Πρώτον, γιατί σε αίθουσες – μπουντρούμια (σε πολλά σχολεία …) με υποδομές προηγούμενων δεκαετιών, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ευχάριστο κλίμα που να ευνοεί τη διδασκαλία και να προάγει τη μάθηση. Το μεγάλο μερίδιο της ευθύνης ανήκει λοιπόν στην Πολιτεία (Σχολεία αντί όπλων, οικονομική ανάπτυξη, δίκαιο φορολογικό σύστημα και πάταξη της φοροδιαφυγής κ.τ.λ.).
Δεύτερον, γιατί ο μεγάλος όγκος της διδακτέας ύλης δεν επιτρέπει τη σωστή διδασκαλία, μάθηση και αξιολόγηση. Κύρια απάντηση στο πρόβλημα είναι η μείωση της διδακτέας ύλης, κάτι που απαιτεί αναδιάρθρωση των Αναλυτικών Προγραμμάτων ώστε στόχοι να είναι η αφομοίωση, η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, η διδασκαλία «τρόπων σκέψης» (μαθαίνω πώς να μαθαίνω) αντί της μηχανικής απομνημόνευσης – αποστήθισης. Στα πλαίσια αυτά επιβάλλεται η καθιέρωση της ομαδο-συνεργατικής διδασκαλίας με εργασία που να κατευθύνεται σε συγκεκριμένους στόχους – επιτεύγματα (μέθοδος project). Συμπληρωματική – όχι όμως δευτερεύουσα – απάντηση στο πρόβλημα είναι η πλήρης αξιοποίηση των τεχνολογιών της πληροφορικής και του διαδικτύου: είτε στην «ηλεκτρονική τάξη» είτε σε blogs ο καθηγητής μπορεί να αναρτήσει Φύλλα Εργασίας, ερωτήσεις – ασκήσεις, επιπλέον υλικό για το μάθημα ακόμα και να επιλύει απορίες.
Τρίτον, γιατί σε 30άρια τμήματα – στο σημερινό Ελληνικό Σχολείο – η απειθαρχία και η μικρή ή μεγάλη παραβατικότητα θα τσακίζει τα νεύρα κάθε εκπαιδευτικού και θα διαλύει κάθε έννοια Σχολείου. Απαιτείται η άμεση λήψη μέτρων, όπως :
α) Το πέρασμα από το «Σχολείο ανίας – χαβαλέ» στο «Σχολείο χαράς, εργασίας και δημιουργίας»! Ακούγεται ωραίος στόχος, γενικά αποδεκτός αλλά, στην χώρα μας ακόμα συζητάμε και θεωρητικολογούμε και αλλού υλοποιούν, εφαρμόζουν και προοδεύουν (είτε μιλάμε για τη Φινλανδία είτε για την Κορέα).
β) Η θεσμοθέτηση – καθιέρωση «Σχολικού Κανονισμού» (με τη συμμετοχή μαθητών, καθηγητών και γονέων) και η ανάπτυξη Πνεύματος ατομικής και συλλογικής υπευθυνότητας. Επίσης, ουσιαστική αλλαγή της Νομοθεσίας που διέπει τις κυρώσεις (ισχύει από το 1979!). Η καταστροφή της σχολικής περιουσίας για παράδειγμα, να αποκαθίσταται με δαπάνη του γονέα του παραβάτη – μαθητή ή, εναλλακτικά, με προσφορά υπηρεσίας προς το Σχολείο.
γ) Η αλλαγή της Νομοθεσίας που διέπει τη Φοίτηση και τις απουσίες, ώστε να μην θεωρούν οι μαθητές «δικαίωμά» τους να απουσιάσουν. Οι Ιατρικές Βεβαιώσεις που χορηγούνται κατά κόρον (ειδικά στο Β΄ Τετράμηνο στους μαθητές της Τρίτης Λυκείου), θα πρέπει εξάλλου να μας προβληματίσουν…
δ) Η ουσιαστική αξιολόγηση της επίδοσης των μαθητών. Η πληθωριστική βαθμολογία (16 ο κατώτερος βαθμός τετραμήνου !) δεν βοηθά τα παιδιά των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων ούτε στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων αλλά στην «παραγωγή» λειτουργικά αναλφάβητων και στη διαιώνιση της αναξιοκρατίας. Δυστυχώς η τακτική αυτή, σχετίζεται με την απουσία επιμόρφωσης και αξιολόγησης (=προετοιμάζομαι ελάχιστα για το μάθημα – δεν με αξιολογεί κανείς – βάζω βαθμούς αβέρτα) αλλά μπορεί να είναι και το αποτέλεσμα εξαναγκασμού ή απειλών από παραβατικούς μαθητές… Εννοείται ότι έννοιες όπως «ποιοτική αξιολόγηση», «portfolio» μαθητή κ.τ.λ. πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν στην πράξη,
ε) Η καθιέρωση ποικίλων τρόπων Επιμόρφωσης των καθηγητών όλων των ειδικοτήτων, σε έννοιες της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας, της Διδακτικής Μεθοδολογίας και της «Διαχείρισης Προβλημάτων της σχολικής τάξης». Απέναντι στις διάφορες μορφές μαθητικής παραβατικότητας ή βίας, ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να απαντά με αδράνεια ή αδιαφορία ή, βιαιοπραγώντας ο ίδιος. Εκτός από αρκετά παραδείγματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μια σύντομη αναζήτηση στο Διαδίκτυο αποκαλύπτει στον καθένα περιπτώσεις μη προσήκουσας ή, αμφίβολης νομιμότητας ή, ακόμα και βίαιης συμπεριφοράς εκπαιδευτικών. Για παράδειγμα, το διάσημο
facebook (κάντε κλικ) αποκαλύπτει πολλά για την "Εκπαιδευτική κουλτούρα" στη χώρα μας :
Μαθητές Λυκείου σε club
στ) Η καθιέρωση ποικίλων τρόπων αξιολόγησης όλων των φορέων, συλλογικών οργάνων ή ατόμων που σχετίζονται με την Εκπαίδευση αρχίζοντας από την εκάστοτε Ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, τους πάσης φύσεως Προϊσταμένους και Διευθυντές και καταλήγοντας φυσικά στους εκπαιδευτικούς. Ειδικά ο κάθε Διευθυντής Σχολικής Μονάδας θα πρέπει από γρανάζι στο μηχανισμό της Γραφειοκρατίας να μεταβληθεί σε Ηγέτη που αφενός θα εμπνέει και αφετέρου θα διοικεί το σχολείο και θα ελέγχει τους καθηγητές, μέσα σε ένα νομικό πλαίσιο «δικλείδων ασφαλείας» που θα αποτρέπει κάθε είδους «τυραννία». Ο κάθε Διευθυντής (…έχοντας ο ίδιος επιλεγεί με αξιοκρατικές μεθόδους) πρέπει όμως να αποκοπεί από τη γνωστή νοοτροπία της «συναδελφικής αλληλεγγύης» που τον οδηγεί είτε στο να σιωπά απέναντι σε παρατυπίες ή απαράδεκτες συμπεριφορές (…όταν βλέπει καθηγητή να καπνίζει στο προαύλιο ή να βρίζει μαθητή κ.ο.κ.) είτε στο να συμβάλλει σε παράνομες ή αμφίβολης νομιμότητας καταστάσεις και συμπεριφορές όταν, για παράδειγμα, αφήνει ένα τμήμα να κάνει «κενό» αντί να στείλει άλλο καθηγητή στην τάξη για να απασχολήσει τους μαθητές, όταν διεξάγει τις Συνεδριάσεις του Συλλόγου διδασκόντων σε ώρα μαθήματος, όταν επιτρέπει να διεξάγονται οι Σχολικοί περίπατοι στις καφετερίες, όταν επιτρέπει να παραμένουν καθηγητές με μειωμένο ωράριο ή να διδάσκουν σε τμήματα με τρεις ή δύο μαθητές (!) συμβάλλοντας στην κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος κ.ο.κ.. Όσον αφορά το εξειδικευμένο διδακτικό μέρος – όπου η ευθύνη ανήκει στους Σχολικούς Συμβούλους – εκτός της μεθόδου αξιολόγησης μέσα στην Τάξη (…η παρακολούθηση διδασκαλίας προκαλεί άγχος, τρόμο και άρνηση στους καθηγητές, όχι άδικα…) μερικές συμπληρωματικές μέθοδοι αξιολόγησης του εκπαιδευτικού θα μπορούσαν να είναι: η αξιολόγηση από το Σχολικό Σύμβουλο υλικού διδασκαλίας που έχει εκπονήσει ο εκπαιδευτικός (βιντεοσκόπηση διδασκαλιών, Φύλλα Εργασίας, Τεστ και Διαγωνίσματα κ.τ.λ. ακόμα και ένα blog ως «εργαλείο διδασκαλίας» ) ή, η παρακολούθηση διδασκαλιών από συναδέλφους καθηγητές της ίδιας ειδικότητας κ.τ.λ.
Ένα Βίντεο από το YouTube σχετικό με την Παραβατικότητα, την διαχείρισή της
από τους εκπαιδευτικούς και την παρουσίασή της στην τηλεόραση:
Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές γιατί φοβόμαστε τα 30άρια τμήματα: γιατί κατά βάθος συνειδητοποιούμε ότι για να δοθούν λύσεις στα χρονίζοντα προβλήματα δεν αρκούν οι Νομοθετικές ρυθμίσεις, συνήθως ανεπαρκείς και αποσπασματικές που κατακρημνίζονται από την επόμενη κυβέρνηση ή από τη συνδικαλιστική νομενκλατούρα που συχνά καλεί τους εκπαιδευτικούς "να ακυρώσουν το Νόμο στην Πράξη" !.. Δεν αρκούν ακόμα, η χρηματοδότηση χωρίς λογοδοσία και αξιολόγηση ούτε τα netbooks στα πρωτάκια του Γυμνασίου ή, η παθητική παρακολούθηση από τους μαθητές διαφόρων ντοκιμαντέρ και ταινιών (στο όνομα της αξιοποίησης της Τεχνολογίας) χωρίς να υπάρχει μια συνολική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να έχουν πειστεί όλοι για την αναγκαιότητα ριζικών αλλαγών. Απαιτείται μια «Επανάσταση» - έννοια που υπερβαίνει τις έννοιες της «Αλλαγής» ή της «Μεταρρύθμισης» - τόσο στην εκπαίδευση όσο και στη συνολική κοινωνία. Απαιτείται κυρίως ένα Νέο Σύστημα Αξιών ικανό να μεταμορφώσει τις νοοτροπίες όλων μας, κάτι που απαιτεί πολύ χρόνο και ηράκλεια προσπάθεια, ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, «σφαγιασμού» του Κοινωνικού Κράτους και σταδιακής κυριαρχίας σε πλανητικό επίπεδο της Αρχής « homo homini lupus»…
..................................................................
ΒΙΝΤΕΟ: «Σχολικοί Κανονισμοί και Δημοκρατική Διοίκηση στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση»
Περισσότερα... »
