικία...

Το καλό με το γραφείο μου ήταν ότι δεν απείχε πολύ από το χώρο διασκέδασης. Κολωνάκι με Ακαδημίας 5 λεπτά με τα πόδια. Προ ημερών που ήμουν Αθήνα για λίγες ώρες και συνάντησα εντελώς τυχαία την κολλητή μου φίλη Λ. και αναφωνήσαμε στην αρχή :"Δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω" μερικές φορές και μετά "Τι μικρός είναι ο κόσμος"!!! μια φορά, θυμηθήκαμε τα παλιά πίνοντας καφέ σ ένα πανέμορφο cafe - bistro του πεζόδρομου και είπαμε ότι πρέπει να γράψουμε βιβλίο για εκείνες τις εποχές, όσο ακόμα το Αλτσχάιμερ δεν μας έχει επισκεφτεί και θυμόμαστε...! Στο διπλανό καφέ θυμηθήκαμε ότι είχαμε ορκιστεί. Οχι , δεν έγινε εκεί η ορκωμοσία, απλά εμείς βαρεθήκαμε να περιμένουμε και πήγαμε για καφέ. Οταν γυρίσαμε στην υπηρεσία οι άλλοι συνάδελφοι είχαν ορκιστεί. Ρωτήσαμε σχετικά, μας είπαν ότι δεν χάσαμε και τίποτα ενδιαφέρον και , ησυχάσαμε.

Απ τις χαρτόχαντρες άρχισα στο παρελθόν μου κατέληξα να σας λέω για εκείνες τις εποχές.

Αλλά γυρίζω στις χαρτόχαντρες που είναι όμορφο παιχνίδι και έχω και φωτο.

Νάτες λοιπόν

Είναι πολύ όμορφο παιχνίδι και έχω "πέσει με τα μούτρα" να φτιάχνω.

Ως τώρα έχω φτιάξει 3 κολιεδάκι που τα έκανα δώρο στις συναδέλφους στο γραφείο. Και ένα δικό μου.

Αλλά συνεχίζω να φτιάχνω χαρτόχαντρες και πήρα και άλλες χάντρες για να βάλω ενδιάμεσα και να φτιάξω όμορφα κολιεδάκια.

Οποια θέλει να φτιάξει μπορώ να τις μεταδώσω τις γνώσεις μου , γιατί το έχω ψάξει πολύ το θέμα και μπορώ να πω λίγο πραγματάκια.

Περιδιαβαίνω και μαθαίνω λοιπόν και αφού δεν έχω τη δυνατότητα των σεμιναρίων γιατί εδω στην Περιφέρεια δεν γίνεται τίποτα, μα τίποτα εντελώς, γι αυτό είπα να μαθαίνω από το διαδίκτυο. Και πραγματικά δεν μπορούσα να φανταστώ πόσα πράγματα μπορείς να μάθεις. Ορεξη ναχεις...!

Και ψάχνοντας και ψάχνοντας πριν λιγο ανακάλυψα κατι που θα σας διευκολύνει για να κανετε τις χάρτινες χάντρες .

Πατήστε εδώ [www.ftiaxto.gr]

Για περισσότερα δώστε στο Γκούγκλη paper beads και θα σας βγάλει πάρα πολλα σχετικά sites και εικόνες.

Καλό Μήνα. Καλή Άνοιξη. Δεν ήρθε? Μα πως την είδα εγώ? Την είδα στη Φύση. Ναι. Το ορκίζομαι. Το ημερολόγιο δεν μου λέει τίποτα.

Η Φύση μου μιλάει. Και είδα τις κυρίες Μαργαρίτες που άρχισαν ν ανοίγουν. Τους χαμομηλάκιδες και τα άλλα αγριολούλουδα. Κάτι μικρά μωβ, γαλάζια και κίτρινα.

Τέλος πάντων μπορεί ακόμα ο Χειμώνας να είναι εδώ με τα χιόνια του και τα κρύα του , αλλά ο Μάρτης είναι αυτός που

θα πάρει απ το χέρι την Ανοιξη να την φέρει.

Μάρτη βάλατε? Το κόκκινο άσπρο από στριμμένη κλωστή βραχιολάκι στο χέρι να μην μας κάψει ο ήλιος.

Το έθιμο αυτό είναι πολύ παλιό στο βαλκανικό χώρο και πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, στα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου οι μύστες έδεναν μια τέτοια κλωστή την "Κρόκη", στο δεξί τους χέρι και στο αριστερό τους πόδι.

Η κόκκινη κλωστίτσα συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού "χιονόφιλος" που ανθίζει το Μάρτη.

Στα ακίνητα πόδια της έλαμπε το ταμπά δέρμα που είχαν οι μπότες ιππασίας....""

Πρόσεξε που τις κοιτούσα.

Μου χαμογέλασα και μου είπε:

- Σ αρέσουν οι μπότες μου? Της απάντησα ναι μ ένα κούνημα του κεφαλιού.

- Όταν περπατούσα ποτέ δεν είχα φορέσει μπότες. Στις μύτες περπατούσα τις περισσότερες ώρες της ημέρας, απ όταν πρωτοπερπατησα. Όλοι λεγαν μπαλαρίνα θα γίνει.

Και μάλλον γι αυτό έγινα μπαλαρίνα. Ακόμα και τα πρώτα μου παπουτσάκια μπαλαρινε ήταν.

Να σου δείξω φωτογραφίες?

- Ναι αμέ, της είπα.

Έβγαλε απ την τσάντα της ένα άλμπουμ με ροζ εξώφυλλο. Μου το έδωσε και πλησίασε για να μου εξηγεί τι είναι η κάθε μια.

-Να τα πρώτα μου παπουτσάκια της βάφτισης Τα έχω κρατημένα. Όλα . Και από κάποια στιγμή και έπειτα ασχολούμαι με την φωτογραφία και τη ζωγραφική. Μαζεύω και εικόνες που μου αρέσουν. Από διάφορα sites.

- Αυτά τα κάνω και γω. Εκτός της ζωγραφικής, γιατί δεν πιάνει το χέρι μου, της είπα.

Γέλασε.

- Έχουμε κοινά τότε μου είπε. Ξεκινώντας από το ίδιο γούστο στις μπότες και μου κλείσε το μάτι.

Χαμογέλασα και ένοιωσα σαν να την ήξερα από τότε που γεννηθήκαμε. Πρέπει να είχαμε και περίπου την ίδια ηλικία. Αν και φαινόταν κοριτσάκι. Μήπως σε κάποια προηγούμενη ζωή , σκέφτηκα.

Και ξαναγύρισα στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες της.

- Αυτά τα αγόρασα τελευταία. Δεν είναι όμορφα?

- Πανέμορφα της απάντησα.

- Να και κάποιες ζωγραφικές μου απόπειρες.

Θαύμασα! Και της το είπα.

- Μάλλον μου βγαίνουν κρυμένα ταλέντα , είπε.

Και εδώ έχω διάφορες φωτογραφίες που έχω βρει και μου άρεσαν.

- Δική σου φωτο δεν έχεις να μου δείξεις?

Και μόλις το είπα, σκέφτηκα ΓΚΑΦΑ. Δεν το ήθελα. Ηταν αργά να το "μαζέψω". Τώρα έφυγε...

Σκοτείνιασα τον Ήλιο.

Όχι , όμως, για πολύ. Το χαμόγελο ξαναφωτισε το πρόσωπό της.

- Με έχεις ολόκληρη ζωντανή μπροστά σου και θέλεις να δεις φωτο μου? ρώτησε.

- Χα δίκιο έχεις. Μα τι χαζή που είμαι, της είπα και γελάσαμε.

Εκλεισε το άλμπουμ και με κοίταξε μες στα μάτια. Είδε την μελαγχολία. Και μου είπε σαν να διάβασε τη σκέψη μου.

- Οχι , δεν μου λείπει ο χορός. Χορεύω πάντα στα όνειρά μου.

Και έφυγα με μια σκέψη. Τί δύναμη κρύβει μέσα του ο άνθρωπος!

Γύρισα σπίτι και είχα μια όρεξη για ζωή.

Μια όρεξη για δημιουργία. Και σκέφτηκα. Τελικά μήπως το καλό και το κακό είναι κολλητικά? Δεν έδωσα απάντηση.

Κάθησα να φτιάξω μια μπαλαρίνα. Μου ήρθε η όρεξη να την φτιάξω.

Σιγά σιγά άρχισα να την ντύνω και να την στολίζω.

Της φόρεσα χρυσά και πέρλες. Λουλούδια και χρυσόσκονη, μαργαριτάρια και δαντέλες.

Αλλά με τίποτα δεν πλησιάσε η δικιά μου μπαλαρίνα αυτόν τον λαμπερό Ηλιο που είχα την τύχη να γνωρίσω. Ούτε στο ελάχιστο.

Τα χρυσά, οι πέρλες, οι δαντέλες και οι θησαυροί είναι μέσα μας. ΄Η όχι?

Ο καιρός ήταν ιδανικός. Βέβαια για μένα πάντα ο καιρός είναι ιδανικός. Αλλά χτες παραήταν ιδανικός για βολτίτσα και στο Δια Ταύτα ουζάκι.

Αλλά για να μην μου παραπονιέστε θα σας πάρω μαζί μας. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω από εδώ μέσα. Στον "καλό μου" δεν θα πω τίποτα. Ότι θα κουβαλήσω και την μπλογκοσφαιρα. Αστον να πιστεύει ότι είμαστε τα δύο μας.

Πάμε λοιπόν.

Στην συνταγή είπα στην αρχή να βάλω μια κούπα θάλασσα. Ξεκινώντας όμως είδα, ότι θέλει περισσότερο.

Ανακατεύοντας τη διαδρομή με τη θάλασσα, όλο έριχνα λίγο ακόμα και λίγο ακόμα. Τα κύματα θα την φουσκώσουν, σκέφτηκα.

Η έρημη παραλία θα της δώσει το ξεχωριστό χρώμα.

Η αλμύρα θα της δώσει τη γεύση που χρειάζεται.

Και λίγο ακόμα.

Μήπως έβαλα πολύ θάλασσα και μου βγει νερουλή?

Όχι. Τώρα θα έρθουν και οι γεύσεις των θαλασσινών για να την δέσουν.

Το καλαμαράκι που θα κάνει τη διαφορά . Αλλά μόνο του δεν πάει . Αυτά είναι "κολλητάρια " με τις γαρίδες. Οπού πάει το καλαμάρι τσουπ νασου και οι γαρίδες. Γαριδούλες σαν τσιπς , ντόπιες Αργολικές που λίγο αλάτι θα τους δώσει νοστιμιά και μια καλή δικαιολογία για το ουζάκι. Οι τηγανιτές πατατούλες κι αυτές στη συνταγή, - να είναι καλά ο Καποδίστριας- και χμ... κάτι λείπει , μα κάτι λείπει.... Μα η σαλατούλα Το λάχανο με το καρότο με μπόλικο λεμονάκι. Δεν άντεξε το ουζάκι και μπήκε μπροστά - μπροστά να φωτογραφηθεί γιατί υποστηρίζει ότι αυτό είναι το κύριο θέμα της ανάρτησης. Και με περίσια αυθάδεια γυρνάει και με ρωτάει:- Μα εσύ δεν είπες πάμε για ουζάκι. Τι καλαμάρια, γαρίδες και σαλατούλες βάζεις πρώτα. Είναι ή δεν είναι η τιμητική μου??

Σ αυτό έχει δίκιο. Είναι "περίεργο" αλλά με άποψη...

Νομίζω ότι συμπληρώθηκε η συνταγή.

Και εκεί που πήγα να "τα μαζέψω" ακούω νιαουυυυ νιαρρρ

Παρ ολίγο να την ξεχάσω. Την ντίβα που μας έκανε παρέα και που δεν έτρωγε ούτε καλαμάρι , ούτε γαρίδες. Αυτήν δεν την φάγαμε, σας το ορκίζομαι. Την ταίσαμε,

αλλά δεν μας έκανε τη χάρη. Χάδια ήθελε και παιχνίδια. Έκανε τούμπες μια από δώ μια από κει , και για να μου μείνει αξέχαστη μου άφησε κάτι γρατσουνιές στο χέρι που την χάιδευα. Για να με βάλεις και μένα στην ανάρτηση που θα κάνεις, μου είπε. Εντάξει?

Και ας συνοψίσω.

Θάλασσα φουρτουνιασμένη με τα δικά της χρώματα της αντάρας και του αέρα. Ήλιος που έπαιζε κρυφτό πίσω από τα μπαμπακένια σύννεφα.

Μια έβγαινε, μια χανόταν. Ουζάκι με όλα τα παρελκόμενα. Η όμορφη γατούνα να μην φεύγει από δίπλα μου.

Και το ηθικό δίδαγμα που βγάλαμε με τον "καλό μου" : Μα τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευχαριστημένος? Για να νοιώσει χαρούμενος και ευτυχισμένος?

Εμείς πάντως ρίξαμε μέσα στο πουγκάκι μας που γράφει Χαρά και Ευτυχία απ έξω , τις χθεσινές στιγμές μας και κάθε φορά που τσουγκρίζαμε τα ποτήρια λέγαμε και κάποιο λόγο.

Εις υγεία - που περπατάμε.

Εις υγεία- που βλέπουμε αυτά τα μικρά θαύματα.

Εις υγεία - που ακούμε τον ήχο της θάλασσας και το κύμα.

Εις υγεία που έχουμε την Υγεία Μας.

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ

Ενα τεράστιο ευχαριστώ στην Δημιουργία , τη Μαριέλα , την Πουαντερί και τον καλό φίλο George που με τίμησαν και μου χάρισαν αυτό το Βραβείο!!

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.
Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.

As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:
Καθώς έχω μόνο οκτώ να επιλέξω, απονέμω το βραβείο με τη σειρά μου στους:

Δρομακι

πάτερ Αναστάσιο

πάτερ Παναγιώτη

Καμηλιέρη

Αχτιδούλα

Κωνσταντίνο

Fegia