Το δημοσιογραφικό blog της Μηλοκοινότητας ! ]]>http://www.argolidablogs.gr/%ce%94%cf%85%cf%83%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%af%ce%b1/2006/07/22/%ce%9c%ce%97%ce%9b%ce%9f_%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a7%ce%9f%ce%a3_27ΔΥΣΛΕΞΙΑΔυσλεξία: ΜΗΛΟ ΤΕΥΧΟΣ 272006-07-22T13:16:00-04:002006-07-22T13:16:00-04:00 ]]>http://www.argolidablogs.gr/%ce%94%cf%85%cf%83%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%af%ce%b1/2006/03/01/%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9f%ce%94%ce%99%ce%9a%ce%9f_%ce%9c%ce%97%ce%9b%ce%9f__%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a7%ce%9f%ce%a3_25ΔΥΣΛΕΞΙΑΔυσλεξία: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΗΛΟ ΤΕΥΧΟΣ 252006-03-01T20:59:00-05:002006-03-01T20:59:00-05:00 ]]>http://www.argolidablogs.gr/%ce%94%cf%85%cf%83%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%af%ce%b1/2006/01/25/H_%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%8c%ce%b7%cf%83%ce%b7ΔΥΣΛΕΞΙΑΔυσλεξία: H μεγάλη παρανόηση2006-01-25T14:17:00-05:002006-01-25T14:17:00-05:00
Σχολείο: τόπος αντικατάστασης της γλώσσας από τη γραφή;
Κι όμως, τα ιδρυτικά, ιερά της κείμενα, της Καινής Διαθήκης,
ήταν γραμμένα στην ομιλούμενη γλώσσα της εποχής,
εναντίον της οποίας στράφηκε η ίδια η Εκκλησία,
όπως έγραφα στο προηγούμενο,
για να την αναγορεύσει αργότερα,
με την πάροδο των αιώνων, γλώσσα πρότυπο,
και πάλι για να αντιταχτεί στη ζωντανή γλώσσα.
Είδαμε έτσι ώς τώρα τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η γλώσσα
και τον τρόπο με τον οποίο την αντιστρατεύονται σε κάθε εποχή
οι δυνάμεις της συντήρησης, με προεξάρχουσα την Εκκλησία.
Ήταν αναγκαία αυτή η περιπλάνηση,
για να έχουμε μια καθαρή εικόνα του ρόλου ειδικά της Εκκλησίας,
που είναι άκρως αντίθετος από αυτόν τον οποίο παγίως
και ψευδώς προβάλλει, κυρίως σήμερα, η ίδια.
Της Εκκλησίας που θέλησε και τώρα να έχει βασικό λόγο
στα γλωσσικά πράγματα, ζητώντας την επαναφορά του πολυτονικού.
Από εδώ ξεκινήσαμε, πάνε τώρα τέσσερις επιφυλλίδες,
όταν δύο βουλευτές της ΝΔ και η Ιερά Σύνοδος
ανακίνησαν το θέμα του πολυτονικού,
σαν θεραπεία και της δυσλεξίας,
την οποία προκαλεί το μονοτονικό στους μαθητές, σύμφωνα,
λέει, με κάποιους ψυχοθεραπευτές!
Προτού φτάσουμε στο πολυτονικό
και το καινούριο «όπλο» κατά του μονοτονικού,
χρειάζεται να σταθούμε σε δύο γενικότερες
και ευρύτατα διαδεδομένες παρανοήσεις,
στις οποίες έχει δώσει απάντηση προ πολλού
η επιστήμη της γλωσσολογίας αλλά
και -ειδικά στη δεύτερη- η Ιστορία,
η στοιχειώδης ιστορική παρατήρηση:
(α) την ταύτιση γλώσσας και γραφής
και (β) την απαρασάλευτη, υποτίθεται, ιστορική ορθογραφία.
Έτσι μπορεί να δοθεί αυτομάτως απάντηση
σε καλοπροαίρετες συχνά ανησυχίες,
ότι με τις ορθογραφικές αλλαγές,
πολύ περισσότερο με την ανατροπή,
όπως λέγεται, ή την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας
κινδυνεύει με αφανισμό η ίδια η γλώσσα.
Έτσι θα κατανοήσουμε γενικότερα το μέγεθος της αντίδρασης
απέναντι σε επιμέρους ορθογραφικές αλλαγές.
Ή, ακόμα πιο γενικά, γιατί η αλλαγή στην ορθογραφία ακολουθεί
με καθυστέρηση δεκαετιών και αιώνων πολύ πιο ουσιαστικές αλλαγές στη γλώσσα,
που πολλές, πάμπολλες, δεν γίνονται καν αντιληπτές
-και αναφέρομαι κυρίως σε αλλαγές συντακτικές,
που επηρεάζουν δηλαδή τη δομή καθαυτήν της γλώσσας.
Μάρτυς αψευδής η κλιμάκωση της ανησυχίας-αντίδρασης,
όπως καθρεφτίζεται π.χ. σε επιστολές αναγνωστών στον Τύπο,
σε τακτικά σχόλια και άρθρα πάλι στον Τύπο αλλά
και σε σχετικές μελέτες ειδικών, εντός ή εκτός εισαγωγικών:
εκεί βλέπουμε την ανησυχία που εστιάζεται κατά κανόνα σε ορθογραφικά θέματα,
δευτερευόντως σε θέματα λεξιλογίου (λέξεις που χάνονται,
ξένες λέξεις που εισβάλλουν και απειλούν, υποτίθεται, τη γλώσσα)
και σπανιότατα σε δομικές αλλαγές, από ξενικά συντακτικά σχήματα κτλ.
Δεν υπάρχει σήμερα καμιά ουσιαστικά διαφωνία
στους κόλπους των γλωσσολόγων ότι γλώσσα είναι ο έναρθρος λόγος,
αυτός με τον οποίο καταρχήν επικοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας,
ανακοινώνοντάς τους τις ιδέες, τις σκέψεις, τις επιθυμίες μας, τα συναισθήματά μας.
Αποτύπωση, μάλλον ισχνή, της γλώσσας είναι η γραφή, εικόνα της, όχι κατανάγκην πιστή.
Όμως η οπτική εικόνα την οποία προσφέρει η γραφή είναι κατά πολύ ισχυρότερη,
καθότι και μονιμότερη, από την ακουστική, αυτήν που δημιουργείται από τον προφορικό λόγο.
«Το γραπτό μένει μέσα στο χρόνο, ο ήχος φεύγει και,
παρόλο που μόνο ο ήχος είναι δεμένος με τη γλώσσα,
επικρατεί ο στερεός δεσμός γλώσσας-γραφής,
δεσμός ωστόσο επιφανειακός, που δημιουργεί πλαστή ενότητα»:
έτσι συνοψίζει έξοχα ο B. Δ. Φόρης (Καθημερινή 31.10.1980)
τις απόψεις του μεγάλου πρωτοπόρου της γλωσσολογίας Φερντινάν ντε Σωσσύρ·
και συνεχίζει: «τα πιο πολλά άτομα είναι οπτικοί τύποι· η "φιλολογία" (γενικά)
και η εκπαίδευση κινούνται με βιβλία, αυτά υποτάσσονται σε κάποια ορθογραφία,
και αυτή θεωρείται πια πρωταρχική, αποκτώντας σημασία που δεν της αξίζει...»
Υπάρχει πάντως και μια άλλη αλήθεια πίσω από την ταύτιση.
Όταν πρωτοπηγαίνει σχολείο το παιδί,
εντελής, από μιαν άποψη, φυσικός ομιλητής και κάτοχος της γλώσσας του,
καλείται να αναγνωρίσει -και έπειτα να αποτυπώσει-
με έναν άλλο πλέον τρόπο λέξεις-έννοιες που τις γνωρίζει ήδη.
Μαθαίνει δηλαδή ανάγνωση και γραφή,
όπου επαναδιαπραγματεύεται, ουσιαστικά,
ανατρέπει και επανα-κατακτά βασικά του κεκτημένα.
H πιο οικεία του φερειπείν παράσταση, η μάνα του,
από ζωντανή εικόνα-βίωμα, με μόνη ώς τότε πιθανή αποτύπωσή της
κάποια φωτογραφία, γίνεται τώρα μια εντελώς διαφορετική εικόνα, άλλου τύπου,
σχήματα περίεργα, γράμματα στη σειρά,
στα οποία καλείται να μεταφέρει,
να μεταγγίσει κατά κάποιον τρόπο το παιδί το βίωμά του,
ώστε να τα «γεμίσει» και να του θυμίζουν εφεξής αυτό που
ήξερε και εξέφραζε ώς τότε με λόγια μόνο.
H διαδικασία είναι από μιαν άποψη κοσμογονική,
αλλά επίπονη από την άλλη,
κάποτε οδυνηρή έως τραυματική:
η εικόνα που θα προέλθει από αυτήν
δεν θα το αφήσει πια ποτέ και στην ενήλικη ζωή του.
Αν μάλιστα φύγουμε, καλύτερα,
από τη μάνα-που-είναι-μόνο-μία και πάμε λόγου χάρη στη λέξη-έννοια
δέντρο, πέτρα, αυτοκίνητο:
απ' όλα τα διαφορετικά δέντρα,
απ' όλες τις διαφορετικές πέτρες,
απ' όλα τα διαφορετικά αυτοκίνητα που ξέρει,
που έχει δει ώς τότε το παιδί,
η καινούρια εικόνα, η λέξη η γραπτή,
αν δεν θα έχει εντέλει ρόλο προεξάρχοντα,
θα μπει οπωσδήποτε πλάι σ' όλες τις άλλες,
και εύλογα θα τις συνοψίσει, θα τις επιγράψει
(για να μην επεκταθώ και σε αφηρημένες έννοιες,
π.χ. αγάπη, υγρασία, κράτος, δημοκρατία, που εικόνα τους
[θα] έχει αποκλειστικά και μόνο τη γραπτή).
Όλα τα δέντρα δηλαδή θα είναι πλέον πολλά και, μαζί, από μια άποψη, ένα.
Κι αν κάποτε απειληθεί αυτό το ένα, το στερεοτυπικό δηλαδή,
μάλλον το αρχέτυπο, και πουν, για παράδειγμα,
στο παιδί και πιο πολύ στον ενήλικο να το γράψει με -αι («δαίντρο»),
θα νιώσει να απειλούνται αυτόματα και όλα τα άλλα, η έννοια η ίδια.
H ζωή.
Ένα ωμέγα, ένα όμικρον, ο κόσμος μου όλος
Έτσι, έπειτα και από την εμπειρία του σχολείου,
καθώς μάλιστα εκεί λατρεύεται κατεξοχήν ο θεός της γραφής,
και αναπόφευκτα πλέον της «ορθής»,
η αυτοματική αξιολόγηση που τοποθετεί
την οπτική εικόνα πάνω από την προφορική
ανταμώνει μιαν άλλη βασική πριμοδότηση του γραπτού λόγου,
αφού ο γραπτός λόγος προϋποθέτει ειδική μάθηση,
εκπαίδευση, σπουδή:
γίνεται πια αυτονόητο ότι αυτό που απαιτεί ειδικό κόπο για να αποκτηθεί
θα είναι και το πολυτιμότερο.
Αυτό άλλωστε με διαφοροποιεί από τον απαίδευτο,
με όλες τις επίσης αυτοματικές κοινωνικές
και ταξικές ιεραρχήσεις που εμπεριέχει.
Και αυτό που μόνο εγώ ή περισσότερο εγώ αναγνωρίζω και κατέχω,
δηλαδή η γραφή, και κάτι τώρα παραπάνω, η ορθή γραφή, η ορθογραφία,
αυτό λοιπόν που μόνο εγώ κατέχω θα με οδηγήσει εύλογα στην προάσπισή του,
μόλις νιώσω ότι χάνεται -και άρα το χάνω.
Έτσι μπορεί να καταναλώνουμε ασυνείδητα
ή και να καλοδεχόμαστε αλλαγές στη δομή, όπως είπα παραπάνω,
αλλαγές που κάποτε παγιώνονται σε λίγα μόλις χρόνια, ξενισμούς λόγου χάρη,
ενώ εξήντα τόσα χρόνια τώρα, λόγου χάρη από τη Γραμματική του Τριανταφυλλίδη,
μας στενοχωρεί το δεύτερο -μ που έλειψε από το καμιά ή από το ψέμα,
το -ι αντί για το -υ του αντικρίζω, το -ε αντί για το -αι στο τρένο.
Κι όμως, η Ιστορία έδειξε ότι δεν χάθηκαν γλώσσες
που άλλαξαν όχι απλώς τη γραφή κάποιων λέξεων
αλλά το ίδιο το αλφάβητό τους:
ούτε η τουρκική χάθηκε, ούτε η ρουμανική ούτε η αλβανική,
που υιοθέτησαν το λατινικό αλφάβητο
(και σπεύδω να σημειώσω ότι για λόγους πάντως άλλους
αλλά σοβαρούς δεν πρεσβεύω επ' ουδενί την υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου
για τη δική μας γλώσσα).
Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να κινδυνεύει μια γλώσσα
από ένα γιώτα, ένα όμικρον, ή μια περισπωμένη.
Θα δούμε όμως στο επόμενο:
κινδύνεψε τάχα από πλήθος ήδη επιμέρους αλλαγές της ιστορικής ορθογραφίας;
ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΧΑΡΗΣ
ΤΑ ΝΕΑ , 21/01/2006 , Σελ.: P13
Κωδικός άρθρου: A18444P131
ID: 503424 ]]>http://www.argolidablogs.gr/%ce%94%cf%85%cf%83%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%af%ce%b1/2005/12/22/%ce%a4%ce%9f_%ce%a7%ce%91%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%94%ce%a5%ce%a3%ce%9b%ce%95%ce%9e%ce%99%ce%91%ce%a3ΔΥΣΛΕΞΙΑΔυσλεξία: ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ2005-12-22T22:02:00-05:002005-12-22T22:02:00-05:00
Το σύνδρομο της δυσλεξίας παρουσιάζει μια μεγάλη ποικιλία συμπτωμάτων.
Για το λόγο αυτό οι ειδικοί σε κάθε κλάδο δίνουν διαφορετικούς ορισμούς.
Ανάμεσα στα συχνότερα και πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα
περιλαμβάνονται η δυσκολία ανάγνωσης και γραφής, η ανορθογραφία
και η αντιστροφή των συμβόλων.
Άλλα συμπτώματα είναι η σύγχυση χρόνου και χώρου,
η αποδιοργάνωση και η δυσκολία κατανόησης.
Μερικά δυσλεξικά άτομα ανακαλύπτουν
ότι είναι εντελώς ανίκανα να μάθουν να διαβάζουν.
Συνεχίζουν και μετά την ενηλικίωσή τους να παλεύουν να ταιριάξουν ήχους και γράμματα προκειμένου να αποκωδικοποιήσουν λέξεις.
Δεν μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους σύμβολα ή συνδυασμούς συμβόλων.
Λέξεις που ήδη ξέρουν δεν είναι σε θέση να τις αναγνωρίσουν στη σελίδα.
Το πρώτο πράγμα που συνήθως μας έρχεται στο μυαλό
όταν ακούμε τη λέξη δυσλεξία
είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα παιδί στο σχολείο:
προβλήματα στην ανάγνωση, στη γραφή, στην ορθογραφία και στα μαθηματικά.
Μερικοί τη συσχετίζουν μόνο με αντιστροφές λέξεων και γραμμάτων,
άλλοι μόνο μ’ εκείνα τα παιδιά που δεν μαθαίνουν εύκολα.
Σχεδόν όλοι τη θεωρούμε σαν κάποια μορφή μαθησιακής δυσκολίας,
αλλά αυτή είναι μόνο μία πλευρά της δυσλεξίας.
Κάποτε που ήμουν προσκαλεσμένος σε μια τηλεοπτική εκπομπη
μου ζήτησαν να τους μιλήσω για τη θετική πλευρά της δυσλεξίας.
Μέρος της απάντησής ήταν να τους απαριθμήσω
γύρω στη μια ντουζίνα διάσημα δυσλεξικά άτομα.
Η υπεύθυνη της εκπομπής σχολίασε τότε:
«Δεν είναι καταπληκτικό ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι
κατάφεραν να γίνουν μεγαλοφυΐες παρά το γεγονός ότι είχαν δυσλεξία;»
Δεν ήταν μεγαλοφυΐες παρά τη δυσλεξία τους αλλά χάρη σ’ αυτήν!
Το να έχεις δυσλεξία δεν σε κάνει μεγαλοφυΐα,
αλλά είναι καλό για την αυτοεκτίμηση όλων των δυσλεξικών να γνωρίζουν
ότι το μυαλό τους δουλεύει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δουλεύουν
και τα μυαλά των μεγαλοφυιών ανθρώπων.
Είναι επίσης σημαντικό γι’ αυτούς να ξέρουν ότι το όποιο πρόβλημά τους με την ανάγνωση, τη γραφή, την ορθογραφία ή τα μαθηματικά δεν σημαίνει ότι είναι καθυστερημένοι ή κουτοί.
Η ίδια νοητική λειτουργία που δημιουργεί μια μεγαλοφυΐα μπορεί επίσης να δημιουργεί και αυτά τα προβλήματα.
Η νοητική λειτουργία που προκαλεί τη δυσλεξία είναι κυριολεκτικά ένα χάρισμα· είναι μια φυσική ικανότητα, ένα ταλέντο.
Είναι κάτι το ιδιαίτερο που εξυψώνει το άτομο.
Βασικά κοινά χαρακτηριστικά:
● Μπορούν να χειρίζονται την ικανότητα του εγκεφάλου να δημιουργεί και να διαφοροποιεί αυτά που αντιλαμβάνεται.
● Έχουν πολύ αυξημένη συνείδηση του περιβάλλοντός τους.
● Είναι πιο περίεργοι από το μέσο άτομο.
● Σκέφτονται κυρίως με εικόνες παρά με λέξεις.
● Είναι εξαιρετικά διαισθητικοί και διορατικοί.
● Σκέφτονται και αντιλαμβάνονται πολυδιάστατα (χρησιμοποιώντας όλες τις αισθήσεις τους).
● Μπορούν να βιώνουν τη σκέψη ως πραγματικότητα.
● Έχουν ζωηρή φαντασία.
Αυτές οι οκτώ βασικές ικανότητες
αν δεν καταπιεστούν, ανατραπούν ή καταστραφούν
από γονείς ή εκπαιδευτικούς, καταλήγουν σε δύο χαρακτηριστικά:
ευφυΐα ανώτερη του φυσιολογικού και ασυνήθιστα δημιουργικά ταλέντα.
… πολλοί ενήλικοι που έχουν δυσλεξία χρησιμοποιούν καθημερινά τις θετικές πλευρές της χωρίς να το συνειδητοποιούν.
Νομίζουν απλώς ότι έχουν ταλέντο σε κάτι,
χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το ιδιαίτερο ταλέντο τους
δημιουργείται από τις ίδιες νοητικές λειτουργίες
που τους εμποδίζουν στην ανάγνωση και στη γραφή χωρίς ορθογραφικά λάθη.
Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική επειδή η δυσλεξία
είναι μια αυτοδημιούργητη κατάσταση.
Η δυσλεξία είναι το αποτέλεσμα ενός ταλέντου,
μιας αυξημένης ικανότητας αντίληψης.
Σε μερικές περιπτώσεις το ταλέντο γίνεται εμπόδιο.
Η λεκτική σκέψη ακολουθεί τη δομή της γλώσσας
και τη γραμμικότητα του χρόνου.
Το άτομο που τη χρησιμοποιεί συνθέτει στο μυαλό του
τις προτάσεις λέξη πρός λέξη.
Η λεκτική σκέψη γίνεται περίπου με την ίδια ταχύτητα
που έχει ο προφορικός λόγος.
Ο συνηθισμένος λόγος έχει μια ταχύτητα περίπου
150 λέξεων το λεπτό ή 2,5 λέξεων το δευτερόλεπτο.
Ένας έμπειρος εκφωνητής
… μπορεί να φτάσει την ταχύτητα των 200 λέξεων το λεπτό.
Λόγος παραμορφωμένος με ηλεκτρονικά
μέσα μπορεί να συνεχίσει να είναι κατανοητός από κάποιον
προσεκτικό ακροατή μέχρι την ταχύτητα των 250 λέξεων το λεπτό.
Ουσιαστικά αυτό είναι το ανώτατο όριο της λεκτικής σκέψης.
Η μη-λεκτική σκέψη είναι εξελικτική.
Η εικόνα "αναπτύσσεται"
καθώς η διαδικασία της σκέψης προσθέτει περισσότερες έννοιες.
Η μη-λεκτική σκέψη είναι πολύ πιο γρήγορη,
ίσως και χιλιάδες φορές πιο γρήγορη.
Σκεφτόμαστε και με τους δύο τρόπους
αλλά έχουμε την τάση να εξειδικευόμαστε.
Κατά την περίοδο της διαμόρφωσης της πλευράς της δυσλεξίας που έχει σχέση με τη δυσκολία στη μάθηση –ανάμεσα στην ηλικία των τριών και των δεκατριών ετών- το πιθανό δυσλεξικό άτομο χρησιμοποιεί κυρίως το μη-λεκτικό τρόπο σκέψης: σκέφτεται με εικόνες.
Η γλώσσα αποτελείται από σύμβολα. Τα σύμβολα αποτελούνται από τρία μέρη:
Από τον ήχο του συμβόλου.
Από τη σημασία του συμβόλου.
Από την όψη (μορφή) του συμβόλου.
Όταν χρησιμοποιούμε τη λεκτική σκέψη
σκεφτόμαστε με τους ήχους της γλώσσας.
Κάνουμε κυριολεκτικά έναν εσωτερικό μονόλογο
νοερών διαπιστώσεων, ερωτήσεων και απαντήσεων.
Όταν χρησιμοποιούμε τη μη-λεκτική σκέψη,
σκεφτόμαστε με τη σημασία (περιεχόμενο)
της γλώσσας μέσα από νοητές εικόνες των εννοιών και των ιδεών της.
Οι εικόνες δεν είναι απλώς οπτικές.
Είναι πιο πολύ σαν τρισδιάστατες ταινίες
που επιστρατεύουν πολλές από τις αισθήσεις μας.
Μεταβάλλονται και εξελίσσονται καθώς διαβάζουμε την πρόταση.
Η διαδικασία είναι πολύ γρηγορότερη από τη λεκτική σκέψη.
Παρουσιάζει, ωστόσο τις δυσκολίες της, μια και κάποια μέρη της γλώσσας είναι ευκολότερα από άλλα στη νοητή απεικόνισή τους ως έννοιες ή ιδέες.
Ας σημειωθεί ότι οι δυσλεξικοί
κάνουν ελάχιστο ή καθόλου εσωτερικό μονόλογο
κι έτσι δεν ακούν αυτά που διαβάζουν εκτός και αν διαβάζουν δυνατά.
Αντί γι’ αυτό συνθέτουν μια νοητή εικόνα προσθέτοντας το νόημα
–ή την εικόνα του νοήματος- κάθε διαδοχικής λέξης που συναντούν.
Οι λέξεις που περιγράφουν πραγματικά αντικείμενα
δεν δυσκολεύουν σχεδόν καθόλου τους δυσλεξικούς.
Μπορούμε εύκολα να σκεφτούμε μη-λεκτικά με τη λέξη ελέφαντας
αν η εικόνα του ζώου μας είναι γνωστή.
Είναι αδύνατο για κάποιον που σκέφτεται μη-λεκτικά να σκεφτεί με λέξεις
των οποίων τα νοήματα δεν μπορεί να απεικονίσει.
Το γεγονός ότι ξέρουμε πως γράφεται το άρθρο - ο -
δεν σημαίνει ότι μπορούμε και να σκεφτούμε με αυτό.
Ούτε η γνώση της γραφής των λέξεων - και ή αλλά –
δεν μας επιτρέπει να σκεφτούμε με αυτές τις λέξεις.
Όταν βλέπουμε τα γράμματα Κ-Α-Ι που συνθέτουν τη λέξη,
δεν βλέπουμε ταυτόχρονα και το νόημά της.
Η μοναδική εικόνα που είναι στη διάθεσή
μας είναι οι μορφές των ίδιων των γραμμάτων.
Όταν χρησιμοποιούμε την απεικονιστική διαδικασία της μη-λεκτικής σκέψης, δεν είμαστε σε θέση να απεικονίσουμε τη σημασία της λέξης ως αντικείμενο
ή ως ενέργεια.
Όταν διαβάζουμε μια πρόταση χρησιμοποιώντας τη λεκτική σκέψη,
οι εικόνες λέξεων όπως ο, και, αλλά δεν μας δημιουργούν πρόβλημα
επειδή γνωρίζουμε τον ήχο τους.
Δημιουργούμε την εικόνα της σημασίας μιας πρότασης
μόνο αφού έχουμε ολοκληρώσει την ανάγνωσή της.
Ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε την ακριβή σημασία αυτών των λέξεων,
δεν πειράζει, επειδή θα έχουμε συλλάβει τη γενική ιδέα της πρότασης,
αφού τη διαβάσουμε και την ακούσουμε νοερά.
Η ανάγνωση της ίδιας πρότασης με τη χρήση μη-λεκτικής σκέψης
δημιουργεί συμπτώματα δυσλεξίας.
Η εικόνα του νοήματος της πρότασης αναπτύσσεται καθώς διαβάζουμε.
Η εξελικτική διαδικασία της σχηματιζόμενης από την πρόταση εικόνας διακόπτεται, κάθε φορά που δεν μπορούμε να ενσωματώσουμε
το νόημα μιας άγνωστης λέξης στη γενική εικόνα.
Το πρόβλημα μεγαλώνει κάθε φορά που συναντούμε μια λέξη
της οποίας το νόημα δεν αντιστοιχεί σε κάποια νοητή εικόνα.
Καταλήγουμε να σχηματίζουμε μια σειρά εικόνων
άσχετων μεταξύ τους με κενά κατανόησης ανάμεσά τους.
Κατά τη διάρκεια της μη-λεκτικής σκέψης
κάθε φορά που διακόπτεται η διαδικασία σύνθεσης μιας εικόνας,
το άτομο αισθάνεται μπερδεμένο επειδή η εικόνα χάνει τη συνοχή της.
Αν συγκεντρωθεί μπορεί να ξεπεράσει με το ζόρι τα κενά και να συνεχίσει, αλλά όσο περισσότερο προχωρεί τόσο πιο πολύ μπερδεύεται.
Τελικά θα φτάσει στο «κατώφλι της σύγχυσης».
Στο σημείο αυτό το άτομο αποπροσανατολίζεται.
Αποπροσανατολισμός σημαίνει ότι η αντίληψη των συμβόλων μεταβάλλεται και διαστρεβλώνεται τόσο που η ανάγνωση και η γραφή γίνονται δύσκολες
ή και αδύνατες.
Κατά ειρωνικό τρόπο αυτή η μεταβολή της αντίληψης είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός που βοηθάει τους δυσλεξικούς να αναγνωρίζουν τα αντικείμενα και τα γεγονότα του περιβάλλοντός τους προτού αρχίσουν να μαθαίνουν να διαβάζουν.
Ο αποπροσανατολισμός είναι κάτι κοινό.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις συμβαίνει σε όλους μας μερικές φορές.
Είναι μια φυσιολογική λειτουργία ενός υγιούς εγκεφάλου,
κάτι που μας συμβαίνει όταν μας κατακλύζουν κάποια εξωτερικά ερεθίσματα ή οι σκέψεις μας.
Συμβαίνει επίσης όταν ο εγκέφαλος λαμβάνει αντικρουόμενες πληροφορίες από τις διάφορες αισθήσεις και προσπαθεί να τις συσχετίσει.
Αν σηκωθείς όρθιος και περιστραφείς γρήγορα γύρω από τον εαυτό σου
δέκα φορές θα νιώσεις τον αποπροσανατολισμό με τη μορφή του ιλίγγου.
Όσο διαρκεί ο αποπροσανατολισμός ο εγκέφαλος σου βλέπει να κινούνται πράγματα που στην πραγματικότητα είναι ακίνητα,
ή νιώθεις το σώμα σου να κινείται χωρίς αυτό να συμβαίνει.
Μπορεί να νιώσεις το χρόνο να επιβραδύνεται ή να επιταχύνεται.
Ο εγκέφαλος μεταβάλλει τις πραγματικές αισθήσεις σου
και βιώνεις την τροποποιημένη αντίληψή σου ως πραγματικότητα.
Κάθε φορά που αποπροσανατολίζεσαι, όλες οι αισθήσεις σου
(εκτός από την αίσθηση της γεύσης) μεταβάλλονται.
Ο εγκέφαλος δεν βλέπει πια αυτό που βλέπουν τα μάτια αλλά έχει μια διαστρεβλωμένη αντίληψη των εικόνων.
Ενώ ο αποπροσανατολισμός είναι κάτι που βιώνουμε όλοι μας,
τα δυσλεξικά άτομα τον εφαρμόζουν πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο.
Δεν τον βιώνουν απλώς τον προκαλούν ενεργά χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Οι δυσλεξικοί χρησιμοποιούν τον αποπροσανατολισμό ασυνείδητα, προκειμένου να έχουν μια αντίληψη που κινείται ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα.
Μεταβάλλοντας τις αισθήσεις τους,
είναι σε θέση να έχουν μια πολυδιάστατη εικόνα του κόσμου.
Μπορούν να αντιλαμβάνονται από πολλές οπτικές γωνίες
και να λαμβάνουν με τον τρόπο αυτό περισσότερες πληροφορίες
από τους άλλους ανθρώπους.
Προφανώς από τη βρεφική τους ηλικία βρήκαν κάποιον τρόπο πρόσβασης
σε αυτή τη λειτουργία αποπροσανατολισμού του εγκεφάλου τους και την ενσωμάτωσαν στις διαδικασίες σκέψης και αναγνώρισης.
Τα δυσλεξικά άτομα δεν έχουν συνείδηση του τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια του αποπροσανατολισμού επειδή όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
Αισθάνονται μόνο τις επιπτώσεις: καλύτερη αναγνώριση των τρισδιάστατων αντικειμένων, των ήχων και των απτικών ερεθισμάτων.
Χρησιμοποιούν αυτή την τροποποιημένη αντίληψή τους για να διευρύνουν
τη δημιουργική φαντασία τους.
Όταν την εφαρμόζουν για τη λύση ενός προβλήματος
ενώ σκέφτονται μη-λεκτικά, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε εφευρετικότητα, διαίσθηση ή έμπνευση.
Καθώς μαθαίνει να διαβάζει τα μπερδέματα συσσωρεύονται και ο δυσλεξικός σύντομα φτάνει στο «κατώφλι της σύγχυσης».
Στο σημείο αυτό έχει πάψει πια να βλέπει αυτό που είναι πραγματικά
γραμμένο στη σελίδα, αλλά βλέπει αυτό που νομίζει ότι είναι γραμμένο.
Επειδή το σύμβολο δεν είναι κάποιο αντικείμενο
αλλά αντιπροσωπεύει μόνο τον ήχο μιας λέξης
που περιγράφει κάποιο αντικείμενο,
κάποια ενέργεια ή κάποια ιδέα,
ο αποπροσανατολισμός δεν τον βοηθάει να το αναγνωρίσει.
Και από τη στιγμή που δεν αναγνωρίζει το σύμβολο ο δυσλεξικός κάνει λάθος.
Τα λάθη αυτά είναι τα πρώτα συμπτώματα της δυσλεξίας.
Υπάρχουν εκατοντάδες λέξεις
που δημιουργούν προβλήματα στους περισσότερους δυσλεξικούς.
Τις έχουν στο καθημερινό λεξιλόγιό τους αλλά δεν μπορούν να σχηματίσουν εικόνες στο μυαλό τους με τις σημασίες τους.
… δεν μπορούν να σκεφτούν με αυτές.
Αυτές οι μικρές λέξεις –φαινομενικά οι απλούστερες της γλώσσας-
είναι τα ερεθίσματα ή τα εναύσματα για να εμφανιστούν
τα συμπτώματα της δυσλεξίας.
Από τη στιγμή που οι αποπροσανατολισμοί αρχίζουν να προκαλούν λάθη,
το δυσλεξικό παιδί απογοητεύεται.
… στην Γ’ Δημοτικού περίπου, αρχίζει να ψάχνει, να ανακαλύπτει
και να υιοθετεί λύσεις στο πρόβλημά του.
Παρόλο που αυτό ίσως φαίνεται ότι είναι μια καλή διέξοδος,
στην πραγματικότητα είναι ο λόγος που το πρόβλημα της ανάγνωσης εξελίσσεται σε μια ουσιαστική μαθησιακή δυσκολία.
Οι λύσεις που επινοούν οι δυσλεξικοί δεν βοηθούν
στο πραγματικό πρόβλημα της διαστρεβλωμένης αντίληψης·
απλώς τους ανακουφίζουν προσωρινά από τις απογοητεύσεις τους.
Είναι υπεκφυγές μιας σωστής αντιμετώμισης του αποπροσανατολισμού.
Σε τελική ανάλυση επιβραδύνουν τη μαθησιακή διαδικασία
και διαμορφώνουν μια πραγματική μαθησιακή δυσκολία.
Οι «λύσεις» αυτές είναι τρόποι δράσης και μέθοδοι για να γνωρίζει
ή για να θυμάται κανείς διάφορα πράγματα.
Σύντομα γίνονται καταναγκαστικές συμπεριφορές.
Αυτό που χρειάζεται κάθε δυσλεξικός είναι να καταφέρει να σκέφτεται
με τα σύμβολα και με τις λέξεις που προκαλούν τους αποπροσανατολισμούς.
Αυτές οι λέξεις είναι ήδη μέρος του προφορικού του λεξιλογίου,
αλλά το δυσλεξικό άτομο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορούσε να δώσει έναν ορισμό αν του το ζητούσαμε, ούτε έχει στο μυαλό του κάποια εικόνα για την έννοια της λέξης.
Οι δυσλεξικοί πρέπει να μάθουν να σκέφτονται με τις ίδιες τις λέξεις
που τους αποπροσανατολίζουν.
Τα δυσλεξικά άτομα πρέπει να μάθουν να σκέφτονται μη-λεκτικά χρησιμοποιώντας λέξεις-εναύσματα.
Από τη στιγμή που το καταφέρουν δεν υπάρχει ανάγκη συνειδητού ελέγχου των αποπροσανατολισμών, γιατί αυτό που αρχικά τους προκαλούσε ήταν
η ανικανότητα σκέψης με αυτές τις λέξεις.
Όταν είναι πια σε θέση να σκέφτονται με αυτές τις λέξεις και να τις χρησιμοποιούν, οι αποπροσανατολισμοί εξαφανίζονται.
Τα δυσλεξικά άτομα έχουν την ανάγκη να σχηματίζουν νοητές εικόνες
με τη βοήθεια των οποίων να μπορούν να σκέφτονται,
καθώς επίσης και να συσχετίζουν αυτές τις εικόνες οπτικά και ακουστικά
με τις λέξεις που προσπαθούν να μάθουν.
Αν θέλουμε να κάνουμε ένα δυσλεξικό παιδί να σκέφτεται
με την έννοια κάποιας λέξης-εναύσματος,
πρέπει να του επιτρέψουμε να δημιουργήσει μια δική του νοητή εικόνα
που κυριολεκτικά να απεικονίζει αυτή την έννοια.
Ίσως βοηθάει να του δείξουμε μια φωτογραφία που να απεικονίζει την έννοια μιας λέξης-εναύσματος και σίγουρα αυτό είναι καλύτερο από το να του δώσουμε έναν ξερό ορισμό· αν όμως το ίδιο το παιδί δεν φτιάξει τελικά
τη δική του εικόνα, δεν έχουμε καταφέρει και πολλά.
Κατά την εφαρμογή της μεθόδου της Κυριαρχίας στα Σύμβολα Ντέιβις,
ο μαθητής πρέπει να δημιουργήσει την έννοια μιας λέξης ή ενός συμβόλου
μ’ ένα τρισδιάστατο μοντέλο από πλαστελίνη.
Για την ακρίβεια, τον βάζουμε να κάνει δύο μοντέλα:
ένα που θα απεικονίζει τη σημασία της λέξης ή του συμβόλου.
Για λέξεις αφηρημένες, όπως τα άρθρα και οι προθέσεις,
τα μοντέλα πλαστελίνης παίρνουν την μορφή σεναρίων,
για να απεικονίσουν την έννοια ή τη σχέση που παρουσιάζεται.
Ο μαθητής στη συνέχεια, λέει τη λέξη δυνατά
και δημιουργεί προτάσεις που την περιέχουν.
Με το συνδυασμό αυτό τρισδιάστατου μοντέλου και ανάγνωσης φωναχτά,
το παιδί αποκτά την ικανότητα να σκέφτεται με τη συγκεκριμμένη λέξη
και λεκτικά και μη-λεκτικά.
Από τη στιγμή που ο μαθητής με τη βοήθεια της Κυριαρχίας στα Συμβόλα, μαθαίνει τέλεια όλες τις λέξεις-εναύσματα που του προκαλούσαν αποπροσανατολιμούς, ξεπερνάει τη μαθησιακή του δυσκολία.
Το πρόβλημα έχει χτυπηθεί στη ρίζα του
και δεν χρειάζεται πια να καταφεύγει σε καταναγκαστικές λύσεις.
Προφανώς ορισμένοι άνθρωποι γεννιούνται με κάποιο γενετικό κώδικα
που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν το τμήμα του εγκεφάλου τους
που διαμορφώνει και τροποποιεί την αντίληψη.
Αυτό το χαρακτηριστικό δεν τους κάνει δυσλεξικούς,
αλλά διευκολύνει την ανάπτυξη δυσλεξίας.
Υποθέτω ότι αν ένα βρέφος αρχίσει να χρησιμοποιεί
τη διαστρεβλωτική λειτουργία του εγκεφάλου του
πριν από την ηλικία των τριών μηνών,
τα προβλήματα που θα προκύψουν
θα είναι πολύ σοβαρότερα από τη δυσλεξία.
Η αντίληψή του θα είναι τόσο ανακριβής,
που δεν θα μπορέσει να σχετιστεί φυσιολογικά με τον εξωτερικό κόσμο
και μάλλον θα του κολλήσουν τις ταμπέλες
του αυτιστικού ή του διανοητικά καθυστερημένου.
Οι ικανότητες της αναλυτικής σκέψης και της λογικής
ενός συνηθισμένου παιδιού αναπτύσσονται φυσιολογικά
γύρω στα τρία του χρόνια.
… Ο μικρός «Πιθανός Δυσλεξικός»
όμως έχει ήδη αναπτύξει ένα σύστημα γρηγορότερο και ακριβέστερο
από την αναλυτική σκέψη και τη λογική.
Αυτές δεν τις χρειάζεται καθόλου κι έτσι δεν τις αναπτύσσει.
Τα παιδιά που τις χρειάζονται πρέπει επίσης να αρχίσουν να αναπτύσσουν
την ικανότητα της λεκτικής σκέψης, επειδή η αναλυτική σκέψη και η λογική είναι διαδικασίες που βασίζονται στη γλώσσα.
Είναι τρόποι σκέψης που ακολουθούν τον τρόπο εξέλιξης μιας πρότασης.
Ένα συνηθισμένο παιδί λοιπόν, κατά τη διαδικασία της σκέψης του,
πρέπει να χρησιμοποιήσει το κέντρο λόγου
στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου του.
Αυτό εξηγεί γιατί η λεκτική σκέψη
είναι πολλές φορές πιο αργή από τη μη-λεκτική:
το κέντρο λόγου του εγκεφάλου είναι αναγκασμένο να λειτουργεί
με την μέγιστη ταχύτητα που επιτρέπει την κατανόηση της ομιλίας,
δηλαδή το πολύ γύρω στις 250 λέξεις το λεπτό ή 4 λέξεις το δευτερόλεπτο.
Κατά συνέπεια η διαδικασία της σκέψης ενός συνηθισμένου παιδιού
μειώνεται δραστικά ενώ το μυαλό του Π.Δ.
συνεχίζει να τρέχει με πολύ μεγάλη ταχύτητα.
Φυσικά ο Π.Δ. έχει μάθει
να καταλαβαίνει τον προφορικό λόγο και ξέρει να μιλάει.
Μάλιστα μερικές φορές προσπαθεί να μιλήσει με την ταχύτητα της σκέψης του αλλά η γλώσσα του δεν μπορεί να ακολουθήσει το μυαλό του.
Όταν προσπαθεί να πει κάτι που θεωρεί σημαντικό ο λόγος του επιταχύνεται τόσο πολύ που οι λέξεις δεν ξεχωρίζουν η μια από την άλλη.
Το μπερδεμένο και ακατανόητο ηχητικό αποτέλεσμα κάνει τους γονείς του
να σκεφτούν ότι το παιδί τους έχει αρχίσει να τραυλίζει.
«Πιο αργά αγάπη μου» λέει η μητέρα του.
«Μιλάς τόσο γρήγορα που δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις».
Για τον Π.Δ. όμως ο οποίος προσπαθεί να περιγράψει μια σκέψη που βλέπει
ως εικόνα στο μυαλό του η ομιλία της του φαίνεται βασανιστικά αργή.
Νιώθει ότι η μητέρα του δεν μπορεί να πει
πάνω από μια λέξη … το … δευτερόλεπτο.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έχουν γίνει για τη διαφορά της ταχύτητας ανάμεσα στη λεκτική και τη μη-λεκτική σκέψη,
οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το μη-λεκτικό τρόπο σκέφτονται 400 με 2.000 φορές γρηγορότερα.
Μάλλον κάπου στη μέση βρίσκεται η πραγματικότητα.
Η διαδικασία ανάπτυξης της λεκτικής ικανότητας σκέψης
(της σκέψης με τους ήχους της γλώσσας)
μπορεί να πάρει μέχρι και δύο χρόνια.
Από τη στιγμή που αναπτύσσεται πλήρως
γίνεται ο κυρίαρχος τρόπος σκέψης των περισσοτέρων παιδιών.
Έτσι μέχρι τα πέντε τους χρόνια περίπου
στην ηλικία που πηγαίνουν στο νηπιαγωγείο
τα συνηθισμένα παιδιά έχουν ήδη αρχίσει
να σκέφτονται με τους ήχους των λέξεων.
Αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι αργή
αλλά η χρησιμότητά της φαίνεται όταν αρχίζουν να μαθαίνουν να διαβάζουν.
Στο μεταξύ ο Π.Δ. παρόλο που έχει ακούσει ανθρώπους να μιλάνε και έχει μιλήσει πολύ και ο ίδιος δεν έχει ακούσει ούτε μία από τις δικές του σκέψεις.
Τον απορροφούσε πλήρως η σκέψη με εικόνες,
μια διαδικασία τόσο γρήγορη που δεν είναι καν σε θέση να την παρατηρήσει.
… στον πίνακα γράφει Γ-Α-Τ-Α
… Ακόμα και όταν λένε «γάτα», δεν γίνεται καμία σύνδεση στο μυαλό του.
Αυτό που βλέπει στον πίνακα
δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που έχει στο μυαλό του
για το συγκεκριμένο ζώο.
Όταν βλέπει τα γράμματα στο πίνακα και δεν καταλαβαίνει τι συμβολίζουν, καταλαμβάνεται από ένα αίσθημα σύγχυσης.
Στο σημείο που έχει φτάσει
η σύγχυση αυτόματα ενεργοποιεί την περιοχή του εγκεφάλου του
που παραμορφώνει την αντίληψη του.
Μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου το μυαλό του έχει δει τη λέξη
με τουλάχιστον σαράντα διαφορετικούς τρόπους.
Τη βλέπει από μπροστά από πίσω, ανάποδα, αντίστροφα και αιωρούμενη
στο χώρο από διάφορες οπτικές γωνίες.
Στο επόμενο κλάσμα δευτερολέπτου
επειδή ακόμα δεν έχει αναγνωρίσει τη λέξη,
την κάνει κομμάτια και την ξανασυναρμολογεί
με τα γράμματα σε κάθε πιθανή διάταξη …
Ο Π.Δ. δεν συνειδητοποίησε καθόλου την πληθώρα των αντικρουόμενων πληροφοριών που μόλις προσέλαβε ο εγκέφαλος του.
Το μόνο που ίσως μπόρεσε να παρατηρήσει ήταν ότι
για δύο κλάσματα του δευτερολέπτου θόλωσε το μυαλό του και η όρασή του.
Μπορεί να ένιωσε σαν να αιωρείται ή σαν να βυθίζεται προς τα κάτω,
ίσως ακόμα και να τον έπιασε λίγη ναυτία και να ανακατώθηκε το στομάχι του.
Πάνω απ’ όλα όμως αυτό που ένιωσε ήταν σύγχυση.
Όχι μόνο δεν κατάφερε να αναγνωρίσει τη λέξη και να απαλλαγεί
από τη σύγχυση του, αλλά η λέξη έγινε τουλάχιστον σαράντα φορές
πιο συγκεχυμένη.
Αυτό συνέβη γιατί προσπαθούσε να κατανοήσει τη λέξη ως αντικείμενο και όχι ως σύμβολο.
Αν η δασκάλα του είχε δείξει μια αληθινή γάτα,
ακόμα και αν ήταν κουλουριασμένη σε μια σφιχτή τριχωτή μπάλα,
ο Π.Δ. θα την είχε αναγνωρίσει μέσα σε δύο κλάσματα του δευτερολέπτου. …
Αλλά η δασκάλα δεν του έδειξε καμία γάτα· του έδειξε τη λέξη «γάτα».
Η ίδια λειτουργία που θα βοηθούσε τον εγκέφαλό του να αναγνωρίσει το ζώο σχεδόν αμέσως παρήγαγε πολλαπλές δυσλεξικές διαστρεβλώσεις της λέξης, χωρίς όμως να δοθεί λύση στη σύγχυσή του.
Αν το δούμε από μια άλλη άποψη ο Π.Δ. τροφοδότησε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του μυαλού του με τουλάχιστον 40 διαφορετικές πληροφορίες.
Οι 39 από αυτές είναι λανθασμένες.
Ο μοναδικός τρόπος που έχει στη διάθεσή του για να αποφασίσει ποια είναι η σωστή πληροφορία είναι η μέθοδος της διαγραφής.
Έτσι χωρίς να του δείξει ή να του πει κανείς τίποτα
τελικά τα καταφέρνει μόνος του.
Ενώ είναι απορροφημένος στη διαδικασία της διαγραφής
περνάει από δίπλα του η δασκάλα βλέπει ότι καθυστερεί και του λέει:
«Γιατί σταμάτησες, χρυσό μου;
Δεν σας έβαλα να μαντέψετε τίποτα.
Για προσπάθησε λοιπόν!» …
Ώσπου να κάνει ο μικρός Π.Δ. όλες τις αναγκαίες ενέργειες
για να αναγνωρίσει τη λέξη, έχει κάνει τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες φορές περισσότερους υπολογισμούς στο μυαλό του από τα άλλα παιδιά.
Είναι αλήθεια ότι έχει αυτή την ικανότητα,
αλλά κατά ειρωνικό τρόπο αυτό που φαίνεται στους υπόλοιπους είναι ότι
αυτό το παιδί είναι πολύ αργόστροφο.
Αν η ακύρωση (η παρατήρηση της δασκάλας) συμβεί στο νηπιαγωγείο
η δυσλεξία του θα εκδηλωθεί στο νηπιαγωγείο.
Αν δεν συμβεί μέχρι την Γ’ Δημοτικού,
δεν θα έχει δυσλεξία μέχρι την Γ’ Δημοτικού.
Ο μαθητής θα παλεύει να καταλάβει τι συμβαίνει, αλλά δεν θα ξέρει ότι είναι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά κι έτσι δεν θα χάσει την αυτοεκτίμησή του.
Ακόμα και ο ίδιος ο Π.Δ. δεν έχει συνείδηση του γεγονότος
ότι χρησιμοποιεί τη μέθοδο της διαγραφής.
… Στην ηλικία που βρίσκεται δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά
ανάμεσα στην υπόθεση και στο λάθος.
Το μόνο που καταλαβαίνει είναι ότι κάνει λάθη.
Από τη στιγμή που ο Π.Δ. ενοχλείται από τα λάθη του
όλοι έχουν την τάση να ενοχλούνται μαζί του
κι έτσι η σύγχυση του αυξάνεται.
Σκέφτεται ότι αυτές οι παλιολέξεις θα έπρεπε να του φαίνονται εύκολες
όπως σε όλα τα άλλα παιδιά.
Όμως δεν είναι εύκολες· πανδύσκολες είναι!
Στο σημείο αυτό ο Π.Δ. έχει φτάσει στη συναισθηματική απελπισία
που τον ωθεί να γίνει πλήρως δυσλεξικός.
Ο Π.Δ. αρχίζει να λύνει το πρόβλημα του.
Ανακαλύπτει μεθόδους και τεχνάσματα για να παρακάμπτει το πρόβλημα: απομνημονεύει, συσχετίζει τις λέξεις με ήχους,
τραγουδάκια ή ομοιοκαταληξίες και το χειρότερο από όλα, συγκεντρώνεται. …
… Είναι καταναγκαστικές λύσεις.
Στην καλύτερη περίπτωση του επιτρέπουν να περνάει τις τάξεις με το ζόρι,
ως «αργός» μαθητής που «προσπαθεί πολύ».
Με ό,τι και αν ασχολείται ο Π.Δ. δεν χάνει το αρχικό του χάρισμα
που τον καθιστά ικανό να βλέπει ένα αντικείμενο ή μια κατάσταση
και να ξέρει με τον πιο φυσικό τρόπο περί τίνος ακριβώς πρόκειται.
Όσο πιο πολύ παρατηρεί τον κόσμο,
τόσο περισσότερο βαθαίνει
η διαισθητική κατανόησή του για τη λειτουργία των πραγμάτων.
Έχει πολύ αναπτυγμένη φαντασία και είναι εφευρετικός.
Έχει άριστη οπτική αντίληψη
και τέλεια αίσθηση του σώματος και των κινήσεών του.
Μπορεί να σκέφτεται και να αντιδρά γρήγορα.
… Αν η αυτοεκτίμησή του πέσει κάτω από ένα συγκεκριμένο επίπεδο,
μπορεί να γίνει κοινωνικά απροσάρμοστος.
Το χάρισμα της δυσλεξίας είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο …
Υπάρχουν ωστόσο κάποια γενικά χαρακτηριστικά
που είναι κοινά σε όλους τους δυσλεξικούς.
Το χάρισμα της δυσλεξίας είναι κάτι που αναπτύσσεται
κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί από το δυσλεξικό άτομο.
Με την πάροδο του χρόνου αλλάζει.
Συχνά δεν αναπτύσσεται πλήρως παρά μόνο αρκετά χρόνια αφού
ο δυσλεξικός έχει αποφοιτήσει από το σχολείο.
Ίσως τα χρόνια που μεσολαβούν να είναι κάτι σαν περίοδος ανάρρωσης.
Τελικά το χάρισμα της δυσλεξίας θα είναι τα χάρισμα της κυριαρχίας.
[ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΝΟΥ]
Ο αρχικός τρόπος σκέψης του δυσλεξικού ατόμου είναι μη-λεκτικός·
γίνεται με τη βοήθεια εικόνων και με μια ταχύτητα 32 εικόνων το δευτερόλεπτο.
Αυτό σημαίνει ότι ενώ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο
ένα άτομο που σκέφτεται λεκτικά κάνει γύρω στις 3 με 5 σκέψεις (μεμονωμένες λέξεις των οποίων το νόημα έχει κατανοήσει),
κάποιος που σκέφτεται με εικόνες κάνει 32 περίπου σκέψεις
(μεμονωμένες εικόνες των οποίων το νόημα έχει κατανοήσει).
Αν το υπολογίσουμε μαθηματικά,
αυτό μας δίνει κάπου ανάμεσα στις έξι με δέκα φορές περισσότερες σκέψεις.
Ας θυμηθούμε και το παλιό απόφθεγμα που λέει ότι
«Μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις».
Κάποιος που σκέφτεται με εικόνες
μπορεί με μία μοναδική εικόνα να δει μια έννοια για τη περιγραφή της οποίας θα απαιτούνταν εκατοντάδες ή χιλιάδες λέξεις.
Η θεωρία της σχετικότητας του Άινστάϊν
ήταν μια ιδέα που του ήρθε όταν κάποια στιγμή που ονειροπολούσε
είδε ότι ταξίδευε δίπλα σε μια ακτίνα φωτός.
Το όραμά του κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα
κι όμως γέννησε σωρούς βιβλίων που προσπαθούν να το ερμηνεύσουν.
Για τον ίδιο τον Άινστάϊν ήταν μια απλή έννοια·
για το μέσο άνθρωπο είναι σχεδόν ασύλληπτη.
Η σκέψη με εικόνες εκτιμάται ότι είναι
400 με 2.000 φορές γρηγορότερη από τη λεκτική σκέψη.
Προφανώς ποικίλλει
ανάλογα με την πολυπλοκότητα των μεμονωμένων εικόνων.
Η ταχύτητα όμως δεν είναι το μόνο προσόν της·
είναι και λεπτομερέστερη, βαθύτερη και περιεκτικότερη.
Η λεκτική σκέψη
ακολουθεί τη γραμμικότητα του χρόνου
και πραγματοποιείται καθώς οι λέξεις μία μία,
δημιουργούν τις προτάσεις,
ενώ η σκέψη με εικόνες είναι εξελικτική:
η εικόνα αναπτύσσεται
καθώς η σκέψη προσθέτει νέες δευτερεύουσες έννοιες
σε μια αρχική γενική έννοια.
Οι σκέψεις με εικόνες είναι τόσο διεξοδικές και βαθιές
όσο ακριβείς είναι οι νοητές αυτές εικόνες,
καθώς απεικονίζουν τις έννοιες των λέξεων
που περιγράφουν τις ίδιες σκέψεις.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι σκέψεις με εικόνες
είναι ουσία, ενώ οι λεκτικές σκέψεις είναι ήχοι με σημασία.
Το μόνο μειονέκτημα στη σκέψη με εικόνες
είναι ότι το άτομο που την κάνει δεν έχει συνείδηση
των μεμονωμένων εικόνων την ώρα που τις βλέπει
επειδή η διαδικασία είναι υπερβολικά γρήγορη.
Η συχνότητα της είναι σταθερή: 32 εικόνες ανά δευτερόλεπτο.
1/32 του δευτερολέπτου είναι και ο χρόνος που χρειάζεται
για να γίνει η «συγχώνευση των διαδοχικών οπτικών ερεθισμάτων».
Για να προλάβει η συνείδηση μας να καταγράψει ένα ερέθισμα,
πρέπει αυτό να είναι παρόν τουλάχιστον για 1/25 του δευτερολέπτου.
Αρκεί και λιγότερο από 1/25 του δευτερολέπτου –αλλά περισσότερο από 1/36- για να προλάβει ο εγκέφαλός μας να καταγράψει κάποιο ερέθισμα,
αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε τι ήταν αυτό γιατί είναι στα όρια,
ή όπως λέμε στο «κατώφλι της συνείδησης».
Αν είναι μέρος μιας σειράς ερεθισμάτων
συγχωνεύεται με τις εικόνες που προηγούνται και ακολουθούν.
Αν ένα ερέθισμα δεν είναι παρόν τουλάχιστον για 1/36 του δευτερολέπτου, δεν το αντιλαμβανόμαστε ούτε ασυνείδητα,
γιατί είναι υπερβολικά σύντομο για να το καταγράψει ο εγκέφαλός μας.
Η μη-λεκτική σκέψη λοιπόν
που τρέχει με ταχύτητα 32 ερεθισμάτων ανά δευτερόλεπτο
υποπίπτει στην κατηγορία του ασυνείδητου,
της οποίας το φάσμα κυμαίνεται
ανάμεσα στο 1/25 και στο 1/36 του δευτερολέπτου.
Ο εγκέφαλος του ατόμου συλλαμβάνει τη σκέψη,
αλλά το ίδιο το άτομο δεν έχει συνείδηση του γεγονότος.
Έτσι αρχίζουμε να κατανοούμε τη διαίσθηση,
αφού η σκέψη με εικόνες είναι το ίδιο με τη διαισθητική σκέψη.
Το άτομο αντιλαμβάνεται το αποτέλεσμα της διαδικασίας της σκέψης
τη στιγμή που προκύπτει, αλλά όχι και την ίδια τη διαδικασία
κατά την εξέλιξή της.
Ξέρει την απάντηση χωρίς να ξέρει γιατί είναι η απάντηση.
Πολλά δυσλεκτικά άτομα έχουν τον εξής τρόπο
για να συνειδητοποιούν την ασυνείδητη διαδικασία της σκέψης τους:
σκέφτονται κάτι ενδιαφέρον,
αποπροσανατολίζονται και απορροφώνται στη συγκεκριμμένη σκέψη.
Έτσι μπορούν να παρακολουθούν τις μεμονωμένες εικόνες
την ώρα που δημουργούνται.
Αυτό είναι που ονομάζουμε ονειροπόληση.
Οι γονείς και οι δάσκαλοι
κατακρίνουν αυτή την κατάσταση ενώ δεν θα έπρεπε.
Αντίθετα, καλό θα ήταν να την ενθαρρύνουν με κάθε ευκαιρία.
Η ονειροπόληση είναι ο τρόπος σκέψης μιας μεγαλοφυΐας,
όπως έχουν επανειλημμένα αποδείξει ο Άινσταϊν και πολλοί άλλοι.
Η συχνότητα με την οποία προβάλλονται οι τηλεοπτικές εικόνες
στην οθόνη είναι 30 καρέ ανά δευτερόλεπτο,
(στις περισσότερες χώρες εκτός της Βόρειας Αμερικής η τηλεόραση προβάλλει με συχνότητα 25 καρέ το δευτερόλεπτο)
αρκετά γρήγορα δηλαδή για να ξεγελούν τα μάτια μας
και να μας δίνουν την εντύπωση μιας ρέουσας κίνησης.
Οι σύγχρονες κινηματογραφικές ταινίες
που προβάλλονται σε 24 καρέ ανά δευτερόλεπτο
ξεγελούν τα μάτια μας τις περισσότερες φορές,
αλλά κάπου κάπου δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά,
όπως όταν βλέποντας τις ρόδες μιας άμαξας,
έχουμε την εντύπωση ότι γυρνούν ανάποδα.
Οι παλιές ταινίες του βωβού κινηματογράφου είχαν γυριστεί στα 16 καρέ
κι έτσι το αποτέλεσμα που δίνουν είναι σπασμωδικό.
Ο εγκέφαλος μας εύκολα αντιλαμβάνεται
τα κενά ανάμεσα στις μεμονωμένες εικόνες.
Ο αποπροσανατολισμός
προσθέτει νέες διαστάσεις στη διαδικασία της σκέψης.
Η σκέψη παύει πια να είναι ασυνείδητη ή να γίνεται μόνο με εικόνες.
Η πολυδιάστατη σκέψη χρησιμοποιεί όλες τις αισθήσεις.
Από τη στιγμή που συμβαίνει ένας αποπροσανατολισμός,
ο εγκέφαλος δεν βλέπει πια αυτό που κοιτάζουν τα μάτια
αλλά τις σκέψεις του ανθρώπου,
και μάλιστα με τρόπο τόσο ζωντανό σαν να τις έβλεπαν τα μάτια.
Ο εγκέφαλος δεν ακούει πια αυτό που ακούν τα αυτιά
αλλά αυτό που σκέφτεται το άτομο σαν να το ακούν τα αυτιά.
Το σώμα δεν νιώθει αυτά που νιώθουν οι αισθήσεις του,
αλλά αυτά που σκέφτεται ο εγκέφαλος.
Αυτή είναι μια πλευρά της πολυδιάστατης σκέψης:
η ικανότητα αυτού που σκέφτεται να βιώνει τις σκέψεις του
ως πραγματικότητα.
Πραγματικότητα είναι ό,τι βιώνει ο καθένας
και ο αποπροσανατολισμός αλλάζει τα βιώματα του ατόμου
μαζί με την αντίληψή του για τον εξωτερικό κόσμο.
Το μόνο που βιώνει είναι οι σκέψεις του – και κατά συνέπεια,
οι σκέψεις γίνονται η πραγματικότητά του.
Αν «η ανάγκη είναι η μητέρα της εφευρετικότητας»,
τότε η πολυδιάστατη σκέψη πρέπει να είναι ο πατέρας της.
Αν δούμε και την πιο σκοτεινή πλευρά
μπορούμε επίσης να αρχίσουμε να κατανοούμε
γιατί τόσοι τρόφιμοι ψυχιατρικών κλινικών είναι απόλυτα πεπεισμένοι
ότι είναι ο Ιησούς ή ο Ναπολέων.
Το πρόβλημά τους είναι ότι
δεν είναι σε θέση να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα
στη φανταστική πραγματικότητα και στην πραγματικότητα
που αποδέχονται οι περισσότεροι άνθρωποι.
Τα δυσλεξικά άτομα έχουν πολύ αυξημένη δημιουργικότητα
εξαιτίας της ικανότητάς τους να σκέφτονται με εικόνες,
καθώς και λόγω της διαισθητικότητας,
της πολυδιάστατης σκέψης και της περιέργειάς τους.
...αναπτύσσουν μια εξαιρετικά δημιουργική μαθηματική σκέψη
που τους βοηθάει να "κόβουν δρόμο".
Αν υποθέσουμε ότι ο δυσλεξικός είναι από τη φύση του πιο δημιουργικός
από το μέσο άτομο, τότε θα πρέπει να έχει και την ικανότητα
να μαθαίνει περισσότερα σε λιγότερο χρόνο.
Θεωρητικά αυτό είναι αλήθεια,
αλλά μπορεί τα πράγματα να μη δείχνουν έτσι
για τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς.
Πιθανόν ο λόγος να είναι ότι μεγάλο μέρος της εκπαίδευσης
βασίζεται στη δημιουργία των εξαρτημένων αντανακλαστικών.
Το παιδί κατευθύνεται σε μια σειρά μηχανικών μεθόδων,
χωρίς να έχει κανένα προσωπικό όφελος από τη λύση κάποιου προβλήματος.
Η δυσλεξία δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως μαθησιακό πρόβλημα
αλλά ακριβέστερα ως ανικανότητα συμμόρφωσης
σ’ ένα σύστημα που στηρίζεται στη δημιουργία εξαρτημένων ανακλαστικών.
Σε πραγματικές καταστάσεις της ζωής
όπως στη μαθητεία για κάποιο επάγγελμα,
στις καλές τέχνες και στον αθλητισμό,
τα δυσλεξικά άτομα όντως μαθαίνουν γρηγορότερα από το μέσο άνθρωπο.
Όταν η μάθηση γίνεται με εμπειρικό τρόπο,
οι δυσλεξικοί μπορούν να μάθουν τέλεια πολλά πράγματα,
προτού ακόμα το μέσο άτομο αρχίσει να καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται.
Το χάρισμα της δυσλεξίας είναι το χάρισμα της κυριαρχίας.
Όταν κάποιος έχει κυριαρχήσει πάνω σε κάτι
το έχει μάθει τόσο καλά που μπορεί να το κάνει χωρίς να σκέφτεται.
Κυριαρχώ σε κάτι σημαίνει το μαθαίνω πραγματικά.
Αν οι διαδικασίες της δημιουργίας και της μάθησης είναι ταυτόσημες,
τότε κάθε φορά που κάποιος κυριαρχεί σε κάτι,
δημιουργεί τη γνώση που χρειάζεται για να το κάνει.
Κάθε ουσιαστική γνώση είναι εμπειρική.
Ε ]]>http://www.argolidablogs.gr/%ce%94%cf%85%cf%83%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%af%ce%b1/2005/12/19/Famous_People_with_DyslexiaΔΥΣΛΕΞΙΑΔυσλεξία: Famous People with Dyslexia2005-12-19T16:44:00-05:002005-12-19T16:44:00-05:00
"Το να καταφέρω να κάνω τις λέξεις να μην χοροπηδούν
και μάθω να διαβάζω, ήταν μια επίπονη διαδικασία με συνεχείς προσπάθειες, κατά τη διάρκεια των ετών.
Βρίσκω ακόμα δυσκολίες στην ανάγνωση,
η ορθογραφία μου είναι πολύ κακή
και γράφω συχνά τους τηλεφωνικούς αριθμούς λανθασμένα".
Harry Belafonte
- "Μεγάλωσα σ’ ένα παιδαγωγικό σύστημα όπου κανένας
δεν καταλάβαινε την έννοια των μαθησιακών δυσκολιών.
Στις δυτικές Ινδίες, συνεχώς με κακομεταχειριζόταν
επειδή επιτρεπόταν το κτύπημα των μαθητών."
Richard Branson - επιχειρηματίας, ιδρυτής των Virgin enterprises.
"Σε ηλικία οκτώ ετών δεν μπορούσα ακόμα να διαβάσω.
Σύντομα κατέληξαν να με κτυπούν μια-δυό φορές την εβδομάδα
επειδή έκανα κακή εργασία ή επειδή μπέρδευα τις ημερομηνίες από τις μάχες."
Stephen J. Cannell - σεναριογράφος, παραγωγός, & σκηνοθέτης. "
Δεδομένου ότι ήμουν ο ποιο χαζός στην τάξη μου,
δεν μου άφησε ποτέ περιθώρια να προσπαθήσω για την τελειότητα,
έτσι ήμουν ευτυχής γράφοντας για να διασκεδάσω τον εαυτό μου.
Αυτός είναι ο ευκολότερος τρόπος ν’ αρχίσει κανείς."
Gary Chapman - συγγραφέας σεναριογράφος.
"Δεν ήμουν καθόλου καλός στο σχολείο.
Ήμουν δυσλεκτικός, αλλά χωρίς κανείς να το ‘χει διαγνώσει.
Παρακολούθησα τη θεραπευτική τάξη
κι απέτυχα σ’ όλα εκτός από την τέχνη"
Cher – pop star, ηθοποιός.
"Δεν διάβασα ποτέ στο σχολείο.
Είχα πραγματικά κακούς βαθμούς σε μερικές τάξεις,
λίγο καλύτερους σε άλλες.
Τη δεύτερη εβδομάδα στην 11η τάξη (2α λυκείου?) απλά εγκατέλειψα.
Το σχολείο ήταν πραγματικά δύσκολο.
Σχεδόν όλα όσα μάθαινα, έπρεπε να τα μάθω με το άκουσμα.
Οι δάσκαλοι μού έλεγαν ότι μπορούσα να τα καταφέρω
αλλά δεν προσπαθούσα αρκετά."
Agatha Christie - συγγραφέας.
θεωρείται η ευρύτερα δημοσιευμένη
και με τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία συγγραφέας όλων των εποχών,
το έργο της "η ποντικοπαγήδα"
ήταν ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα της αγγλικής ιστορίας θεάτρου.
Έγραψε για τον εαυτό της,
"το γράψιμο και ο συλλαβισμός ήταν πάντα τρομερά δύσκολα για μένα.
Οι επιστολές μου ήταν χωρίς την πρωτοτυπία.
Ήμουν εξαιρετικά κακή ορθογράφος και έχω παραμείνει έτσι μέχρι σήμέρα."
Winston Churchill.
"Οι σχολικές ημέρες μου μ’ είχαν αποθαρρύνει αρκετά.
Δεν ήταν ευχάριστο να αισθάνεσαι εκτός τάξης
κι ότι είσαι τόσο πίσω στην αρχή του αγώνα."
Dr Simon Clemmet - σε ηλικία 28 ετών, στο πανεπιστήμιο του Stanford της Καλιφόρνιας, ήταν ο Άγγλος επιστήμονας που ανέλυσε την ένωση άνθρακα η οποία βρέθηκε σε μετεωρίτη από τον Άρη.
Είχε τη ταμπέλα του "αργού" στο σχολείο έως ότου εντοπίστηκε η δυσλεξία του.
Σε ηλικία 11 ετών πήρε χαμηλό βαθμό σε μια σχολική έκθεση για την επιστήμη, στην ίδια έκθεση επίσης αναφερόταν, ότι είχε περιθώρια βελτίωσης στα μαθηματικά.
Μόλις πιστοποιήθηκε ότι ήταν δυσλεκτικός, σε ηλικία 12 ετών άκμασε και αυξήθηκε η εμπιστοσύνη του.
Ακόμα και τώρα, δεν μπορεί να γράψει μια επιστολή χωρίς τον ορθογραφικό έλεγχο του υπολογιστή του.
Στέλνει συχνά με φαξ τα επιστημονικά έγγραφά του στον πατέρα του
στην Αγγλία για να διορθώσει τα ορθογραφικά του λάθη.
Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνει το PHD του στην φυσική χημεία.
Brian Conley - κωμικός και ηθοποιός.
"Δεδομένου ότι δεν μπόρεσα να ακολουθήσω τους άλλους στο σχολείο, διαγράφηκα.
Ένας από τους δασκάλους μου είχε πει
- Brian, δεν θα μπορέσεις ποτέ να προχωρήσεις επειδή δεν συγκεντρώνεσαι.
Το μόνο που θέλεις είναι να κάνεις τη τάξη να γελάει.
Τώρα μπορώ να διαβάσω,
αλλά το γράψιμό μου είναι χάλια και συλλαβίζω φωνητικά".
Tom Cruise - ηθοποιός.
"η παιδική μου ηλικία ήταν εξαιρετικά μοναχική.
Δεν είχα πολλούς φίλους.
Ήμουν δυσλεκτικός και πολλά παιδιά με κορόιδευαν.
Εκείνη η εμπειρία μ’ έκανε να κλειστώ στον εαυτό μου
γιατί μαθαίνεις σιγά-σιγά να αποδέχεσαι σιωπηρά
την κακομεταχείριση και τον εμπαιγμό".
"Έπρεπε να εκπαιδεύσω τον εαυτό μου να συγκεντρώνω την προσοχή μου.
Έγινα πολύ οπτικός κι έμαθα πώς να δημιουργώ διανοητικές εικόνες προκειμένου να κατανοώ αυτά που διάβαζα."
Leonardo da Vinci.
"Θα πρέπει να προτιμάτε έναν καλό επιστήμονα
χωρίς λογοτεχνικές δυνατότητες
από έναν εγγράμματο
χωρίς επιστημονικές δεξιότητες."
Jonathan Dalby - μυθιστοριογράφος.
"Έχω το πρόβλημα να συμπληρώνω φόρμες
και συχνά ξεχνώ καθημερινές λέξεις.
Η γραφή μου είναι από άποψη πρακτικής εφαρμογής
ανεξιχνίαστη,ακόμη και σε μένα.
Άρχισα με το γράψιμο μικρών ιστοριών
κι ενώ ήθελα πραγματικά να γράψω μεγαλύτερα έργα,
η έκταση της προσοχής μου δεν έφτανε μέχρι εκεί.
Όταν ένας φίλος με δίδαξε το πώς να χρησιμοποιώ τον υπολογιστή, μεταμορφώθηκε το γράψιμό μου."
Ronald Davis - αμερικανικός συγγραφέας του "το δώρο της δυσλεξίας" και εκατομμυριούχος.
"Στην ηλικία των 12, θεωρήθηκα διανοητικά καθυστερημένος.
Σε ηλικία 38 ετών μπορούσα να σημειώσω 169 στο τεστ του δείκτη νοημοσύνης αλλά δεν μπορούσα να διαβάσω έναν κατάλογο εστιατορίου.
Αυτό που ένας μέσος άνθρωπος θα διάβαζε σε 5 λεπτά
εμένα μου έπαιρνε μια ώρα."
Mike Drury - ο μηχανικός που εφηύρε τις «κουβέρτες» ελαστικών για τ’ αυτοκίνητα Grand Prix και είχε το 1995 μια επιχείρηση με κύκλο εργασιών £500,000 και κέρδη £150,000.
Η πιο πρόσφατη κατάταξή του, που αναμένεται να διπλασιάσει τον κύκλο εργασιών, είναι για τις θερμαινόμενες επικαλύψεις στα βλήματα αέρα cruise GEC Marconi.
Άλλα προγράμματα κυμαίνονται από τη θέρμανση του βιομηχανικού γράσου στα κατώτατα σημεία ενός ορυχείου χρυσού στην Αυστραλία, έως την προστασία του σκυροδέματος στην κορυφή του υποστηρίγματος Fuji στην Ιαπωνία.
Είναι ένας δυσλεκτικός που δεν μπορεί να γράψει ακόμα και μια επιταγή.
Thomas Edison.
"Οι δάσκαλοί μου έλεγαν ότι το κεφάλι μου είναι κλούβιο.
.. ο πατέρας μου νόμιζε ότι ήμουν ηλίθιος, και σχεδόν πείστηκα ότι ήμουν."
Albert Einstein.
Μου είπε ότι οι δάσκαλοί του έλεγαν ότι .. ήταν διανοητικά αργός, ακοινώνητος, και "χαμένος" στα ανόητα όνειρά του..
- Hans Α. Einstein,
για τον πατέρα του.
Sophy Fisher - δημοσιογράφος, πρώην ανταποκρίτρια του BBC στη Γενεύη.
"Βλέπω τα παιδιά σήμερα να προσπαθούν να κάνουν όσα έκανα κι εγώ για να σταματήσω τους υπόλοιπους ανθρώπους από το να βλέπουν μόνο τις αποτυχίες τους - αναστατώνοντας την τάξη, να κρύβονται, να επικαλούνται ανύπαρκτες ασθένειες, να χάνουν τις εργασίες τους.
Τα γράμματα στις σελίδες ήταν χωρίς νόημα,
χωρίς περισσότερη λογική από το «spaghetti» του αλφάβητου.
Στο σχολείο του χωριού μου δεν θα μπορούσα να κρύψω πραγματικά
το γεγονός ότι ήμουν η ηλίθια της τάξης.
" Πήγε τελικά στο πανεπιστήμιο του Cambridge.
Gustave Flaubert - γάλλος μυθιστοριογράφος.
Σ’ ένα γραπτό σχετικά με εκείνον λέει η ανιψιά του
"σε μια επίμονη προσπάθεια να καταλάβει τα σύμβολα
δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο
από το να ξεσπάσει σε λυγμούς...
Για πολύ καιρό δεν θα μπορούσε να καταλάβει τη στοιχειώδη σύνδεση
που έκανε δυο γράμματα μια συλλαβή, πολλές συλλαβές μια λέξη."
David Fogel – Διευθυντής αγοροπωλησιών της Hamleys.
Ξεκίνησε την αλυσίδα Toy Stack.
Άφησε το σχολείο στα 15 «μαρκαρισμένος» ως ανεπίδεκτος μάθησης. "Τώρα ξέρω ότι είμαι δυσλεκτικός, μα τότε ήμουν ο αργός."
Esther Freud – μυθιστοριογράφος.
"Όταν ήμουν περίπου 12, αποφάσισα ότι θα γινόμουν ηθοποιός.
Αισθάνθηκα ότι το να γίνω συγγραφέας
ήταν μια σταδιοδρομία πολύ μοναχική
– έβρισκα την ορθογραφία και το γράψιμο δύσκολα -
δεν ήξερα για τους επεξεργαστές κειμένων εκείνες τις ημέρες."
Noel Gallagher - Oasis Rock Group, στιχουργός-συνθέτης.
"Έχω πρόβλημα με λέξεις που έχουν πάνω από έξι γράμματα.
Φαίνεται ότι όταν με «φτιάξανε» κάποιος έκανε αστεία.
Μπορείτε να το φανταστείτε?
"Κάνετε αυτόν τον τύπο συγγραφέα,
αλλά θα τον κάνουμε να γράφει με το αριστερό χέρι του
και να παίξει την κιθάρα με το δεξί!".
Οι σχολικές ημέρες ήταν οι χειρότερες της ζωής μου.
Μια φορά ο δάσκαλος της μουσικής μου είπε:
"Δεν έχεις ιδέα από μουσική. Δεν ξέρεις ούτε καν τις κλίμακες".
A.A. Gill - δημοσιογράφος.
"Οι σχολικές μου εργασίες ήταν χάλια.
Ακόμα θυμάμαι μερικά από τα αγενή σχόλια,
όπως
"δεν υπάρχει νόημα να μελετάς ιστορία.
Δεν μπορείς ούτε καν να γράψεις".
Από εκείνη τη μέρα κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια
για να αντισταθμίσει τη δυσλεξία του.
Τα άρθρα του είναι δυσανάγνωστα κι έτσι τα υπαγορεύει.
Duncan Goodhew - κολυμβητής.
"Το να είσαι δυσλεκτικός δεν κάνει τη ζωή εύκολη,
αν και υπάρχουν κάνα δυο πλεονεκτήματα.
Οι δυσλεκτικοί τείνουν να σκέφτονται σφαιρικά επειδή η δημιουργική πλευρά του εγκεφάλου τους είναι πιο κυρίαρχη από τη λογιστική πλευρά, έτσι είναι καλοί στην επίλυση προβλημάτων".
Όταν ήταν στο σχολείο τον χαρακτήρισαν
"διανοητικώς καθυστερημένο αναλφάβητο".
Danny Glover - ηθοποιός.
Τα παιδιά με κορόιδευαν γιατί είχα σκούρο δέρμα,
μεγάλη μύτη και ήμουν δυσλεξικός.
Ακόμη και ως ηθοποιός, μου πήρε πολύ χρόνο να καταλάβω
γιατί οι λέξεις και τα γράμματα ανακατευόταν στο μυαλό μου
και μου έβγαιναν διαφορετικά.
Hamish Grant - ανώτατο στέλεχος στην επιχείρηση τεχνολογίας Axeon.
Παράγουν έναν τύπο μικροεπεξεργαστή.
Υπέφερε πολυάριθμους εφιάλτες στο σχολείο.
"Επέβαλα στον εαυτό μου να γίνω καλός σε άλλα πράγματα,
ειδικά στον αθλητισμό.
Αυτό με δίδαξε στην μετέπειτα ζωή μου να μην είμαι νευρικός με τις αποτυχίες και ότι κάθε πρόβλημα είναι μια πρόκληση κι όχι ένα αξεπέραστο εμπόδιο.
Έχω μάθει να ζω με τη δυσλεξία.
Θυμάμαι τις τελικές εξετάσεις (BSc) στην χημεία -εφαρμοσμένης μηχανικής και την απώλεια ενός τεράστιου μέρους μιας ερώτησης,
μόνο και μόνο για "να επανεμφανιστεί" το έγγραφο μετά το διαγώνισμα."
Guy Hands - τράπεζα Nomura.
Ένας από τους ισχυρότερους
και με μεγάλη επιρροή ανθρώπους στο Λονδίνο.
Είναι σοβαρά δυσλεκτικός και έπρεπε να επιλέξει αναγκαστικά
τον επιστημονικό κλάδο κι όχι φιλολογικό στο σχολείο,
εξετάστηκε προφορικά για την τελική βαθμολογία του.
Θα ήθελε να είχε γίνει συγγραφέας ή ηθοποιός, αλλά και η προφορά του είναι επίσης κακή, έτσι αντ' αυτού αποφάσισε να βγάλει χρήματα.
Salma Hayek - ηθοποιός.
Αγωνίζεται πάντα με την εκμάθηση των διαλόγων της.
Χάνει το δρόμο ακόμη κι όταν πηγαίνει
σε σημαντικές συνεδριάσεις στο Hollywood.
"Είμαι πολύ άσχημα δυσλεκτική.
Η ανάγνωση είναι ακόμα πολύ δύσκολη για μένα.
Μερικές φορές όταν οδηγώ, ο εγκέφαλός μου μπερδεύει τις κατευθύνσεις."
Michael Heseltine.
έμαθε πολύ αργά να διαβάζει, μπέρδευε τη σειρά των γραμμάτων και ο συλλαβισμός του ήταν ανακριβής.
Θεωρήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στην ακαδημαϊκή του εκπαίδευση.
Για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα βουνά της γραφικής εργασίας ως υπουργός, ζητούσε από τους άλλους να συνοψίζουν και να προετοιμάζουν τις προτάσεις που θα υποβάλλονταν σε μισή σελίδα.
Tommy Hilfiger - σχεδιαστής ενδυμάτων.
"Η απόδοσή μου στο σχολείο ήταν πολύ κακή,
θεωρήθηκα ως χαζός λόγω της δυσλεξίας μου.
Έχω ακόμα πρόβλημα στην ανάγνωση.
Πρέπει να συγκεντρωθώ πολύ καλά για να διαβάζω
από τ’ αριστερά στα δεξιά,
διαφορετικά το μάτι μου πάει στο κατώτατο σημείο της σελίδας."
Anthony Hopkins - ηθοποιός.
Η παιδική ηλικία του ήταν "απαίσια"
- όχι λόγω έλλειψης γονικής αγάπης,
αλλά επειδή ήταν τόσο αβοήθητος στο σχολείο.
Ήταν ένα ευμετάβλητο,
μοναχικό παιδί του οποίου η μοναδική ευχαρίστηση ήταν να παίζει πιάνο.
Ο πατέρας του ανησυχούσε πολύ
γιατί ήταν διαφορετικός από τ’ άλλα αγόρια.
Θεωρεί ότι η επιτυχία τον έχει κάνει συμπαθητικότερο άτομο.
"Αισθάνομαι ότι ανταποκρίνομαι περισσότερο στους ανθρώπους
επειδή δεν είμαι και τόσο επισφαλής.
Αισθάνομαι ανακουφισμένος που τελικά δεν είμαι διανοητικώς καθυστερημένος όπως νόμιζα."
Dr. Jack R. Horner - παλαιοντολόγος.
Έφορος αρχαιοτήτων της παλαιοντολογίας
στο μουσείο του Rocies στο Bozeman -Μοντάνα
και καθηγητής στο κρατικό πανεπιστήμιο της Μοντάνα,
πιστώνεται με την εύρεση περισσότερων απολιθωμάτων,
την εξερεύνηση των πιο καινοτόμων τεχνολογιών
και έχει καταθέσει τις περισσότερες θεωρίες
για τη συμπεριφορά δεινοσαύρων από οποιανδήποτε άλλο.
Δεν έχει πανεπιστημιακό βαθμό, έχοντας φύγει από το κολέγιο επτά φορές.
Τον απαθανάτισε ως παλαιοντολόγο ο Allen Grant στο "jurassic park".
“Μόλις που κατάφερα να τελειώσω το σχολείο.
Διαβάζω πραγματικά αργά.
Αλλά επιθυμώ να βρω πράγματα που κανένας αλλιώς δεν έχει βρεί,
όπως ένα αυγό δεινοσαύρων που να έχει έμβρυο μέσα.
Καλά, υπάρχουν 36 τέτοια αυγά στον κόσμο, και βρήκα τα 35.”
Bob Hoskins - ηθοποιός.
"Οι δάσκαλοι πίστευαν ότι ήμουν χαζός επειδή διάβασα πολύ αργά.
Συνήθιζαν να μου δένουν το ένα χέρι μου πίσω από την πλάτη
επειδή ζωγράφιζα τις εικόνες και με τα δύο χέρια.
Ο εγκέφαλός μου εργάζεται με δύο τρόπους,
αλλά αυτό δεν το παρατήρησαν.
Μπορεί να μην πήγαινα στο σπίτι με δάκρυα αλλά πίστευα ότι ήμουν χαζός.
Τώρα, αν και διαβάζω πολύ αργά, μαθαίνω την κάθε λέξη,
κάτι που είναι φανταστικό για την εκμάθηση των ρόλων μου."
Bertil Hult – ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης (EF)
η οποία διευθύνει τις εκπαιδευτικές εκδρομές σ΄ όλη την Αμερική,
τις εταιρικές τάξεις και τα ξενόγλωσσα σχολεία,
τις εκπαιδευτικές επισκέψεις όλων των ειδών,
έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της αμερικανικής αγοράς ταξιδιών στα γυμνάσια, κι ένα διεθνή πρακτορείο baby sitting.
Υπολογίζεται ότι αξίζει $655.5m.
Μελέτησε μαθηματικά, χωρίς όμως να τα ολοκλήρωσει.
Αντ' αυτού, ξόδεψε τις ώρες του ικανοποιώντας μια επιχειρηματική όρεξη
για εισαγωγή και πώληση φτηνών ενδυμάτων από την Ανατολική Ευρώπη.
Πήρε την ιδέα των σχολικών διακοπών από ένα άλλο πρόσωπο,
επέκτεινε την ιδέα αυτή και δεν κοίταξε ποτέ του πίσω.
Louise Hunt - ηθοποιός, "Gold Blend Girl".
"Είμαι χρόνια δυσλεξική, έτσι λέω συχνά τα πράγματα ανάποδα."
John Irving - διεθνώς αναγνωρισμένος συντάκτης.
"Η διάγνωση της δυσλεξίας δεν ήταν διαθέσιμη
προς το τέλος της δεκαετίας του '50
- η κακή ορθογραφία σαν τη δική μου
θεωρήθηκε ως ψυχολογικό πρόβλημα
από το γλωσσικό θεράποντα
που αξιολόγησε τη μυστηριώδη περίπτωσή μου.
Όταν οι επανειλημμένες σειρές μαθημάτων
της γλωσσικής θεραπείας
κρίθηκαν να μην έχουν κανένα ευδιάκριτο αποτέλεσμα,
με παρέπεμψαν στον σχολικό ψυχίατρο."
Bruce Jenner - Κάτοχος χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου
"Μόλις που κατάφερα να τελειώσω το σχολείο.
Το πρόβλημα ήταν μαθησιακή δυσκολία,
σε μία εποχή που δεν μπορούσα να βρω πουθενά βοήθεια."
Magic Johnson.
"Θέλησα να δείξω σε όλους ότι μπορούσα να κάνω
το καλύτερο δυνατόν και ότι επίσης θα μπορούσα να διαβάσω."
Jodie Kidd - μοντέλο.
"Ήμουν συνηθισμένη να με βγάζουν έξω από την τάξη.
Ήταν σοκ για μένα το να μη με βγάζουν έξω κάθε μέρα
και σε κάθε μάθημα".
Την απέβαλαν δύο φορές και την απείλήσαν με οριστική αποβολή.
"Μίσησα την ακαδημαϊκή εργασία"
– Απέτυχε σε όλα τα μαθήματα εκτός από την τέχνη.
Lynda La Plante – συγγραφέας τηλεοπτικών σειρών:
"Prime Suspect", "Widows", "She's Out", "The Governor".
"Δεν εντοπίστηκε η δυσλεξία μου έως την ηλικία των 12.
Εκείνες τις ημέρες νόμιζα ότι ήμουν καθυστερημένη.
Δεν αισθάνθηκα ποτέ οικειότητα με το γραπτό λόγο
έως ότου κάποιος μου έδωσε μια γραφομηχανή.
Αλλά, ακόμα και σήμερα, δεν δίνω ποτέ τα γραπτά μου
αν πρώτα δεν τα έχει ελένξει κάποιος βοηθός μου.."
Lloyd Le Blanc and Judith Holmes Drewery
- γλύπτες που έχουν μαζί μια αναπτυσσόμενη επιχείρηση.
Οι επιχειρησιακές συναλλαγές ήταν ένας εφιάλτης
έως ότου επένδυσαν σε ένα σύστημα υπολογιστών
που αναγνωρίζει την ομιλία τους.
"Έχει αλλάξει τις ζωές μας κι έχει ωθήσει την επιχείρησή μας.
Δεν πρέπει πλέον να στηριζόμαστε σε άλλους
για να διαβάζουν
και να γράφουν τα έγγραφα για μας."
Simon Menzies - ζωγράφος.
"Ήμαστε ευφυείς, αλλά ήμαστε και δυσλεξικοί.
Αυτό μας σκληραγώγησε, μας έκανε να προσπαθήσουμε σκληρότερα.
Είμαι βέβαιος ότι γυρίσαμε στα καλλιτεχνικά πράγματα
για να αποδείξουμε σε άλλους ανθρώπους ότι δεν ήμαστε ηλίθιοι."
Andrew Menzies - σκηνοθέτης του Hollywood.
"Ανησυχούσα ότι θα κατέληγα εργάτης εξόρυξης πετρελαίου."
Sarah Miles - ηθοποιός, συντάκτης και θεατρικός συγγραφέας.
"Αποβλήθηκα από τέσσερα σχολεία.
Ακόμη και σήμερα διαβάζω με δυσκολία."
Nicholas Negroponte - ιδρυτής του εργαστηρίου μέσων (Media Lab)
στο ίδρυμα τεχνολογίας της Μασαχουσέτης.
Περιγράφεται ως
"αναμφισβήτητα ο πιο σεβάσμιος όλων των new-media γκουρού".
Η επιχείρησή του λαμβάνει τα εκατομμύρια των δολαρίων
της χρηματοδότησης κάθε έτους από τις κορυφαίες διεθνείς επιχειρήσεις όπως η BT, Νike και Compaq.
Θέλουν συνήθως την έρευνα για τις τεχνολογίες
που έχουν τη γρηγορότερη αποπληρωμή(στα έξοδα διαφήμισης).
Το να είναι βαριά δυσλεξικός έχει,
όντας ειρωνικά κάτι που τον ενίσχυσε σαν άτομο.
Ο ψηφιακός κόσμος σε σχέση με τον ατομικό κόσμο του εγγράφου
και της τυπωμένης ύλης είναι θεόσταλτος.
Οι καταστάσεις τον έχουν κάνει επίσης να μάθει
πώς να στέκετε μπροστά σε τεράστια ακροατήρια,
χωρίς την ανάγκη για σημειώσεις, υπαγορεύσεις
ή οποιαδήποτε άλλη υποστήριξη.
Mike Norris – διευθυντής της Computacenter,
ο μεγαλύτερος προμηθευτής επιχειρησιακού PC στην Αγγλία
και η γρηγορότερα αυξανόμενη ιδιωτική επιχείρηση
με κύκλο εργασιών £803m.
"Τα πήγαινα πραγματικά καλά στις επιστήμες
αλλά πάντα αποτύχαινα στα αγγλικά, τη γεωγραφία και την ιστορία.
Σήμερα, δεν θα έγραφα ποτέ μια επιχειρησιακή επιστολή
που δεν θα ελενχόταν αργότερα από κάποιον άλλο.
Διαβάζω απίστευτα αργά
και δεν μπορώ να κάνω χωρίς τον προσωπικό βοηθό μου,
θα έχανα τις λέξεις και θα τα έγραφα όλα λανθασμένα."
Paul Orfalea - ιδρυτής της Kindo
αλυσίδας εικοσιτετράωρης αντιγραφής κι εκτύπωσης εγγράφων.
Μια επιχείρηση με δις.$/έτος.
Λέει ότι ίσα-ίσα που κατάφερε να τελειώσει το σχολείο,
μετά βίας ικανός να διαβάσει ή να γράψει.
Μέχρι σήμερα βασίζεται σε βοηθούς
για να εκφράσει την ουσία
αυτού που θέλει να πει
και να τη καταγράψει σε έγγραφα.
Έχει ειπωθεί γι’ αυτόν
"το αγόρι μπορεί να ήταν απροσάρμοστος στο σχολείο,
αλλά ήταν γεννημένος επιχειρηματίας.
Η μεγάλη του επιτυχία οφείλεται στο γεγονός
ότι είναι σκέπτεται με μη γραμμικό τρόπο."
General George S. Patton – Νέος George.
.. Παρόλο που ήταν έξυπνος,
ευφυής και γεμάτος ενέργεια,
ήταν ανίκανος να διαβάσει και να γράψει.
Η σύζυγος του Patton διόρθωνε την ορθογραφία,
τη στίξη, και την γραμματική του
- Martin Blumenson βιογράφος του στρατηγού George Patton.
Robert Rauschenberf – τον περιέγραψαν ως
"ο μεγαλύτερος εν ζωή ζωγράφος".
"Είμαι δυσλεκτικός, αρκετά σοβαρά δυσλεκτικός
- έχω ακόμα πρόβλημα στην ανάγνωση -
έτσι μίσησα το σχολείο.
Τα πρώτα 12 έτη μου ήταν η χειρότερη περίοδος ολόκληρης της ζωής μου."
Steven Redgrave - νικητής 4 διαδοχικών ολυμπιακών χρυσών μεταλλίων στην κωπηλασία.
Στο σχολείο είχε την αίσθηση ότι περιγραφόταν
από τους άλλους ως οκνηρός και ηλίθιος.
Τώρα αποφεύγει να υπογράφει αυτόγραφα
στα αντίστοιχα διαφημιστικά τμήματα των χορηγών.
Μπορεί να υπογράψει,
αλλά αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις «καλύτερες ευχές»κλπ.
Τα σχολικά βιώματα του άφησαν την αίσθηση της ανεπάρκειας,
έτσι απέφευγε το πρόβλημα όσο πιο πολύ γινόταν κι επιδίωξε να τονώσει τον αυτοσεβασμό του με άλλους τρόπους, αποδεικνύοντας στον εαυτό του την αξία του
με μια βάρκα όπου αγωνίζεται για τον έλεγχο της και τη νίκη.
Zara Reid – επιχειρηματίας.
Έχει την εταιρία CSI Promotions,
μια διοικητική επιχείρηση προώθησης μοντέλων.
"Ευθύς εξαρχής στο σχολείου,
ήξερα ότι δεν μπορούσα να διαβάσω και να γράψω όπως οι άλλοι.
Συνήθισα να με φωνάζουν τεμπέλα
και να μου λένε ότι δεν συγκεντρώνομαι.
Τον περισσότερο χρόνο στο σχολείο στενοχωριόμουν και ένιωθα ντροπή, αναγκάστηκα να συμμετάσχω στη θεραπευτική τάξη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Άφησα το σχολείο χωρίς να περάσω την περίοδο των εξετάσεων.
Τώρα σκέφτομαι ότι το να είμαι δυσλεξική μ’ έχει βοηθήσει.
Δεν πήγα στο κολέγιο, δεν έκανα μαθημάτων δημόσιων σχέσεων.
Έμαθα όλα όσα ξέρω μέσα από την ίδια τη ζωή.
Χρησιμοποιώ ένα κασετόφωνο υπαγόρευσης για να καταγράφω τις συνεδριάσεις - εάν προσπαθήσω να τις καταγράψω οι υπόλοιποι δεν μπορούν να διαβάσουν τις σημειώσεις μου και μερικές φορές δεν μπορώ ούτε εγώ.
Η ζωή μου τώρα είναι πολύ καλή, και ξέρετε κάτι?
Σκέφτομαι ότι πολλοί άνθρωποι που ήταν από τους κορυφαίους στην ακαδημαϊκή εκπαίδευση, δεν τα πήγαν και τόσο καλά στη ζωή τους τελικά."
Nelson Rockefeller
- "Ήμουν ένα από τα "δύσκολα παιδιά" -- ένας δυσλεκτικός..
Κι ακόμη και σήμερα μου είναι πολύ δύσκολο να διαβάσω.
Αποδεχθείτε το γεγονός ότι έχετε πρόβλημα.
Μην λυπάστε τον εαυτό σας.
Έχετε μια πρόκληση μπροστά σας, μην εγκαταλείψετε ποτέ!"
Nolan Ryan
- "Κανείς δεν εντόπισε ότι είχα δυσλεξία, ότι αυτή ήταν η αιτία.
Ήταν αποκαρδιωτικό και πολύ συχνά ένιωθα ντροπή.
Θα μπορούσα να σας πω πολλές ιστορίες φρίκης
για αυτά που πραγματικά αισθάνεσαι μέσα σου."
Francois Schuiten - καλλιτέχνης σειρών κόμικς,
το άτομο που μετασχημάτισε τις Arts et Metiers
στο σταθμό του μετρό στο Παρίσι
σε κάτι που μοιάζει με το υποβρύχιο του Ιούλιου Βερν, το Nautilus. Αισθανόταν παράξενος και διαφορετικός στο σχολείο.
Charles Schwab
"Δεν μπορούσα να διαβάσω.
Απλά έκανα μια περασιά.
Η λύση που βρήκα ήταν να διαβάζω κλασικά κόμικς
επειδή μπορούσα να καταλαβαίνω το νόημα από τις εικόνες.
Τώρα ακούω τα βιβλία σε κασέτες."
Scott - από το Pop Group «5ive».
"Όταν ανακάλυψα ότι ήμουν δυσλεξικός,
οι γονείς μου, μου πήραν ένα lap-top.
Ήταν υπέροχα!"
Jackie Stewart – οδηγός αγώνων.
"Ακόμη και για $10.000 δεν θα ήμουν σε θέση να σας πω το αλφάβητο.
Εάν κάποιος λάβει ευχαριστήριο χειρόγραφο σημείωμά μου
ξέρει ότι αυτό σημαίνει ότι κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για να το κάνω".
Matthew Sturgis - δημοσιογράφος.
"Το να ανακαλύψω ότι είμαι δυσλεκτικός μου έφερε μεγάλη μια ανακούφιση.
Νόμιζα ότι ήμουν ηλίθιος.
Αυτό έκανε τους άλλους να είναι υπομονετικοί μαζί μου
και, ίσως το σημαντικότερο, με κατέστησε υπομονετικό με τον εαυτό μου."
Anthea Turner - παρουσιάστρια TV, εθνική λαχειοφόρος αγορά, κλπ....
"Οι δάσκαλοι συνήθιζαν να λένε
ότι ο εγκέφαλός μου είναι σαν ένα σφουγγάρι,
ότι δεν θα κατάφερνα ποτέ τίποτα
κι ότι οι γονείς μου
θα πρέπει να με φροντίσουν για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Τα παιδιά συνήθιζαν να με φωνάζουν (ανόητη) "Silly Sally."
Kevin Viner - αρχιμάγειρας.
Έχει την επιχείρηση Michelin-starred,
η σύζυγός του Jane φροντίζει τη γραφική εργασία.
"Ακόμη και τώρα, μερικές φορές σε μια λέξη γράφω τα γράμματα ανάποδα.
Δεν θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου και να οραματιστώ μια λέξη."
Ben Way – επικεφαλής μιας επιχείρησης υπολογιστών
αξίας £60,000 σε ηλικία 17 ετών, τώρα ένας εκατομμυριούχος.
Στα 9 διαγράφηκε από το σχολείο
ως "μη έχοντας την ικανότητα να διδαχθεί."
Zelda West-Meads – σύμβουλος δημοσίων σχέσεων
(στην πριγκήπισσα Diana μεταξύ των άλλων) και συντάκτης.
"Συνηθήζαμε να διαβάζουμε δυνατά στην τάξη,
ήμουν η μόνη που δεν μπορούσε.
Αυτό προκαλούσε το γέλιο των υπολοίπων."
Roger Wilkins, - πρόεδρος του συμβουλίου βραβείων Pulitzer
"Το πρόβλημά μου ήταν ότι διάβαζα πολύ αργά.
Οι γονείς μου συνήθιζαν να μου λένε
"διάβαζε με την ησυχία σου.
Μη σε απασχολεί ο χρόνος,
ας σου πάρει όσο χρειαστεί,
απλά συνέχισε.
" Τότε δεν γνωρίζαμε για τις μαθησιακές δυσκολίες."
Henry Winkler
"Σαν παιδί, με φώναζαν χαζό και τεμπέλη.
Στο τεστ (sat) στα μαθηματικά είχα πάρει 159 από τα 800.
Οι γονείς μου δεν είχαν ιδέα ότι είχα μαθησιακές δυσκολίες."
Loretta Young
"Μίσησα το σχολείο.
Ένας από τους λόγους ήταν μαθησιακή δυσκολία,
δυσλεξία,
που αντιμετώπιζα και την οποία κανένας δεν κατάλαβε.
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>